Dodaj tę stronę do książki
Pokaż książkę (0 stron)
Proponowane strony
Strefa płatnego parkowania – obszar miasta, na którym istnieje obowiązek płacenia za miejsca parkingowe. W Europie kierowcy w specjalnych parkomatach mogą kupić bilety, które umieszczają za szybą. W Stanach Zjednoczonych standardem są parkometry przy każdym miejscu parkingowym. Bilety można wykupić na różny okres: od 10 (czasem na 15 lub 20) minut do całego dnia. Często spotykane są też abonamenty wykupywane na tydzień, dwa tygodnie, miesiąc, kwartał, półrocze lub rok, upoważniające do stania w strefie bez dodatkowych opłat[1]. W niektórych miastach można płacić też za pomocą telefonu komórkowego[2][3].
Często osobom niepełnosprawnym, inwalidom wojennym, osobom represjonowanym czy zasłużonym dla danego miasta przyznaje się bezpłatne abonamenty[4]. Osoby mieszkające przy ulicy, na której obowiązuje SPP, zazwyczaj płacą mniejsze stawki za parkowanie[4][5].
W Polsce strefa płatnego parkowania na wjazdach powinna być oznaczona znakami D-44 – "Strefa parkowania", a na wyjazdach znakami D-45 – "Koniec strefy parkowania"[6]. Miejsca do parkowania zazwyczaj nie są strzeżone.
Polskie ustawodawstwo stanowi, że strefy płatnego parkowania ustala się na obszarach charakteryzujących się znacznym deficytem miejsc postojowych, jeżeli uzasadniają to potrzeby organizacji ruchu, w celu zwiększenia rotacji parkujących pojazdów samochodowych lub realizacji lokalnej polityki transportowej, w szczególności w celu ograniczenia dostępności tego obszaru dla pojazdów samochodowych lub wprowadzenia preferencji dla komunikacji zbiorowej[7].
W niektórych miastach (np. w Krakowie[8], Szczecinie, Opolu, Chorzowie[9] czy Poznaniu[10]) strefa podzielona może być na kilka podstref[2], np. A, B, C[1][11], i w każdej podstrefie mogą być inne opłaty parkingowe[1].
