Dodaj tę stronę do książki
Pokaż książkę (0 stron)
Proponowane stronyStrefa euro – strefa państw, których walutą jest euro. Waluta ta została 1 stycznia 1999 roku wprowadzona w formie transakcji bezgotówkowych a 1 stycznia 2002 roku w formie gotówkowej w następujących krajach członkowskich UE mających podane waluty:
Kraje strefy euro
Kraje używające euro, niebędące członkiem Unii Europejskiej
Kraje Unii Europejskiej, nieużywające euro
|
Późniejsi członkowie strefy euro:
Grecja: 1 drachma = 100 lept (GRD) (1 stycznia 2001 r. bezgotówkowo, a 1 stycznia 2002 w gotówce) 1 € = 340,75 drachmy,
Słowenia: 1 tolar = 100 stotinów (SIT) (1 stycznia 2007) 1 € = 239,64 tolarów,
Cypr: 1 funt cypryjski = 100 centów (CYP) (1 stycznia 2008) 1 € = 0,585274 funta,
Malta: 1 lira maltańska = 100 centów (MTL) (1 stycznia 2008) 1 € = 0,4293 liry,
Słowacja: 1 korona słowacka = 100 halerzy (SKK) (1 stycznia 2009) 1 € = 30,126 koron,
Estonia: 1 korona estońska = 100 sentów (EEK) (1 stycznia 2011) 1 € = 15,6466 koron.Ponadto, na mocy podpisanych umów, 1 stycznia 1999 r. wprowadzono euro w formie bezgotówkowej, a 1 stycznia 2002 r. w formie gotówkowej w 3 krajach, które nie są członkami UE:
Monako: 1 frank monakijski = 100 centymów (MCF) 1 € = 6,55957 franków,
San Marino: 1 lir sanmaryński = 100 centesimów (SML) 1 € = 1936,27 lira,
Watykan: 1 lir watykański = 100 centesimów (VAL) 1 € = 1936,27 lira.Państwa kandydujące do strefy euro:
Bułgaria: 1 lew = 100 stotinek (BGN)
Czechy: 1 korona czeska = 100 halerzy (CZK)
Litwa: 1 lit = 100 centów (LTL)
Łotwa: 1 łat = 100 santimów (LVL)
Polska: 1 złoty = 100 groszy (PLN)
Rumunia: 1 lej = 100 bani (RON)
Węgry: 1 forint = 100 fillerów (HUF)Trzy państwa również używają euro jako swojej waluty, jednakże nie są stowarzyszeni w Unii Gospodarczej i Walutowej (przeprowadziły tzw. jednostronną euroizację):
Andora (od 1 lipca 2013 Andora zostanie członkiem Unii Gospodarczej i Walutowej)
Czarnogóra
KosowoDo strefy euro nie przystąpiły 3 kraje z 15 będących w 2002 r. członkami Unii Europejskiej:
Szwecja – obowiązują ją przepisy Traktatu z Maastricht w sprawie wspólnej waluty, ale 4 grudnia 1997 parlament przyjął deklarację w sprawie nieuczestniczenia Szwecji w obszarze euro od 1 stycznia 1999, Szwecja nie weszła do ERM II, a w referendum konsultacyjnym z 14 września 2003 większość Szwedów zagłosowała przeciwko wprowadzeniu euro,
Dania – na skutek uzyskania w 1993 r. klauzuli "opt-out" do Traktatu z Maastricht oraz w wyniku negatywnego wyniku referendum z 28 września 2000,
Wielka Brytania – na skutek uzyskania w 1993 r. klauzuli "opt-out" do Traktatu z Maastricht.
Spis treści |
Podczas kryzysu 2008 w strefie euro odnotowano spadek PKB, w trzecim kwartale 2008 o 0,2 proc. a w czwartym kwartale o 1,3 proc (rok do roku). W całym 2008 wzrost gospodarczy strefy euro wyniósł tylko 0,8 procent[1]. Spadki PKB w dwóch kolejnych kwartałach oznaczały wejście "eurolandu" w najgorszą od początków swojego istnienia recesję[2].
Sprzedaż detaliczna w grudniu 2008 spadła o 2,4 proc. a w styczniu 2009 o 2,2 proc. (rok do roku)[3]. W pierwszym kwartale 2009 PKB strefy euro zmniejszył się o 2,5 proc.[4] W drugim kwartale 2009 PKB strefy euro spadł o kolejne 0,1 proc.
W 2010 dwa państwa strefy euro otrzymały pomoc finansową – Grecja 110 mld euro w maju oraz Irlandia 85 mld w listopadzie. W związku z kryzysem w Grecji i Irlandii oraz obawami co do sytuacji w Hiszpanii i Portugalii pojawił się termin PIIGS określający grupę państw mających kłopoty finansowe[5].
W 2011 dług publiczny 17 krajów strefy wyniósł 87,2 proc. PKB[6].
Kryzysowi w strefie euro ma zapobiegać pakt fiskalny[7]. W ocenie instytutu European Reform nie wnosi on jednak nic nowego w porównaniu do wcześniejszych "miękkich" sankcji z Paktu Stabilności i Wzrostu[8].
|
|||||||||||||
