Dodaj tę stronę do książki
Pokaż książkę (0 stron)
Proponowane strony| Stronnictwo Konserwatywno-Ludowe | |
| Skrót | SKL |
| Lider | Marek Zagórski |
| Data założenia | 12 stycznia 1997 |
| Adres siedziby | ul. Reymonta 12a, 01-842 Warszawa |
| Deklarowana ideologia polityczna |
konserwatyzm, chrześcijańska demokracja, agraryzm |
| Barwy | biel granat |
| strona oficjalna | |
Stronnictwo Konserwatywno-Ludowe (SKL) – polska centroprawicowa, konserwatywna partia polityczna, działająca w latach 1997–2003 (od 2002 jako Stronnictwo Konserwatywno-Ludowe – Ruch Nowej Polski) i od 2007.
Spis treści |
SKL powstało w 12 stycznia 1997 w wyniku połączenia się Stronnictwa Ludowo-Chrześcijańskiego Artura Balazsa, Partii Konserwatywnej Aleksandra Halla oraz grupy byłych członków Unii Wolności pod przewodnictwem Jana Rokity. Pierwszym prezesem partii został należący dotąd do SLCh Jacek Janiszewski.
Związani z nową formacją posłowie powołali w Sejmie II kadencji Koło Konserwatywno-Ludowe, w skład którego pod koniec kadencji wchodzili Wojciech Arkuszewski, Piotr Buczkowski, Leszek Chwat, Bronisław Komorowski, Andrzej Machowski, Zdobysław Milewski, Piotr Polmański oraz Jan Rokita, wszyscy wybrani z listy UD.
Partia przystąpiła w tym samym roku do Akcji Wyborczej Solidarność (PK należała do inicjatorów powołania AWS w 1996). W wyborach parlamentarnych w 1997 z list tego komitetu SKL uzyskało 15 posłów i 4 senatorów, którzy weszli w skład Klubu Parlamentarnego AWS.
Do 2000 partia wzmacniała swoją pozycję w AWS. W nowo powołanym rządzie Jerzego Buzka lider SKL objął tekę ministra rolnictwa (Jacek Janiszewski, a później Artur Balazs). W 1999 przedstawiciel SKL objął kierownictwo Ministerstwa Kultury i Sztuki (Andrzej Zakrzewski, potem Kazimierz Ujazdowski), a po rozpadzie (w 2000) koalicji AWS z Unią Wolności także MON (Bronisław Komorowski).
W lutym 1998 do SKL przyłączyły się partia Republikanie oraz Porozumienie Centrum "Inicjatywa Integracyjna", rok później stronnictwo wchłonęło Koalicję Konserwatywną. Partię wzmacniały też grupy działaczy związanych ze Stronnictwem Pracy, Ruchem Stu (m.in. Paweł Graś), Stronnictwem Polityki Realnej, a także niezależni parlamentarzyści AWS (Andrzej Zakrzewski, Wiesław Walendziak).
W 2000 działająca w ramach Klubu Parlamentarnego AWS frakcja SKL liczyła około 30 posłów i senatorów. W grudniu tego samego roku partia stała się jednym z pięciu tzw. filarów Federacji AWS. Również w 2000 doszło do zmiany prezesa partii, urzędującego od 1998 Mirosława Stycznia zastąpił Jan Rokita.
Po powstaniu Platformy Obywatelskiej na początku 2001 część działaczy zaczęła dążyć do opuszczenia AWS, początkowo decyzja ta nie uzyskała jednak poparcia większości członków organów statutowych partii.
Ostatecznie, 18 marca 2001, rada polityczna SKL zadecydowała o wyjściu stronnictwa z AWS. Przesądziła o tym postawa prezesa Jana Rokity, który w ostatnim momencie zmienił stanowisko i poparł przygotowaną uchwałę. Posłowie SKL wystąpili z Klubu Parlamentarnego AWS i powołali odrębny Klub Parlamentarny Stronnictwa Konserwatywno-Ludowego (liczący pod koniec kadencji 18 posłów). Jednocześnie SKL podjęło współpracę z Platformą Obywatelską. W jej ramach przedstawiciele SKL startowali w organizowanych prawyborach, mieli znaleźć się na listach wyborczych nowego ugrupowania, a po wyborach przyłączyć się do tworzenia na bazie PO partii politycznej.
