Dodaj tę stronę do książki
Pokaż książkę (0 stron)
Proponowane strony
Symeon Połocki, właściwie Samuel (w zakonie Symeon) Piotrowski-Sitnianowicz (ur. 1628 lub 1629 w Połocku, zm. 25 sierpnia 1680 w Moskwie) – białoruski i rosyjski pisarz pochodzący z Wielkiego Księstwa Litewskiego. Twórca rosyjskiego wiersza sylabicznego.
Był osobą duchowną: według wszelkich danych był unitą i należał do zakonu św. Bazylego (bazylianów). W swoich książkach własnoręcznie zaznaczał siebie - właściciela - jako "Simeonis Piotrowskj Sitnianowicz hieromonachi Polocens.[is] Ord.[inis] S.[ancti] Bas.[ilii] M.[agni]"[1][2]); w Moskwie swojej przynależności nie afiszował i prawdopodobnie podawał się za prawosławnego, choć i był przez osoby mu nieprzychylne posądzany o poglądy pro-katolickie. Symeon był wspaniale edukowaną osobą (nie wyłączając znajomości teologii), co umożliwiło mu branie udziałów w dysputach teologicznych wśród prawosławnych. Należy nadmienić, iż wolności religijnej w Rosji nie istniało, zaś osoba wyznania nieprawosławnego w żaden sposób nie mogła zostać wychowawcą carskich dzieci (kim właściwie i był Symeon Połocki).
Jeden z pierwszych rosyjskich poetów i dramaturgów, wychowanek Kolegium Kijowskiego i szkół polskich. Z początku Symeon Połocki (okres młodzieńczy spędzony w Kijowie i Połocku) pisał przede wszystkim po polsku, łacinie i rzadziej po staro-cerkiewno-słowiańsku. Po wyemigrowaniu do Rosji tworzył najczęściej w języku rosyjskim i polskim (również wierszy sylabiczne.
Do końca życia jako pisarz, Symeon Połocki pozostał ściśle związany z literaturą polską. Pozostawiło to znakomity ślad w zasobach jego bogatej biblioteki jak i w dwóch olbrzymich zbiorach wierszy: Rymologion (Rifmologion) oraz Ogród wielu kwiatów (Wertograd mnogocwietnyj).
Najcenniejszym przejawem związków twórczości Symeona z polszczyzną jest jego poetycka parafraza cerkiewnosłowiańskiej wersji Psałterza, dla którego wzorem był Psałterz Dawidów Jana Kochanowskiego, dzieło o zasięgu europejskim. Psałterz rymowany jest pierwszą w historii literatury rosyjskiej antologią poetycką, świadectwem dojrzewania elementów nowoczesności. Dzieło to dało początek wersyfikacji sylabicznej (głównie jedenasto- i trzynasto- zgłoskowcom), analogicznie pokrewnej literackim zjawiskom polskim.
Symeon Połocki szerzył ugruntowane przeświadczenie ustosunkowania się do polskiej tradycji i w kulturze rosyjskiej polszczyźnie zapewniał zaszczytne miejsce. Poglądy te były dość popularne w tamtym okresie szczególnie, że polszczyzna stanowiła dla oświeconych warstw społeczeństwa rosyjskiego jeden z głównych obok łaciny języków obcych. Ponadto była przecież językiem nowożytnym, ciągle ewoluującym i praktycznie używany. W 1685 roku uczeń Symeona Połockiego i kontynuator jego dzieła, mnich Sylwester Miedwiediew przedstawił regentce Zofii tekst traktatu a zarazem planu powołania pierwszej na terenie Rusi uczelni, Akademii Słowiańsko-Grecko-Łacińskiej (ang.) (autorem projektu był sam Połocki). Tekst ten uwzględniał konieczność usytuowania języka polskiego na równi z językiem łacińskim i greckim w szkole. Co ciekawe projektowana uczelnia miała stać na straży tradycji prawosławno-greckiej, przeciwstawiając się wpływom łacińskim.
Symeon Połocki studiował w Akademii Kijowsko-Mohylańskiej m.in. u Łazara Baranowicza, znanego poety ukraińskiego i późniejszego biskupa Czernihowskiego, z którym utrzymywał ciepłe stosunki do końca życia. Od 1656 wykładał w bazyliańskiej szkole brackiej w Połocku, następnie (od 1664) przebywał na dworze moskiewskim jako wychowawca dzieci cara Aleksego I Michajłowicza - Aleksego, Zofii i Fiodora, założył tu też drukarnię. Czerpał z barokowego bogactwa gatunków i form wersyfikacyjnych, bliski też polskim poetom XVII-wiecznym sensualizmem i ornamentacyjnością stylu. W swych dramatach (m.in. Komedia o królu Nabuchodonozorze czy Komedia o synie marnotrawnym) wzorował się na jezuickim dramacie szkolnym. Pozostawił obszerne zbiory wierszy dydaktycznych oraz okolicznościowych.
