Synaj (góra)

Góra Synaj
Szczyt Góry Synaj
Państwo	Egipt
Wysokość	2285 m n.p.m.
Położenie na mapie Egiptu Góra Synaj
28°32′23″N 33°58′24″E
Multimedia w Wikimedia Commons

Widok ze szczytu

Sikkat Sajidna Musa (Ścieżka Pana Naszego Mojżesza lub Schody Pokutne), krótsza droga (trudniejsza) na szczyt

Sikkat al-Basza (Wielbłądzia Ścieżka lub Ścieżką Paschy), dłuższa droga (łatwiejsza) na szczyt

Synaj (arab. جبل موسى = Dżabal Musa, hebr. הר סיני ), Góra Mojżesza – góra w Egipcie, w południowej części Półwyspu Synaj, w muhafazie Południowy Synaj (Protektorat Święta Katarzyna). Wysokość 2285 m n.p.m. Jest to poszarpany nagi masyw górski z szaroczerwonego granitu. W 2002 obszar ten został wpisany na listę światowego dziedzictwa UNESCO.

Tradycyjnie utożsamiana z biblijną górą Synaj (Horeb), gdzie, według Starego Testamentu, Bóg Jahwe przekazał Mojżeszowi kamienne tablice z dziesięciorgiem przykazań i zawarł przymierze z narodem izraelskim.

Według Biblii jest określenia górą Jahwe lub góra prawdziwego Boga, bowiem to określenie odnosi się szczególnie do miejsc, w których Jahwe objawił swą obecność, m.in. właśnie do tej góry (Wj 3:1; Lb 10:33).

Geografia

Góra ma wysokość 2285 m n.p.m. drugi najwyższy szczyt na półwyspie Synaj i w Egipcie. Znajduje się w pobliżu Góry Świętej Katarzyny, najwyższej na półwyspie Synaj i tym samym jest najwyższym szczytem Egiptu (2637 m n.p.m.). Otoczona jest ze wszystkich stron szczytami o tej samej budowie geologicznej.

Synaj w Biblii

W Biblii nazwa Synaj występuje 38 razy, natomiast słowo Horeb - 18 razy. Pisarze biblijni posługiwali się zamiennie słowem Synaj - również nazwą całego półwyspu - oraz nazwą Horeb.

Według przekazów starotestamentowych pobliżu góry Synaj (Horebu) Mojżeszowi ukazał się anioł Boga w płonącym krzewie i polecił mu wyprowadzić Izraelitów zniewolonych w Egipcie (Wj 3:1-10; Dz 7:30). Rok po tym zdarzeniu Mojżesz otrzymał Dziesięć Słów i zawarł z Bogiem przymierze. Po stuleciach do góry miał przybyć prorok Eliasz, uciekając przed królową Izebel (1Krl 19:8). Eliasz mieszkał w jednej z jaskiń.

Tradycja beduińska

Zgodnie z lokalną tradycją beduińską, to na Górze Synaj Bóg Jahwe dał swoje prawa Izraelowi. Jednakże wczesnochrześcijańska tradycja lokalizowała to wydarzenie na pobliskiej Górze Sirbal. To u jej podnóża w IV w. powstał Klasztor Świętej Katarzyny, który w VI w. przeniesiono pod Górę Świętej Katarzyny. Oparto się bowiem o informacje przekazane przez Józefa Flawiusza, jakoby Góra Świętej Katarzyny była najwyższym szczytem na Synaju.

Tradycja chrześcijańska

Chrześcijanie od co najmniej IV zaczęli identyfikować biblijną Górę Horeb z Górą Synaj (Jabal Mūsá) dopiero począwszy od XV wieku. Według podróżnika Stephensa Góra Synaj "pośród wszystkich oszałamiających dzieł Natury, jak żadne inne miejsce nie pasowałoby lepiej do ukazania potęgi Wszechmocnego". Większość biblistów utożsamia ją z biblijną górą Synaj (Horeb).

Istnieją też inne próby identyfikacji góry Synaj. Wskazuje się na trudności pogodzenia opisu biblijnego z topografią Półwyspu Synajskiego (brak góry, u podnóża której mógłby się zgromadzić liczny lud, półwysep należał do Egiptu). Izraelici przeszli przez Synaj południową, dłuższą trasą, a górą Horeb jest Jabal al-Lawz, po wschodniej stronie zatoki Akaba na terenie obecnej Arabii Saudyjskiej. Zwolennicy takiego rozwiązania powołują się na Gal 4,25 (góra Synaj jest w Arabii), na Septuagintę oraz na świadectwo Flawiusza. Za takim rozwiązaniem opowiadali się Charles Beke, Zygmunt Freud, Immanuił Wielikowskij. Dzisiaj opowiadają się za nią Bob Cornuke, Ron Wyatt oraz Lennart Moller. Teoria ta znajduje swoich zwolenników wśród ewangelikalnych chrześcijan (baptyści i zielonoświątkowcy).

