Dodaj tę stronę do książki
Pokaż książkę (0 stron)
Proponowane strony
 |
Zasugerowano, aby zintegrować ten artykuł z artykułem Terytorium mandatowe. |
System mandatowy Ligi Narodów' polegał zgodnie z artykułem 22 Przymierza Ligi Narodów na zagospodarowaniu przez państwa zwycięskie w I Wojnie Światowej (Francja, Wielka Brytania, Stany Zjednoczone, Rosja bolszewicka, Japonia) kolonii niemieckich na świecie oraz terytoriów Imperium Osmańskiego w Azji, nie wliczając terenów Turcji Właściwej. Zasady te zostały zaostrzone na Konferencji w Jałcie. Artykuł zakładał podział terenów niczyich (ziem odebranych państwom centralnym) na tzw. mandaty[1].
Spis treści |
Mandaty typu "A" obejmowały terytoria po Imperium Osmańskiego, które wg Ligi Narodów "powoli dorastały i były zdolne do samodzielnego rządzenia przy pomocy i doradzaniu państw zwycięskich". Były to:
Irak, Palestyna i Transjordania - administrowany przez Wielką Brytanię
Syria i Liban - administrowane przez Francję.
Mandaty typu "B" obejmowały dawne kolonie niemieckie w Afryce. Były to tereny o dużo słabszej świadomości własnej państwowości stąd wymagały szerszej pomocy doradczej w administrowaniu ze strony państw europejskich. Zapewniono im swobodę myśli i religii oraz zakazano ich militaryzacji. Były to:
Ruanda-Burundi - administrowane przez Belgię
Tanganika - administrowana przez Wielką Brytanię
Kamerun i Togo - podzielone między sobą przez Wielką Brytanię i Francję
Mandaty typu "C" obejmowały dawne posiadłości niemieckie na Pacyfiku. Były to niewielkie posiadłości na wyspach, dlatego były całkowicie objęte administracją państw zwycięskich. Były to:
Niemiecka Nowa Gwinea - północno-wschodnia część wyspy, dostała się pod administrację Australii
Nauru - administrowana przez Australię
Niemieckie Samoa - administrowana przez Nową Zelandię
Mandat Południowego Pacyfiku - obejmował wyspy Mikronezji, na północ od równika - administrowane przez Japonię
Afryka Południowo-Zachodnia - obejmował tereny dzisiejszej Namibii - administrowane przez Związek Południowej Afryki
