Dodaj tę stronę do książki
Pokaż książkę (0 stron)
Proponowane strony| T.J. Ford | |
 |
|
| Rozgrywający | |
| Pseudonim | T.J. |
| Data i miejsce urodzenia | 24 marca 1983 Houston, Stany Zjednoczone |
| Wzrost | 178 cm |
| Masa ciała | 75 kg |
| Kariera | |
| Aktywność | 2003 – 2012 |
| Draft | 2003, numer: 8 Milwaukee Bucks |
 Multimedia w Wikimedia Commons |
|
| Strona internetowa | |
Terrance Jerod "T.J." Ford (ur. 24 marca 1983 w Houston, Texas) – były amerykański profesjonalny koszykarz grający w National Basketball Association. Był laureatem najważniejszych nagród w szkole średniej i college'u. Ford wziął udział w drafcie NBA w 2003 roku. Został wówczas wybrany w pierwszej rundzie z numerem ósmym przez Milwaukee Bucks. Powtarzające się coraz częściej kontuzje nie pozwoliły Fordowi na rozegranie dużej ilości spotkani w Bucks. Kolejne mecze przemijały bez gry, a coraz szybciej zbliżał się okres końca jego kariery, jednak w 2005 zespół oficjalnie ogłosił, że Ford będzie mógł nadal grać. Przed rozpoczęciem sezonu 2006/07 trafił do Toronto Raptors, gdzie został podstawowym zawodnikiem drużyny. Wraz z nowym zespołem wygrał Atlantic Division i awansował do playoffów. Po odniesieniu kontuzji przed sezonem 2007/08, Ford stracił miejsce w podstawowym składzie i został sprzedany do Indiany Pacers. W 2011 Ford podpisał kontrakt z San Antonio Spurs. T.J. Ford prowadzi fundację własnego imienia (ang. T.J. Ford Foundation), która od 2004 roku pomaga w nauce i odnalezieniu się w środowisku dzieciom i rodzinom znajdującym się w złej sytuacji materialnej.
Spis treści |
Urodził się w Houston, jego rodzicami są Leo i Mary Ford, imię Terrance Jerod "T.J." zostało mu nadane przez matkę w chwili urodzenia[2]. Od najmłodszych lat T.J. marzył o koszykówce, także już, jako młody kibic oglądał finał NBA 1990 w którym Houston Rockets powrócili na mistrzowski tron[1]. Po raz pierwszy w prawdziwym meczu koszykarskim Ford zagrał w szkole średniej Willowridge High School. Wraz z nim w składzie Willowridge ustanowili rekord 75 zwycięstw i jedna porażka (w tym w 62 grał od początku) w jego dwóch ostatnich sezonach. Zdobył tam kilka tytułów Texas Class 5A (klasy krajowej)[3][4]. Następnie u T.J. zdiagnozowano zwężenie kanału kręgowego[5] jednak udało mu się wrócić do koszykówki i do gry dla Texas Longhorns na sezony 2001/02, 2002/03.
W swoim pierwszym sezonie w Teksasie, Ford nie tylko liderował w zespole w ilości przechwytów i minut na mecz, ale także został pierwszym debiutantem w historii NCAA, który prowadził w klasyfikacji asyst (8, 27 na mecz)[3][6]. Świetna gra T.J. spowodowała że Texas Longhorns awansowali do Sweet Sixteen, a w piętnastu z tych meczy zaliczył dwucyfrową liczbę asyst, co pozwoliło mu na mianowanie go Big 12 Freshman of the Year[6]. W 2003 roku, już jako student drugiego roku, zajął trzecie miejsce w klasyfikacji asyst. W zespole Longhorns liderował w klasyfikacji punktowej, przejęć i asyst[6]. Ford był także MVP regionu południowego, prowadząc Teksas do pierwszego Final Four od 1947[3]. Pod koniec sezonu został wybrany do First Team All-America. Zdobył wtedy także wiele prestiżowych nagród, takich jak:Naismith College Player of the Year, John Wooden awards i został wybrana Player of the Year przez Sports Illustrated, The Sporting News, ESPN.com i CBS SportsLine[3][6]. Chcąc uczcić świetną grę Forda, University of Texas at Austin, zastrzegł jego numer #11, tym samym stał się czwartym sportowcem w historii uniwersytetu, a pierwszym koszykarzem, którego numer zastrzeżono. Tą czwórką byli Earl Campbell, Ricky Williams, Roger Clemens, Vince Young, a obecnie dołączył do nich Kevin Durant[7].