Według ogólnej tradycji pod górą - na terenie obecnego Klasztoru św. Katarzyny - znajduje się Studnia Mojżesza przy której Mojżesz poznał swoją żonę Seforę (Wj 2:15-22).

Turystyka

Szlaki

Szlaki rozpoczynają się przy parkingu niedaleko klasztoru św. Katarzyny. Istnieją dwa szlaki turystyczne prowadzące na szczyt:

• Dłuższy i łatwiejszy szlak, prowadzi krętą tzw. Wielbłądzią Ścieżką lub Ścieżką Paschy (Sikkat al-Basza), zaczynającą się około 50 m za murami klasztoru; początkowo wiedzie ona przez równinę Wadi al-Dajr. Szlak wytyczoną drogą Abbas Buga prowadzącą do położonej Doliny Eliasza, a potem do Wadi al-Dajr (Wąwozu Klasztornego). Trasę można pokonać w ciągu 2-3 godzin (2/3 trasy również możliwa na wielbłądzie), po drodze zlokalizowane są prowadzone przez miejscowych beduinów kamienne budki z przekąskami.
• Krótsza, trudniejsza przy wychodzeniu, zwana Ścieżką Pana Naszego Mojżesza, lub Schody Pokutne (Sikkat Sajidna Musa). Składa się z 3750 stopni (niektóre mają nawet metr wysokości), jak głosi legenda, wykutymi w skale w VI w. przez mnicha jako pokutę za zbrodnię, której miał się dopuścić. W ciągu całego swojego 60-letniego życia mieszkał poza klasztorem i cały okres je wykuwał i układał. Za rozpadliną pod samym szczytem łączy się z drugą krótszą, ale o wiele bardziej stromą trasą, z tego miejsca pozostaje 750 stopni do szczytu, którą można pokonać w ciągu 20 minut wyłącznie już pieszo (bez wielbłądów). Natomiast w ciągu ok. 1,5 godziny można nimi zejść ze szczytu pod klasztor, u podnóża góry.
  Szlak biegnie przez nieckę z 500-letnim (inne źródła mówią 1000-letnim) cyprysem, jest to małe zagłębienie w połowie ponad trzykilometrowej grani Synaju. Nazywana jest Równiną Cyprysów (inne nazwy to Kotlina Eliasza; Basen Eliasza; Płaskowyż Eliasza lub Amfiteatr Siedemdziesięciu Mędrców), w której zatrzymują się pielgrzymi, jest tu również stara studnia, z której Beduini czerpią wodę. Znajduje się tam Brama Eliasza, a 450 stopni niżej Brama Wiary, pod którą w XIX w. pielgrzymi błagali o darowanie im grzechów, zanim przepuszczono ich dalej. Według tradycji w tym miejscu prorok Eliasz usłyszał głos Boga (1Kl 19:9-18) i ukrywał się w pobliskiej grocie (Jaskinia Eliasza) przed królową Izebel, która prześladowała proroków Bożych. Jedna z tamtejszych kapliczek poświęcona jest właśnie temu prorokowi, druga natomiast innemu prorokowi, Elizeuszowi. Miejsce kojarzone jest również z osobami towarzyszącym Mojżeszowi w wejściu na górę, gdzie mieli pozostać i czekać na niego, gdy zejdzie ze szczytu. Stąd wiodą na dół schody przez Bramę św. Stefana oraz Brama Spowiedzi. Niżej jest strumień Mojżesza oraz kapliczka Panny Marii. Zejście tym szlakiem wiedzie przez miejsca o interesującym krajobrazie oraz widokami na klasztor św. Katarzyny, przy którym kończy się trasa.

W pobliskim klasztorze św. Katarzyny położonym u stóp góry można przenocować w tzw. Domu Gościnnym, prowadzonym przez mnichów, oraz pożywić się w niewielkim punkcie gastronomicznym. Klasztor został zbudowany w miejscu, gdzie Bóg miał przemówić do Mojżesza, ukazując się jako płonący krzak.

Góra Synaj jest miejscem pielgrzymek poczynając od III, IV w. Wówczas to chrześcijanie w jej okolicy utworzyli małe wspólnoty monastyczne. Pierwsza spisana relacja z pielgrzymki na górę Synaj pochodzi z ok. 381-385 roku, kiedy to pochodząca najprawdopodobniej z Półwyspu Iberyjskiego Egeria opisała go w dziele znanym jako Itinerarium Egeriae lub Peregrinatio Aetheriae ad loca sancta.

Panorama ze szczytu

Panorama klasztor Świętej Katarzyny na tle Synaju

Linki zewnętrzne

• Mapa okolic góry Synaj