Dodaj tę stronę do książki
Pokaż książkę (0 stron)
Proponowane stronyHistoria sztuki zajmuje się studiami w takich dziedzinach jak:
W meblarstwie, dzieła tworzone są w oparciu o zmysł praktyczny (funkcja) jak też - w odniesieniu do danej epoki - są spełnieniem naturalnej dla człowieka potrzeby luksusu i piękna. Struktura mebla opiera się na konstrukcji, która zwykle zależy od użytego materiału (drewno, sklejka, metal) i od sposobu jego obróbki (czopowanie, spawanie, itp.). Dekoracja w meblach to zwykle kompozycje ornamentalne:
Motywy ornamentów są zwykle geometryczne lub zaczerpnięte z natury (flora i fauna traktowane naturalistycznie lub interpretowane). Układy kompozycyjne są zwykle rytmiczne.
Styl jest to zespół cech charakterystycznych występujących w dziełach sztuki danej epoki (gust - moda, religia panująca, używane materiały, technika wykonania).
Spis treści |
Sztuka Antyku - Starożytność - łączy dawne cywilizacje Egiptu, Bliskiego Wschodu, Indii, Chin, Grecji i Rzymu. Starożytność obejmuje okres od wynalezienia pisma do upadku Cesarstwa rzymskiego. Meble okresu starożytności (oprócz mebli egipskich, zachowanych np. w grobowcu Tutanchamona) znamy głównie z przekazów ikonograficznych. Z zachowanych wizerunków możemy wnioskować o ich funkcji i konstrukcji, natomiast wykopaliska archeologiczne pomagają ustalić materiał i technologię wykonania.
Cywilizacja starożytnego Egiptu rozwijała się na terenie północnej Afryki, w dorzeczu Nilu od ok. 4000 do 480 r. p.n.e.
Sztuka Egiptu podporządkowana tradycji religijnej ulegała bardzo powolnym zmianom podczas 3500 lat swego trwania.
Znane z malowideł naściennych w grobowcach, a także z obiektów znalezionych w nie splądrowanych do naszych czasów komorach grobowych władców Egiptu. Wykonywane głównie z drewna sykomory i cedru przy pomocy prostych narzędzi z brązu: siekiera, piła, dłuto, z wykorzystaniem połączeń jednoczopowych, uciosowych i na jaskółczy ogon.
W dorzeczu Tygrysu i Eufratu na terenie starożytnej Mezopotamii od 2100 r. p.n.e. do 600 r. p.n.e. rozwijały się i upadały kultury Sumerów, Akadyjczyków, Asyryjczyków, Babilończyków.
Znane budowle to zikkuraty w kształcie piramid.
Jedyne wyobrażenie o meblach dają nam płaskorzeźby na ścianach świątyń. Nieliczne informacje o życiu codziennym znajdujemy też na tabliczkach glinianych pokrytych pismem klinowym.
Apogeum cywilizacji greckiej przypada na V w. p.n.e.. Rozwija sie ona od 1100 r. p.n.e. do 100 r. p.n.e. na obszarze Grecji, wyspy Krety, zachodniego wybrzeża Azji Mniejszej, południowej Italii i Sycylii. Grecy stworzyli sztukę, której harmonia i proporcje (tzw. moduł w architekturze) stanowiły ideał piękna i doskonałości dla następnych epok.
Meble drewniane nie zachowały się do naszych czasów, znamy je głównie z malarstwa wazowego i ściennego, oraz z płaskorzeźb. Przetrwały nieliczne egzemplarze wykonane w kamieniu i brązie.
Cywilizacja rzymska trwa od 753 r. p.n.e. do 395 r. n.e. Cesarstwo rzymskie podbiło i okupowało w swoim apogeum (tj. I i II w. n.e.) obszary wokół basenu Morza Śródziemnego sięgając po Dunaj, Szkocję i Persję.
Sztuka rzymska wywodzi się z Etrurii, zmienia się poprzez wpływy greckie. Od Greków w architekturze Rzymianie zapożyczają porządki, uzupełniając je o nowe wynalazki: łuk półkolisty, sklepienie kolebkowe, kopułę.
Rzymskich mebli zachowało się nieco więcej. Znamy je szczególnie z wykopalisk w Pompei i Herkulanum.
