Dodaj tę stronę do książki
Pokaż książkę (0 stron)
Proponowane strony
Szkoła Podchorążych Piechoty (SPPiech.) – szkoła kształcąca oficerów piechoty Wojska Polskego II RP.
Spis treści |
28 sierpnia 1917 zarządzeniem gen. Beselera, jako wodza naczelnego, utworzono kurs aspirantów oficerskich. Kurs miał się składać z dwóch plutonów po 30 uczestników. Meldunek o wyniku egzaminu powinien być przedłożony do 25 września 1917. Komenda Polskiego Korpusu Posiłkowego przydzieliła kadrę dla tego kursu, wyznaczając jednocześnie komendanta Szkoły kpt. S.G. Mariana Kukiela. Kadra początkowo składa się z dwóch oficerów (podoficerów nie było). Szkołę aspirantów dyslokowano w Ostrowi Mazowieckiej, oddając jej do dyspozycji budynek (pierwszy w kierunku od Ostrowi) przy szosie ostrołęckiej w sektorze północno-zachodnim. Pierwszy rozkaz szkolny wyszedł w dniu 2 września 1917 r. Kpt. Marian Kukiel proponuje gen. Barthowi zmianę nazwy na "Szkoła podchorążych". Kadra oficerska Szkoły Podchorążych składała się z następujących oficerów: Komendant Szkoły - kpt. Kukiel, adiutant i oficer instruktor – ppor. Marian Porwit, oficer nauczyciel – por. Eugeniusz Elzenberg. Jako doradców przydzielono trzech oficerów niemieckich (jeden kapitan i dwóch podporuczników). Szkoła dzieliła się na dwa plutony; każdy pluton na dwie drużyny, zwane sierżanctwami. Plutony były oddziałami wyszkolenia, którymi dowodzili oficerowie; najstarszy z uczniów jako podoficer służbowy plutonu był pomocnikiem oficera. Uczniów na pierwszym kursie było 60. W dniu 29 września 1917 r. Szkołę przeniesiono do Zegrza i zakwaterowano w koszarach południowych. Od dnia 1 listopada rozpoczynają się nowe kursy, szkoła w dniu 3 listopada wraca do Ostrowi Mazowieckiej do budynku leżącym po przeciwnej stronie szosy naprzeciwko budynku, w którym Szkoła mieściła się poprzednio. W dniu 6 grudnia 1917 r. pierwszych 12 uczniów zostaje mianowanych podchorążymi. Pierwszy program szkolny z dnia 9 marca 1918 r.: miesięcznie były ustalone następujące zajęcia: służba polowa - 30 godzin, taktyka - 28 godzin, terenoznawstwo - 30 godzin,, umocnienia polowe - 16 godzin, balistyka - 16godzin, organizacja wojska - 16 godzin, służba podoficera i oficera - 20 godzin, prawo karne i wojskowe - 6, korespondencja wojskowa - 20 godz, obsługa karabinów maszynowych - 24 godz. nauka o broni - 6. Wykłady zajmują 17 godzin tygodniowo, ćwiczenia praktyczne - 21 godzin. W początkach kwietnia 1918 r. szkoła przeniesiona zostaje ponownie pod Ostrów do budynku koszar artyleryjskich (wraz ze Szkołą Podoficerską). W początkach sierpnia 1918 r. zostaje wydany przez Szkołę I dokładny program szkoły. Program ten obejmuje przedmioty praktyczne dzielące się na wyszkolenie osobiste, wyszkolenie dowódcy, wyszkolenie ucznia, jako podoficera funkcyjnego oraz jako instruktora. Teoretycznie obejmuje następujące przedmioty: dzieje wojskowości, geografię wojskową, taktykę, służbę polową, terenoznawstwo, umocnienia polowe, naukę o broni, wojskowe prawo karne, organizację wojska, zasady służby oficera, karabiny maszynowe, higienę, naukę o koniu, język niemiecki lub rosyjski. W dniach odzyskiwania niepodległości, słuchacze szkoły wspólnie z oddziałami Polskiej Organizacji Wojskowej, rozbrajają Niemców w Ostrowi Mazowieckiej. Kierownictwo szkoły, w osobach ppor. Kulczycki, ppor. Kramarczyk i sierż. pchor. Świtaj, podjęło pertraktacje z niemiecką Radą Żołnierską 1 Szpitala Fortecznego, w skład której wchodziło 2 marynarzy, podoficer liniowy i sanitariusz, [b] o przejęciu obiektu bez walki, w zamian za ewakuację rannych żołnierzy niemieckich. Od 20 listopada szkoła pod nazwą Szkoła Podchorążych[1] przejmuje budynki. Szkoła była również nazywana Wojenną Szkołą Podchorążych Piechoty. W dniu 17 listopada 1918 r. pod Białymstokiem ginie w walce ppor. Czermak Bronisław wychowanek Szkoły i jest pierwszym bohaterem Szkoły, który zapoczątkował listę poległych wychowanków szkoły - pochowany został w Ostrowi Mazowieckiej. Na stanowisku komendanta nowo utworzonej szkoły pozostał, przybyły z Ostrowi, płk Marian Kukiel.
W dniu 23 grudnia 1918 r. nadano odznakę pamiątkową Szkoły. Rysunek odznaki projektował artysta podchorąży Karol Kuźmiński. Odznaka wyobrażała tarczę w postaci stylizowanego orła polskiego w koronie zygmuntowskiej, orzeł trzymał w szponach naramienniki według kroju z 1917 r. z koroną i literami S.P., nałożonymi. Rozmiar odznaki 4cm. szerokości, 5cm. wysokości, barwy oksydowanego srebra. Odznaki na odwrocie numerowane były liczbami według spisu wychowanków Szkoły, przy czym pierwsze 14 miały numery rzymskie, pozostałe - arabskie.