Część działaczy SKL (m.in. Tomasz Tomczykiewicz i Paweł Graś) już w 2001 zrezygnowała z członkostwa w SKL, przystępując indywidualnie do PO. Z kolei w proteście przeciwko nawiązaniu tej współpracy, ze stronnictwa wystąpiła grupa polityków (w tym 7 posłów), m.in. środowisko tworzące wcześniej Koalicję Konserwatywną, które w tym samym roku współtworzyło Przymierze Prawicy.
W wyborach parlamentarnych w 2001 mandaty poselskie uzyskało około 20 osób powiązanych z SKL, a senatorem został należący do tej partii Zbigniew Religa.
Po wyborach część działaczy postanowiła utrzymać niezależność partii, ośmiu posłów (Dorota Arciszewska-Mielewczyk, Artur Balazs, Zbigniew Chrzanowski, Ireneusz Niewiarowski, Krzysztof Oksiuta, Małgorzata Rohde, Andrzej Wojtyła i Marek Zagórski) wkrótce utworzyło "Koło Poselskie Konserwatywno-Ludowe" (istniejące do końca kadencji, pod koniec kadencji w 2005 liczyło 5 posłów).
Od stycznia 2002, po połączeniu z Porozumieniem Polskich Chrześcijańskich Demokratów, partia działała pod nazwą Stronnictwo Konserwatywno-Ludowe – Ruch Nowej Polski i pod kierownictwem Artura Balazsa.
Wielu działaczy SKL-RNP zaczęło jednak wkrótce przechodzić do innych ugrupowań (głównie Platformy Obywatelskiej oraz Prawa i Sprawiedliwości). W grudniu 2003 kongres krajowy partii zadecydował o jej rozwiązaniu w związku z nową centroprawicową inicjatywą Zbigniewa Religi (Partia Centrum). Po paroletnim procesie likwidacyjnym ugrupowanie w 2006 zostało wyrejestrowane. Likwidatorem partii był Krzysztof Oksiuta.
W sierpniu 2007 Artur Balazs wystąpił do Sądu Apelacyjnego w Warszawie z wnioskiem o rejestrację nowej partii o nazwie Stronnictwo Konserwatywno-Ludowe. Do tego ugrupowania przystąpili m.in.: Zbigniew Religa (ówczesny minister zdrowia, który w wyborach parlamentarnych w tym samym roku uzyskał mandat posła z listy PiS i zasiadał w Klubie Parlamentarnym tej partii, zm. 8 marca 2009), a także grupa byłych wysokich urzędników rządowych, w tym Mirosław Mielniczuk, Marek Zagórski, Dariusz Rohde i inni. Później szeregi partii zasiliło także wielu wywodzących się z SKL-RNP działaczy kończącej działalność Partii Centrum. Stronnictwo zostało zarejestrowane w ewidencji partii politycznych pod numerem EwP 276[1].
Na kongresie partii, który odbył się 12 grudnia 2009, dokonano wyboru nowych władz. Na stanowisku prezesa Artura Balazsa zastąpił Marek Zagórski, wiceprezesami zostali Andrzej Łuszczewski i Adam Pawlicki (pełnił tę funkcję do 2010), a sekretarzem generalnym Krzysztof Oksiuta.
6 maja 2010 SKL poparło kandydaturę Bronisława Komorowskiego w przedterminowych wyborach prezydenckich. W wyborach samorządowych w tym samym roku działacze SKL startowali głównie z list lokalnych komitetów (m.in. z listy komitetu Piotra Krzystka w Szczecinie). Na wójta gminy Boćki z ramienia "Naszego Podlasia" na kolejną kadencję wybrany został członek zarządu SKL Stanisław Derehajło[2].
14 kwietnia 2011 zarząd SKL podjął decyzję o nawiązaniu współpracy z partią Polska Jest Najważniejsza, m.in. w zakresie startu w wyborach parlamentarnych w tym samym roku[3]. Pomimo zapowiedzi samorozwiązania SKL i przystąpienia jego członków do PJN nie doszło do tego[4]. Jedynie Krzysztof Oksiuta został kandydatem PJN do Sejmu, a także członkiem sztabu wyborczego tej partii[5]. Prezes SKL podpisał natomiast w imieniu ugrupowania porozumienie z Prawem i Sprawiedliwością[6], na mocy którego został kandydatem tej partii do Senatu. Artur Balazs został z kolei w wyborach do Senatu kandydatem niezależnym[7]. Żaden z członków SKL nie uzyskał mandatu w parlamencie.
