Dodaj tę stronę do książki
Pokaż książkę (0 stron)
Proponowane stronyStefan Makné (ur. 1 września 1927 w Poznaniu, zm. 26 października 2011 w Gnieźnie[1]) – polski pilot balonowy, szybowcowy i samolotowy, zwycięzca Puchar Gordona Bennetta w 1983 (razem z Ireneuszem Cieślakiem).
Spis treści |
W czasie II wojny światowej był członkiem Szarych Szeregach, po wojnie więziony, nie mógł w czasach stalinowskich zajmować się lotnictwem. Ukończył studia na Wydziale Mechanicznym Politechniki Poznańskiej z tytułem inżyniera lotnictwa o specjalności konstrukcja płatowców. Był zawodnikiem [[Aeroklub Poznański}Aeroklubu Poznańskiego]]. W 1975 zdobył szybowcowe mistrzostwo Polski w klasie standard, a w 1977 w klasie otwartej.
W 1972 został przewodniczącym Rady Balonowej Aeroklubu PRL i przyczynił się do odrodzenia sportu balonowego w Polsce. Szkolił pilotów polskich, a także czechosłowackich i węgierskich. W 1979 w zespole z Ireneuszem Cieślakiem zajął w mistrzostwach świata balonów na ogrzane powietrze 20 miejsce, w 1980 w mistrzostwach świata balonów gazowych był w parze z tym samym zawodnikiem dziesiąty. W latach 1982-1983 był prezesem Aeroklubu Poznańskiego.
Jego największym sukcesem sportowym było zwycięstwo w pierwszej po II wojnie światowej edycji Pucharu Gordona Bennetta w 1983 w załodze tworzonej z Ireneuszem Cieślakiem. Polski duet w balonie SP-BZO Polonez wystartował 28 czerwca 1983 z Paryża i po 36 godzinach i 26 minutach wylądował w niemieckiej wsi Offenstetten, osiągając dystans 690 km. Było to jedyne polskie powojenne zwycięstwo w tych zawodach. Sukces ten przyniósł im także 8 miejsce w Plebiscycie Przeglądu Sportowego na najlepszego sportowca Polski w 1983.
W kolejnych edycjach Pucharu Gordona Bennetta startował jeszcze szesnaście razy, zajmując dwukrotnie 2 m. (1985 z Waldemarem Ozgą, 1988 z Grzegorzem Antkowiakiem), dwukrotnie 3 m. (1984 z Jerzym Czerniawskim, 1991 z Grzegorzem Antkowiakiem), 5 m. (1987 z Grzegorzem Antkowiakiem), 7 m. (1993 z Waldemarem Ozgą), 8 m. (1994 z Franciszkiem Góralewiczem, 1997 z Piotrem Hałasem), 9 m. (1990 z Grzegorzem Antkowiakiem, 1996 z Dariuszem Brzozowskim), 11 m. (1989 i 1992 - z Grzegorzem Antkowiakiem, 2000 z Franciszkiem Góralewiczem, 2002 z Krzysztofem Staneckim), 12 m. (2004 z Krzysztofem Staneckim), 13 m. (1995 z Piotrem Hałasem)
Należał do Partii Centrum i kandydował do Sejmu z jej listy w wyborach parlamentarnych w 2005[2].