Do szkoły przyjmowano ochotników ze środowiska cywilnego, szeregowych i podoficerów z byłych armii zaborczych oraz uczniów z austriackich szkół wojennych.
Utworzono trzy bataliony podchorążych. Jeden batalion szkolili instruktorzy francuscy, według własnego programu, a dwa pozostałe polscy instruktorzy, korzystając ze wzorów armii niemieckiej. W listopadzie 1919 roku do szkoły przyjęto słuchaczy Szkoły Podchorążych Armii Polskiej we Francji.
Spośród słuchaczy rekrutowała się pierwsza kompania wartownicza Belwederu, gdy 29 listopada 1918 r. wprowadził się doń Naczelnik Państwa Józef Piłsudski. Stałą służbę wychowankowie pełnią codziennie do 22 grudnia 1919 r. Później tylko w w dniu swojego święta tj. 29 listopada. W latach wojny 1917–1920 szkoła prowadziła przyspieszone szkolenie, w związku z bardzo dużymi potrzebami frontów na kadrę dowódczą. Łącznie szkołę opuściło w tym okresie około 3 517 oficerów. Z chwilą zakończenia wojny polsko-bolszewickiej rozpoczęto szkolenie w cyklu trzyletnim. 1 sierpnia 1921 roku utworzono w szkole kurs roczny (unitarny) dla kandydatów, którzy zamierzali pozostać w zawodowej służbie wojskowej w stopniu oficerskim. Absolwenci kursu otrzymywali stopień podchorążego oraz prawo wstępu do szkół oficerskich innych rodzajów wojsk. We wrześniu 1922 utworzono przy Szkole Podchorążych pierwszy rocznik Oficerskiej Szkoły Piechoty z dwuletnim cyklem szkolenia.
Podczas przewrotu majowego batalion szkoły opowiedział się po stronie legalnego rządu. We wrześniu tego roku szkołę ponownie przeniesiono do Ostrowi Mazowieckiej. Na jesieni tego roku istniejące równolegle dwie szkoły – Oficerską Szkołę Piechoty i Szkołę Podchorążych, połączono pod wspólną nazwą – Oficerska Szkoła Piechoty.
9 sierpnia 1928 Minister Spraw Wojskowych przemianował Oficerską Szkołę Piechoty na Szkołę Podchorążych Piechoty, Kurs Szkoły Podchorążych w Oficerskiej Szkole Piechoty na Kurs Unitarny w Szkole Podchorążych Piechoty, Batalion Oficerskiej Szkoły Piechoty na Batalion Szkoły Podchorążych Piechoty. Swoją dotychczasową nazwę zachował Batalion Szkoły Podchorążych [2].
16 października 1929 Minister Spraw Wojskowych zatwierdził nową organizację Szkoły Podchorążych Piechoty [3]:
Stan etatowy szkoły liczył 118 oficerów, 419 szeregowych, 37 urzędników, 24 niższych funkcjonariuszy oraz 176 koni wierzchowych i 52 konie pociągowe.
W kwietniu 1937 roku zlikwidowano batalion unitarny, a do szkoły przyjmowano wyłącznie absolwentów dywizyjnych kursów podchorążych rezerwy.
Szkoła obchodziła swoje święto 29 listopada na pamiątkę przygotowanego przez tajny związek niepodległościowy, potocznie nazywany Sprzysiężeniem Wysockiego i pod wodzą ppor. Piotra Wysockiego, ataku na Belweder - 29 listopada 1830 roku. W dniu swego święta podchorążowie zaciągali, w historycznych mundurach, wartę w Belwederze.
W 1939 Szkoła wystawiła 114 i 116 Pułki Piechoty (Rezerwowe), które walczyły w kampanii wrześniowej.
Komendanci:
Kadra:
Podchorążowie
Nadanie sztandaru i jego wzór zatwierdzono rozkazem Naczelnego Wodza zamieszczonym w Dzienniku Rozkazów MSWojsk z 1921, nr 22, poz. 435. Sztandar był darem Towarzystwa Przyjaciół Szkoły Podchorążych. Prezesem Towarzystwa został ks. Lubomirski, wiceprezesem był komendant Szkoły płk Młodzianowski. Organizacja liczyła ponad 200 osób, w tym: Antoni Wieniawski, Stanisław Surzycki, gen. Jacyna, inż. Brzeziński, red. Dębicki, mec. Szumiński, ks. Mauersberger, inż. Dziewulski, Andrzej i Zofia Zalewscy, mjr Hauke. Wręczył go szkole 17 czerwca 1921 marszałek Polski Józef Piłsudski na dziedzińcu w Raszynie, przy udziale klas 37 i 38. Poniżej początek rozkazu nadawczego:
W uznaniu zasług położonych przez warszawską Szkołę Podchorążych Piechoty około rozbudowy naszej armji narodowej oraz w uznaniu krwawych ofiar, poniesionych przez dzielnych wychowanków tej Szkoły, a celem pozostawienia następnym pokoleniom wychowanków widomego znaku, jak mają nadal trwać wiernie i karnie pod sztandarem służby zbrojnej Ojczyźnie, nadaję jej chorągiew wzoru przepisanego ustawą dla chorągwi piechoty ....
Obecnie sztandar znajduje się w Muzeum im. gen. Sikorskiego w Londynie.
|
|||||||||||||||||||||||
