Dodaj tę stronę do książki
Pokaż książkę (0 stron)
Proponowane strony
| Sully | |
 okręt siostrzany "Gloire" w 1913 |
|
| Historia | |
| Stocznia | Forges et Chantiers de la Méditerranée, La Seyne |
| Położenie stępki | 24 maja 1899 |
| Wodowanie | 4 czerwca 1901 |
 Francja |
|
| Wejście do służby | czerwiec 1904 |
| Los okrętu | wszedł na mieliznę 7 lutego 1905 |
| Dane taktyczno-techniczne | |
| Wyporność | 10 014 ton metrycznych (9856 długich ton) |
| Długość | 134 m |
| Szerokość | 20 m |
| Zanurzenie | 7,7 m |
| Prędkość | 21 węzłów |
| Zasięg | 12 000 mil morskich przy prędkości 10 węzłów |
| Załoga | 612 |
| Napęd | |
| 20 500 ihp (15 300 kW) 3 śruby napędowe 3 silniki parowe potrójnego rozprężania 28 kotłów Belleville |
|
| Uzbrojenie | |
| 2 × 1 – 194 mm/45 8 × Canon de 164 mm Modèle 1893/45 6 × 1 – 100 mm /55 18 × 1 – 47 mm /55 Hotchkiss 5 × 450 mm wyrzutnie torped |
|
| Opancerzenie | |
| stal Harveya burtowy: 106–170 mm wieże art.: 173 mm grodzie: 102–127 mm pokład: 45–63 mm wieża dowodzenia: 152 mm |
|
Sully – francuski krążownik pancerny typu Gloire, który został zbudowany dla francuskiej marynarki wojennej na początku XX wieku. Jego patronem był Maximilien de Béthune de Sully, zwolennik i przyjaciel króla Henryka IV[1]. Okręt wszedł na skały w zatoce Hạ Long we Francuskich Indochinach w 1905, osiem miesięcy po ukończeniu budowy, i tam też pozostał.
Spis treści |
Okręty typu Gloire zostały zaprojektowane przez Émile'a Bertina jako powiększona i ulepszona wersja krążowników pancernych typu Dupleix. Ich załoga składała się z 612 oficerów i marynarzy[2].
Okręty miały 139,8 metrów długości całkowitej i 20,2 m szerokości. „Sully” miał zanurzenie 7,7 metra[3] i wyporność 10 014 t[2].
Krążownik był wyposażony w trzy śruby napędowe, każda z nich była napędzana przez maszynę parową potrójnego rozprężania, które razem dawały 20 500 ihp. Dwadzieścia osiem kotłów parowych typu Belleville dostarczało pary silnikom. Okręt według projektu miał osiągać prędkość maksymalną 21,5 węzła. Miał zapas 1590 ton węgla[2] i mógł przepłynąć 12 000 mil morskich z prędkością 10 węzłów[3].
Główne uzbrojenie okrętu składało się z dwóch dział kal. 194 mm/45 zamontowanych na pojedynczych podstawach na dziobie i rufie. Artyleria średniego kalibru składała się z ośmiu dział Canon de 164 mm Modèle 1893. Cztery działa były umieszczone w pojedynczych wieżach na burtach, pozostałe cztery były umieszczone w kazamatach. Dla obrony przeciw torpedowcom okręty były wyposażone w sześc dział kal. 100 mm/45 w kazamatach i osiemnaście dział Hotchkiss M1879 kal. 47 mm. Okręt był także uzbrojony w pięć wyrzutni torpedowych kal. 450 mm: dwie z nich były umieszczone pod linią wodną, pozostałe powyżej[2].
Pas pancerny na linii wodnej na okrętach typu Gloire miał grubość 170 mm na śródokręciu i zmniejszał grubość do 106 mm na dziobie i rufie. Powyżej głównego pasa pancernego znajdował się kolejny pas o grubości 127 mm, który także zmniejszał grubość do 106 mm na dziobie i rufie[4]. Wieża dowodzenia była opancerzona płytami o grubości 150 mm. Wieże artylerii głównej były opancerzone stalą o grubości 173 mm[3]. Wieże artylerii średniego kalibru miały pancerz 120 mm. Płaskie części dolnego pokładu pancernego miały grubość 45 mm, ale ich grubość zwiększała się w miarę pochylania i zbliżania się do burt do 64 mm[4].
Stępkę okrętu położono w stoczni Forges et Chantiers de la Méditerranée w La Seyne 24 maja 1899. Krążownik zwodowano 4 czerwca 1901. Jednostkę ukończono w czerwcu 1904 i wysłano do Francuskich Indochin na pierwszą turę służby[1]. 7 lutego 1905 „Sully” wszedł na skały w zatoce Ha Long. Jego załoga nie ucierpiała. Działa i wyposażenie wydobyto i uratowano, ale kadłub rozpadł się na dwie części i został porzucony[4].