T.J. wiedział, że stać go na więcej niż na grę w college[1]. Po drugim roku studiów postanowił przejść na zawodowstwo i aby dołączyć do NBA wziął udział w Drafcie 2003, a liga na swojej stronie ogłaszała że jest to zawodnik z takim talentem, że w niedługim czasie będzie mógł stać się nowym Larrym Birdem lub Magiciem Johnsonem[5]. Ford został wybrany z ósmym numerem, w rundzie pierwszej, przez Milwaukee Bucks. Ten draft jest uznawany za jeden z najlepszych w historii, brały w nim udział przyszłe wielkie gwiazdy, występujące także w NBA All-Star Game takie jak: LeBron James, Carmelo Anthony, Dwyane Wade czy Chris Bosh[6]. W swoim pierwszym sezonie czyli 2003/04, był liderem Bucks pod względem asyst, z bilansem 6,5, przy nieco ponad siedmioma punktami na spotkanie[8]. Ford został wybrany do NBA All-Rookie 2nd Team[9]. Jednak grał w tylko 55 meczach, ponieważ kontuzja zmusiła go do opuszczenia 26 meczy sezonu zasadniczego i całych Playoffów 2004. Doznał poważnego uszkodzenia ciała, podczas domowego spotkania z Minnesota Timberwolves, gdzie upadł na kość ogonową po faulu centra Marka Madsena. Uszkodził rdzeń kręgowy, co powinno mu uniemożliwić kontynuowanie kariery[5].
Ford opuścił cały sezon 2004/05 z powodu poważnego uszkodzenia rdzenia kręgowego[5]. W czerwcu 2005, Dr. Robert Watkins z Los Angeles Spine Surgery Institute oświadczył że T.J. został całkowicie wyleczony i będzie mógł wrócić do gry[10]. Rozgrywający intensywnie trenował przez kilka miesięcy w rodzinnym Houston, pod nadzorem byłego koszykarza NBA Johna Lucasa. Razem pracowali nad celnością, wytrzymałością i siłą Forda[5]. T.J. powrócił do Bucks podczas letniego obozu treningowego. Swoje pierwsze spotkanie po powrocie na parkiet gry rozegrał 1 listopada 2005, gdzie był blisko uzyskania triple-double (z 16 punktami, 14 asystami i 9 zbiórkami podczas 34 minut gry) w wygranym przez Milwaukee 117-108 wyjazdowym spotkaniu z Philadelphią 76ers[11]. W sezonie po osiągnięciach Forda nie było widać żadnych skutków kontuzji, grał z taką samą szybkością i celnością rzutów co w swoim debiutanckim sezonie. Sezon regularny zakończył z nieco ponad 12 punktami na mecz i prawie 7 asystami[8], lecz stwierdził że Bucks nie grają już zbyt szybko i dynamicznie. Nowy trener Terry Stotts bardziej zaczął polegać na wysoko skaczącym rzucającym obrońcy Michaelu Reddzie, dobrej defensywie Andrew Boguta i Jamaala Magloire i szybko rozwijającym się rozgrywającym Mo Williamsie, wiec Ford stał się mniej ważnym zawodnikiem[4].
Po sezonie 2005/06 nowo mianowany przez Toronto Raptors generalny manager Bryan Colangelo, przygotowywał zespół do nowo nadchodzącego sezonu 2006/07. Po przemyśleniach okazało się że brakował im rozgrywającego "pierwszej 5". Znalazł Forda. Wymienił go z Milwaukee Bucks za dobrze zapowiadającego się silnego skrzydłowego Charliego Villanueve[13]. Owa wymiana była na początku ogłoszona "wielkim niewypałem", ze względu na kontuzję Forda[4], lecz w szybkim czasie T.J. zadomowił się w zespole, jako podstawowy rozgrywający, tworząc wraz z Chrisem Boshem świetną parę, która stanowiła o sile Raptors[14][15]. Ford spotkał dawnego znajomego z drugiego roku studiów, a także rozgrywającego José Calderóna, który zastępował go gdy Ford został kontuzjowany na kilka spotkań. Nie zależnie od jego tempa gry, Ford został wybrany najszybszym koszykarzem NBA w 2007, przez Sports Illustrated (w badani wzięło udział 271 graczy)[4][9][16]. Dobra umiejętność przechwytów, była bardzo ważna w jego inauguracyjnym sezonie. 20 grudnia 2006 rzucił zwycięskiego kosza w spotkaniu z Los Angeles Clippers[17], a dwa dni później okazało się że rzut był wykonany po skończeniu gry. W następnym meczu z Portland Trail Blazers, także przyczynił się w dużym stopniu do zwycięstwa za pomocą asyst[18]. Umiejętności Forda w przechwytywaniu piłki, były ponownie widoczne w wygranym 120-119 spotkaniu z Seattle SuperSonics, gdzie zdobył najwięcej punktów i do tego jeden z nich znowu dał Raptors zwycięstwo[19]. Jego wysoka forma trwała dalej. Dało się poznać w spotkaniu z New York Knicks, kiedy miał 18 asyst, co ustanowiło jego rekord życiowy, a także wyrównało rekord Raptors ustanowiony przez Damona Studemiora[20].Sezon regularny 2006/07, Ford, zakończył z wynikiem 14 punktów na mecz i prawie ośmiu asyst, co było jego najlepszym wynikiem w karierze[8]. Przypisuje mu się także dojście do playoffów po raz pierwszy od pięciu lat, a także pomoc w wygraniu dywizji[21]. W 2007 NBA Playoffs, zaliczył średnią 16 punktów na mecz i 4 asyst, ale Toronto przegrało cztery do dwóch z New Jersey Nets w pierwszej rundzie[22].
