Szwoleżerowie (z fr. chevau-léger, od cheval – koń i léger – lekki) – formacja wojskowa lekkiej kawalerii. Jako pierwszy ten rodzaj wojska wyodrębnił Ludwik XII Walezjusz w 1498.
[edytuj] Polscy szwoleżerowie
Polscy szwoleżerowie odznaczyli się głównie w bitwie pod Somosierrą (1808). Szwoleżerami dowodzili wtedy najpierw Jan Kozietulski, potem Jan Dziewanowski, a na koniec Andrzej Niegolewski.
[edytuj] Szwoleżerowie Księstwa Warszawskiego
[edytuj] Szwoleżerowie II RP
[edytuj] Francuscy szwoleżerowie
Słowa: W. Gilewski
- Wiec pijmy wino, szwoleżerowie,
- Niech smutki zginą w rozbitym szkle,
- Gdy nas nie będzie, nikt się nie dowie,
- Czy dobrze było nam, czy źle.
- Bo gdy cię rzuci luba dziewczyna,
- To nie rozpaczaj i nie lej łez,
- Lecz z kolegami napij się wina,
- A wszystkie smutki pójdą precz.
- Szare mundury, złote obszycia,
- Ach jak to wszystko przepięknie lśni,
- Lecz co jest na dnie w sercu ukryte,
- Tego nie będzie wiedział nikt.
- Lecz przyjdą czasy, że te kutasy
- Będą przed nami na baczność stać,
- Ręka nie zadrży jak liść osiki,
- Gdy będziem w głupie mordy prac.
- Wiec pijmy zdrowie, szwoleżerowie,
- Niech smutki zgina w rozbitym szkle,
- Gdy nas nie będzie, nikt się nie dowie,
- Czy dobrze było nam czy źle.