Stożek (dawniej konus) – bryła ograniczona przez powierzchnię stożkową, której linia kierująca jest zamknięta, oraz przez płaszczyznę przecinającą powierzchnię stożkową. Część płaszczyzny wycięta przez powierzchnię stożkową stanowi podstawę stożka. Może mieć ona kształt dowolnej figury płaskiej. Kierującą powierzchni stożkowej może być obwód podstawy. Wysokością stożka nazywamy odległość wierzchołka od płaszczyzny podstawy.
Objętość stożka wynosi

gdzie
– pole powierzchni podstawy stożka,
– wysokość stożka.
Spis treści |
Stożek obrotowy prosty to bryła wypukła powstała przez obrót trójkąta prostokątnego wokół jednej z przyprostokątnych. Przyprostokątna ta tworzy wysokość (h) stożka, druga przyprostokątna staje się promieniem podstawy (r) zaś przeciwprostokątna – tworzącą stożka (l).
Stożek w kartezjańskim układzie współrzędnych opisany jest układem nierówności:

Długość tworzącej wynika z twierdzenia Pitagorasa


Wzór ten można uzyskać w następujący sposób: powierzchnia boczna stożka po rozprostowaniu na płaszczyźnie tworzy wycinek kołowy o promieniu
takim jak tworząca stożka i długości łuku równej obwodowi podstawy stożka 
Wycinek kołowy o promieniu
i długości łuku
ma pole powierzchni[1]:

Stąd



Wzór ten obowiązuje także dla dowolnych ostrosłupów,
jest wtedy polem wielokątnej podstawy. Koło jest granicznym przypadkiem ciągu wielokątów foremnych dla liczby boków dążącej do nieskończoności.
Tym terminem oznacza się kąt przy wierzchołku przekroju osiowego stożka.


gdzie
- tworząca,
- promień podstawy stożka
i 