Proxima Centauri (
łac.
proxima – najbliższa) –
gwiazda typu
czerwony karzeł znajdująca się około 4,22
lat świetlnych (40 bilionów
km) od
Ziemi, w
gwiazdozbiorze Centaura. Została odkryta w 1915 przez
Roberta Innesa. Jest
najbliższą Słońca gwiazdą, jednak jej blask jest zbyt słaby, aby można ją było dostrzec gołym okiem. Znajduje się w odległości 0,23 roku świetlnego od
układu podwójnego Alfa Centauri i może stanowić razem z nim
układ potrójny. Dotychczas nie wykryto żadnych ciał krążących wokół Proximy, co wyklucza możliwość istnienia tam
brązowych karłów i
masywnych planet. Dokładne pomiary
prędkości radialnej wykluczyły też obecność
superziem w
ekosferze, chyba że krążyłyby w płaszczyźnie prostopadłej do kierunku, z którego ją obserwujemy. Wykrycie mniejszych obiektów wymagałoby dokładniejszych urządzeń pomiarowych, takich jak planowany
Kosmiczny Teleskop Jamesa Webba. Ponieważ Proxima Centauri jest czerwonym karłem i gwiazdą rozbłyskową, kwestia możliwości istnienia życia na planecie krążącej wokół niej jest dyskusyjna. Niezależnie od tego z powodu swojej bliskości była ona proponowana jako cel
lotu międzygwiezdnego.
Najwcześniejszym zachowanym manuskryptem zawierającym pełny tekst łacińskiej Wulgaty jest Kodeks Amiatyński. Datowany jest na początek VIII wieku i uchodzi za najdokładniejszą kopię tekstu św. Hieronima. Już w wieku XIX oceniono, że jest najlepszym rękopisem Wulgaty, a jego tekst służy za podstawę dla wszelkich jej wydań. Nazwa Amiatinus pochodzi od góry Amiata w Toskanii. Kodeks powstał w klasztorze Wearmouth-Jarrow, w ówczesnej Nortumbrii, a skopiowany został z rękopisów przywiezionych z Włoch. Wkrótce potem znalazł się w klasztorze San Salvatore na górze Amiata w Toskanii, gdzie pozostał do 1786 roku, po czym przekazano go Bibliotece Laurenziana we Florencji, gdzie od tamtej pory jest przechowywany.
Dodaj tę stronę do książki
Pokaż książkę (0 stron)
Proponowane strony
