Tworzenie książki (wyłącz)
 Dodaj tę stronę do książki Pokaż książkę (0 stron) Proponowane strony

Stefan Niesiołowski

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, szukaj
Stefan Niesiołowski
Stefan Niesiolowski.jpg
Data i miejsce urodzenia 4 lutego 1944
Kałęczew
Wicemarszałek Sejmu VI kadencji
Przynależność polityczna Platforma Obywatelska
Okres urzędowania od 6 listopada 2007
do 7 listopada 2011
Przewodniczący Klubu Parlamentarnego Zjednoczenia Chrześcijańsko-Narodowego
Przynależność polityczna Zjednoczenie Chrześcijańsko-Narodowe
Okres urzędowania od 25 listopada 1991
do 14 października 1993
Odznaczenia
Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski Order Lśniącej Gwiazdy II Klasy (Tajwan)
Kolekcja cytatów w Wikicytatach Kolekcja cytatów w Wikicytatach

Stefan Konstanty Myszkiewicz-Niesiołowski[1] (ur. 4 lutego 1944 w Kałęczewie) – polski polityk, profesor nauk biologicznych, wykładowca Uniwersytetu Łódzkiego, wicemarszałek Sejmu VI kadencji, poseł na Sejm X, I, III, VI i VII kadencji, senator VI kadencji.

Spis treści

[edytuj] Życiorys

[edytuj] Kariera naukowa

W 1966 ukończył studia na Wydziale Biologii i Nauk o Ziemi Uniwersytetu Łódzkiego. W 1979 uzyskał stopień doktora nauk biologicznych, od 1990 jest doktorem habilitowanym, w 2005 otrzymał tytuł naukowy profesora. Nauczyciel akademicki w Katedrze Zoologii Bezkręgowców i Hydrobiologii UŁ.

[edytuj] Działalność opozycyjna w PRL

W latach 1964–1970 był współzałożycielem i działaczem konspiracyjnej organizacji "Ruch", kwestionującej legalność PRL. W 1970 był pomysłodawcą akcji podpalenia Muzeum Lenina w Poroninie. 20 czerwca w wyniku dekonspiracji, wraz z innymi działaczami (m.in. Emilem Morgiewiczem, Marianem Gołębiewskim, Andrzejem i Benedyktem Czumą), został aresztowany. 23 października 1971 skazano go na karę 7 lat pozbawienia wolności za "czynienie przygotowań do obalenia ustroju socjalistycznego przemocą" oraz próbę podpalenia. We wrześniu 1974 został zwolniony na mocy amnestii.

Od 1980 należał do NSZZ "Solidarność". Był m.in. przewodniczącym komisji zakładowej "Solidarności" na Uniwersytecie Łódzkim.

W nocy z 12 na 13 grudnia 1981 został zatrzymany, następnie osadzony w ośrodku dla internowanych w Jaworzu, gdzie spędził około roku.

[edytuj] Działalność polityczna od 1989

Był współzałożycielem ZChN, od początku zasiadając w jego władzach naczelnych. W sejmie kontraktowym wspólnie z Markiem Jurkiem i Janem Łopuszańskim współtworzył charakterystyczny wizerunek tej partii. Wystąpił ze Zjednoczenia w 2001, w tym samym roku krótko związany był z Przymierzem Prawicy[2]. W 2003 wraz ze Zbigniewem Romaszewskim i Janem Rulewskim współtworzył ugrupowanie Suwerenność-Praca-Sprawiedliwość.

Był posłem trzech kadencji: w latach 1989–1991 (w Sejmie kontraktowym), 1991–1993 (w Sejmie I kadencji) i 1997–2001 z ramienia Klubu Parlamentarnego AWS (w Sejmie III kadencji był przewodniczącym zespołu chrześcijańsko-narodowego w ramach klubu parlamentarnego AWS, skupiającego posłów i senatorów ZChN). W 2001 kandydował ponownie na posła z poparciem Ruchu Społecznego AWS, jednak Akcja Wyborcza Solidarność Prawicy nie uzyskała mandatów w Sejmie.

