Szkło hyalitowe – rodzaj szkła ozdobnego. Cechą charakterystyczną szkła hyalitowego jest jego czarna barwa i brak przezroczystości. Jego wynalazcą był Georges Bouquoy, znany również jako Jiří Buquoy – arystokrata czeski mający wykształcenie matematyczno-przyrodnicze. Szkło to produkowane było w latach 1820-1830 w należących do Georges'a Bouquoy hutach szkła, które znajdowały się w południowych Czechach.
W epoce popularności stylu biedermeier wyroby produkowane z tego szkła były bardzo poszukiwane i cenione. Były to przede wszystkim przedmioty dekoracyjne takie jak: wazony, flakony czy pucharki, choć produkowano zeń również drobne przedmioty użytkowe: szklanki, talerzyki, filiżanki, czy nawet całe serwisy.
Wyroby ze szkła hyalitowego zazwyczaj ozdabiane były poprzez szlifowanie i złocenie. Była to zarówno ornamentyka abstrakcyjna, jak i przedstawienia figuralne wzorowane na motywach dalekowschodnich (chinoiserie).