|
|
Treść tego hasła może nie być zgodna z zasadami neutralnego punktu widzenia, ponieważ prawdopodobnie tekst zaczerpnięty jest z jakiegoś opracowania z czasów PRL. Zajrzyj na stronę dyskusji i pomóż go poprawić. |
| Stefania Sempełowska | |
| Data i miejsce urodzenia | 1 października 1869 Polonisz |
| Data i miejsce śmierci | 31 stycznia 1944 Warszawa |
| Miejsce spoczynku | Cmentarz Powązkowski Warszawa |
| Zawód | nauczycielka, działacz oświatowy, pisarka |
Stefania Sempołowska (1 października 1869 we wsi Polonisz koło Środy - 31 stycznia 1944 w Warszawie) – nauczycielka i działaczka oświatowa, bojowniczka o prawa dziecka, dziennikarka i pisarka.
Mając 17 lat zdała egzamin na Patent nauczycielki przed rządową komisją w Warszawie. Od tej chwili rozpoczyna się niestrudzone życie nauczycielki, działaczki oświatowej, bojowniczki o prawa dziecka, dziennikarki i pisarki – autorki wielu podręczników dla dzieci. W okresie międzywojennym zajmowała się także publicystyką oświatową, domagając się pełnego dostępu do oświaty wszystkich warstw społecznych.
Była członkiem Towarzystwa Oświaty Demokratycznej Nowe Tory oraz współredaktorem czasopisma dla młodzieży Z bliska i z daleka, a później dwutygodnika dla dzieci i wychowawców W słońcu.
W czasie Rewolucji 1905 r. prowadziła akcje pomocy więźniom politycznym. Razem z adwokatem Stanisławem Patkiem (swym życiowym partnerem), kierowała Kołem Obrońców Politycznych (m.in. w głośnej sprawie Stefana Okrzei)[1]. Za swoją działalność była kilkakrotnie aresztowana, wydalona do Galicji, szykanowana przez władze carskie. Mimo przeciwieństw losu, ciężkiej choroby, która ją dotknęła, pozostawała wierna swoim ideałom.
Pochowana została w rodzinnym grobowcu na Powązkach. Chciała, aby na mogile wyryć słowo „nauczycielka”, bo tę dziedzinę pracy spośród wszystkich, którym służyła – uważała za najważniejszą i najbardziej przez nią ukochaną.
Stefania Sempołowska jest patronką wielu szkół, m.in.: