Struktura tensorowa

Struktura tensorowa — jest to struktura wielowymiarowa zarządzania strategicznego. Łączy kryteria funkcjonalne, obiektowe i regionalne. Czasem zamiast kryterium regionalnego wprowadza się do wymiaru obiektowego komórki sztabowe, które pomagają kierownikom w wykonywaniu ich funkcji. Ważnym problemem w przypadku tej struktury jest rozdział uprawnień i odpowiedzialności pomiędzy kierowników z wyodrębnionych wymiarów. Struktura ta pozwala przezwyciężyć problemy koordynacji, które występują w strukturach jednowymiarowych, umożliwia także połączenie korzyści wynikających z poszczególnych rodzajów działalności.

Zalety i wady

Najważniejsze zalety i wady tej struktury są identyczne z charakteryzującymi strukturę macierzową, jednak funkcjonowanie struktury tensorowej związane jest z wyższymi kosztami. Sieć komunikacyjna tej struktury jest znacznie bardziej rozbudowana . Jest to jednak struktura elastyczna, innowacyjna, stwarzająca warunki do kompleksowego i fachowego rozwiązywania złożonych problemów.

Zalety

-wielowymiarowa koordynacja,

-praca zespołowa jednakowych ranga kierowników,

-proste drogi komunikowania się(bez pośredników),

-dość niski stopień formalizacji i standaryzacji zachowań organizacyjnych,

-krotko- i długookresowa elastyczność,

-stymulacja innowacyjnych idei,

-problemowa specjalizacja kierowników.

Wady

-duże zapotrzebowanie na kwalifikowane kadry i wysokie wymagania w stosunku do ich zachowań,

-problematyczny podział kompetencji kierowników i podwyższona możliwość powstawania w związku z tym konfliktów,

-brak jednolitości kierowania,

-konieczność stosowania zbyt dużej liczby kompromisów w zarządzaniu i związane z tym straty czasu,

-wysokie koszty wprowadzenia i użytkowania tej struktury.

Zobacz też

• zarządzanie

Bibliografia

• Podstawy organizacji i zarządzania, pod red. K. Krzakiewicza, Wydaw. Akademii Ekonomicznej, Poznań 1994, s.96-97.
• Handel zagraniczny. Organizacja i technika, pod red. J. Rymarczyka, PWE, Warszawa 2002, s.88-90.
• Internacjonalizacja przedsiębiorstwa, pod red. J. Rymarczyka, PWE, Warszawa 1996, s.189-192.