W 2005 został senatorem z ramienia Platformy Obywatelskiej. Klub PO zgłaszał jego kandydaturę na wicemarszałka Senatu, została odrzucona w tajnym głosowaniu[3].

W wyborach parlamentarnych w 2007 po raz czwarty uzyskał mandat poselski, otrzymując w okręgu lubuskim 69 385 głosów. 6 listopada 2007 został wybrany wicemarszałkiem Sejmu, otrzymując 292 głosy poparcia przy 158 głosach sprzeciwu[4], 8 lipca 2010 po rezygnacji Bronisława Komorowskiego z funkcji marszałka Sejmu jako najstarszy członek prezydium Sejmu przejął jego regulaminowe obowiązki marszałka Sejmu do czasu wyboru następcy – Grzegorza Schetyny. Został przewodniczącym Polsko-Tajwańskiego Zespołu Parlamentarnego[5].

W wyborach w 2011 został wybrany na posła VII kadencji, dostał w okręgu lubuskim 36 993 głosy[6].

[edytuj] Życie prywatne

Jego dziadek, Bronisław Łabędzki, został w 1905 zesłany na Syberię za organizowanie strajku szkolnego. Wuj, Tadeusz Łabędzki, był jednym z przedwojennych przywódców Młodzieży Wszechpolskiej. Został on zabity w 1946 przez funkcjonariuszy UB w czasie przesłuchania. Ojcem Stefana Niesiołowskiego był Janusz Niesiołowski, który brał udział w wojnie polsko-bolszewickiej w 1920 oraz kampanii wrześniowej w 1939, następnie był żołnierzem Armii Krajowej.

Stefan Niesiołowski jest żonaty z Anną Królikowską-Niesiołowską, jego jedynym dzieckiem jest prawniczka Joanna Niesiołowska-Księżak. Jego bratem jest Marek Niesiołowski, również działacz opozycji w okresie PRL.

Jest członkiem m.in. Klubu Inteligencji Katolickiej w Łodzi, Stowarzyszenia Dziennikarzy Katolickich oraz Stowarzyszenia Pisarzy Polskich.

[edytuj] Odznaczenia i nagrody

Ordery i odznaczenia
Wyróżnienia

W 2007 został laureatem plebiscytu programu Szkło kontaktowe emitowanego w TVN24, otrzymując "Lustro Szkła Kontaktowego".

[edytuj] Wybrane publikacje

Przypisy

  1. Strona sejmowa posła X kadencji. [dostęp 5 grudnia 2011].
  2. Inauguracja Przymierza Prawicy. wprost.pl, 21 kwietnia 2001. [dostęp 5 grudnia 2011].
  3. Sprawozdanie stenograficzne z posiedzenia Senatu VI kadencji (1. posiedzenie, 20 i 27 października 2005). [dostęp 5 grudnia 2011].
  4. Znamy nazwiska wicemarszałków Sejmu. gazeta.pl, 6 listopada 2007. [dostęp 5 grudnia 2011].
  5. Współpraca Międzynarodowa Sejmu. Grupy bilateralne. Polsko-Tajwański Zespół Parlamentarny (VI kadencja). sejm.gov.pl. [dostęp 5 grudnia 2011].
  6. Serwis PKW – Wybory 2011. [dostęp 5 grudnia 2011].
  7. Orders and decorations bestowed by President (ang.). president.gov.tw. [dostęp 5 grudnia 2011].
  8. Taiwan recognizes Polish lawmaker as long-standing friend (ang.). taipeitimes.com. [dostęp 5 grudnia 2011].

[edytuj] Bibliografia

Źródło „http://pl.wikipedia.org/w/index.php?title=Stefan_Niesiołowski&oldid=30983728
Osobiste
Przestrzenie nazw

Warianty
Działania
Nawigacja
Dla czytelników
Dla wikipedystów
Narzędzia
Drukuj lub eksportuj
W innych językach

Polecamy: Pozycjonowanie, wózki dziecięce, Kino domowe, Viagra, Kredyty