Nabla – symbol
. Nazwa pochodzi od greckiego wyrazu określającego hebrajską harfę o podobnym kształcie. Podobne wyrazy istnieją także w aramejskim i hebrajskim. Symbol został użyty po raz pierwszy przez Williama Rowana Hamiltona w postaci poziomego klinu: ⊳. Inną, mniej popularną nazwą symbolu jest atled (delta wspak), ponieważ nabla jest odwróconą literą grecką delta.
Symbol nabli jest dostępny w standardzie HTML jako ∇ oraz w LaTeX-u jako \nabla. W Unikodzie jest to znak o kodzie punktowym U+2207 lub 8711 dziesiętnie.
Spis treści |
Nabla wykorzystywana jest w matematyce do oznaczania operatora nabla, ale może również oznaczać koneksję w geometrii różniczkowej, jak również relację całość (najczęściej w teorii krat). Symbol został wprowadzony przez irlandzkiego matematyka i fizyka Williama Rowana Hamiltona w 1837[1]. William Thomson pisał w 1884:
, a on odpowiedział nabla, co było żartobliwą sugestią Maxwella. Jest to nazwa egipskiej harfy o tym kształcie.”[2]
został wprowadzony przez Sir W. R. Hamiltona i jest teraz w powszechnym użyciu. Wydaje się jednak, że nie ma powszechnie rozpoznawalnej dla niego nazwy, choć w związku z częstym występowaniem symbolu, pewna nazwa jest niezbędna w praktyce. W praktyce okazało się, że monosylaba del jest na tyle krótka i łatwa do wymówienia, że nawet w skomplikowanych wzorach zawierających powielokroć
nie występuje żadna niedogodność ze względu na powtarzanie dla mówiącego lub słuchającego.
czyta się po prostu jako 'del V'.”[3]Z tego względu w literaturze anglojęzycznej operator nabla nosi nazwę „del”.