Dodaj tę stronę do książki
Pokaż książkę (0 stron)
Proponowane strony
Spis treści |
Lesbijki, geje, biseksualiści i transseksualiści (osoby LGBT) mogą się spotkać w Kazachstanie z trudnościami, których nie spotykają osoby nie-LGBT[1]. Kontakty homoseksualne, zarówno kobiet, jak i mężczyzn, są legalne w tym kraju od 1998[1], jednak rozwiązania prawne, na przykład dotyczące wspólnego gospodarstwa, nie sprzyjają osobom LGBT tak jak osobom heteroseksualnym. Wiek uprawniający do współżycia seksualnego jest nierówny, albowiem dla relacji homoseksualnych wynosi on osiemnaście lat, natomiast dla heteroseksualnych jest to szesnaście lat[2].
Brak danych.
Przed legalizacją w roku 1998, Artykuł 104 Kodeksu Karnego Kazachstanu zabraniał "pederastii". Artykuł ten był oparty na Sekcji 121 byłego Związku Radzieckiego, która penalizowała jedynie stosunek analny między mężczyznami.
W 2009 Kazachstan dołączył się do oświadczenia, które sprzeciwiało się Deklaracji Organizacji Narodów Zjednoczonych w Sprawie Orientacji Seksualnej i Tożsamości Płciowej. W 2011 międzynarodowa grupa studentów z University of Chicago demonstrowała, twierdząc, że dążenia do akceptacji osób LGBT są albo spowalniane albo przeciwne interesom Rosji i innych republik byłego Związku Socjalistycznych Republik Radzieckich, co jest kierunkiem przeciwnym dążeń reszty świata[3].
Prawo Kazachstanu zabrania dyskryminacji "z jakiegokolwiek powodu". Dotyczy to także dyskryminacji z powodu orientacji seksualnej i tożsamości płciowej. Mimo tego, nie istnieją przepisy bezpośrednio zabraniające dyskryminacji z powodu orientacji seksualnej. Nie istnieją także urzędy zajmujące się walką z dyskryminacją[4].
W kazachskim ustawodawstwie nie istnieje żadna prawna forma uznania związków jednopłciowych.
Osoby LGBT mogą się spotkać z uprzedzeniami związanymi z orientacją seksualną i tożsamością płciową na co dzień. Przejawianie negatywnych postaw wobec osób LGBT, takich jak społeczne wykluczenie, złośliwe uwagi i przemoc, wiąże się z fizycznymi i psychicznymi szkodami ofiar. W celu uniknięcia zagrożenia ze strony homofobów i transfobów, wiele osób LGBT czuje się zmuszonych do ukrywania swojej orientacji seksualnej i tożsamości płciowej przed prawie każdą osobą w swoim życiu. Większość uważa za nieuniknione ukrywanie swojej orientacji i tożsamości w miejscu pracy, w celu uniknięcia wrogości ze strony pracodawcy i współpracowników. Próba zgłoszenia przypadku przemocy z powodu homofobii i transfobii często spotyka się z oporem, a nawet wrogością ze strony urzędników[4].
|
|||||||
|
||||||||||
