Dodaj tę stronę do książki
Pokaż książkę (0 stron)
Proponowane stronySite-specific – dziedzina sztuki obejmująca dzieła sztuki stworzone z myślą o funkcjonowaniu w precyzyjnie określonym miejscu. Miejsce to zazwyczaj znane jest z góry - uwzględniane już w stadium projekcyjnym samego dzieła. Koncepcja wyrosła z wielkich realizacji ziemych - pracy z nurtu land art.[1] Pierwotnie, na fali ruchów kontestacyjnych, formułowania kontrkultury i rewolucji seksualnej na miejsca realizacji dzieł wybierano przestrzenie nie mieszczące się w ówczesnym języku świata sztuki. Sam termin site-specific został spopularyzowany i sprecyzowany przez Roberta Irwina, jednak pierwotnie pojawia się w latach siedemdziesiątych, używany przez rzeźbiarzy realizujących publiczne zamówienia na obszerne miejskie przestrzenie.[2] takich, jak Lloyd Hamrol czy Athena Tacha.
Sztuka site-specific została początkowo określona jako ruch przez krytyczkę architektury Cathrine Howett [3] oraz krytyczkę Lucy Lippard [4].
Prace site-specific często polegają na połączeniu "stacjonarnych" elementów rzeźbiarskich z elementami krajobrazu - dla dzieł plenerowych, bądź architekturą - dla realizacji we wnętrzach. Sformułowanie dzieła często poprzedone jest badaniem kulturowej matrycy miejsca - uwzględniającym jego aspekty historyczne, architektoniczne, topograficzne, środowiskowe, społeczne, krajobraz pierwotny, czy historię krajobrazu kulturowego. Opiera się na uwypukleniu dostrzegalnych, bądź odkrywaniu ukrytych w przestrzeni znaczeń, ich przetworzeniu i prezentacji. Prace prezentowane w przestrzeni zamkniętej są często tworzone w porozumieniu z architektami budynków, czasem zaś przez nich samych.
Termin może być również używany dla określenia pracy, która w sposób materialny przymocowana jest do określonej lokalizacji. W tym rozumieniu, niemal cały dorobek architektury można uznać za dzieło site-specific. Również prace korzystające z osiągnięć technologii blue box uzyskują opisywaną cechę, nie mogą być bowiem prezentowane w przestrzeniach o odmiennej architekturze. Dla grafiki komputerowej rzucanej na ekran inny niż płaski, o powiązaniu z miejscem decydować będzie siatka ekranu, której uwzględnienie z projektowanym obrazem pozwala otrzymać pożądany efekt.
Sformułowanie myślenia związanego z site-specific sprzyja powstawaniu instytucji sztuki w miejscach nie zaprojektowanych z myślą o nich; zaadoptowanych.[5]