Przed sezonem 2007/08 Ford zaczął się koncentrować by zdobywać co raz więcej asyst[23]. Po początku sezonu, trener Sam Mitchell zaczął zmieniać skład rotując pomiędzy Fordem a Calderónem, co dało dobry efekt. Dnia 11 grudnia 2007 po rażącym faulu Ala Horforda, Ford doznał poważnej kontuzji w meczu z Atlanta Hawks. Był przytomny, jednak nie mógł się poruszać, więc został zwieziony z parkietu[24]. Gdy T.J. nie był zdolny do gry, Calderón wykazał się dużo lepszą grą, jako rozgrywający "pierwszej 5". Jednak po spędzeniu kilku tygodni na treningach ze starym trenerem Johnem Lucasem w Houston, Ford powrócił do gry 4 lutego 2008, jednak już jako rezerwowy[25]. Pod koniec sezonu nie było zbyt wiele spekulacji, że Raptors będą próbować wymienić Forda, oryginalnie jednak chcieli przebudować zespół stawiając na młodszego Calderóna. W playoffach 2008 Toronto w pierwszej rundzie rywalizowało z Orlando Magic, opinie ekspertów wnioskowały że dwaj dobrzy, wyrównani poziomem gry rozgrywający, mogą być kluczem do zwycięstwa. Podczas gdy Ford słabo grał w pierwszych dwóch meczach, które przegrali, w trzecim zaprezentowawszy się świetnie, co doprowadziło do bilansu 1-2[26]. Raptors zostali jednak wyeliminowani w piątym meczu, a nie stosowanie się Forda do zaleceń trenera podczas gry w playoffach, sprawiły że stał się on głębokim rezerwowym, co doprowadziło do różnych spekulacji na temat wymiany z jego udziałem[27][28].
Przed 2008 NBA Draft, Raptors stwierdzili że oddadzą Forda do Indiany Pacers w zamian za Jermaine O'Neala i 42 numer w drafcie (Nathan Jawai). Kanadyjczycy oprócz Forda, wysłali jeszcze do klubu z Indianapolis, dwóch graczy i numer 17 w drafcie. Tymi zawodnikami byli: Rasho Nesterovič, Maceo Baston, a w drafcie wybrali Roya Hibberta, a ponieważ wymiana nie była wykonana w "okienku transferowym", to była sfinalizowana dopiero 9 lipca 2008[29]. W Pacers Ford dobrze zaczął, wchodząc od razu do pierwszego składu, wyrzucając z niego Jaretta Jacka, który także był rozgrywającym. Chociaż od czasów kontuzji T.J. nie mógł grać na maksymalnym poziomie, to i tak był ważnym punktem ofensywy zespołu. W dniu 1 lutego 2009, Ford , w meczu z New York Knicks, ustanowił swój rekord kariery rzucając 36 punktów, tym samym pobijając poprzedni rekord ustanowiony w tym samym tygodniu[30]. Jednak Pacers nie awansowali do 2009 NBA Playoffs, przegrywając pozycje z Detroit Pistons. Na początku wydajająca się że będzie wymianą, na nie korzyść Ford, stała się "jasnym punktem" w jego karierze, pobił tu prawie wszystkie rekordy kariery[8].
9 grudnia 2011 Ford podpisał kontrakt z San Antonio Spurs.[31] 12 marca 2012, po zagraniu w 14 spotkaniach, ogłosił na Twitterze koniec kariery.[32] 15 marca 2012, wraz z Richardem Jeffersonem oraz prawem do wyboru w pierwszej rundzie draftu 2012, został wymieniony do Golden State Warriors.[33] Ford został zwolniony przez Warriors.[34]
| Legenda | |||||
|---|---|---|---|---|---|
| M | Mecze | S5 | Pierwsza piątka | MPG | Minuty na mecz |
| FG% | Celność rzutów z pola | 3P% | Celność rzutów "za 3" | FT% | Celność rzutów wolnych |
| RPG | Zbiórki na mecz | APG | Asysty na mecz | SPG | Przechwyty na mecz |
| BPG | Bloki na mecz | PPG | Punkty na mecz | ||
Stan na 24 marca 2012[35]
| Sezon | Drużyna | M | S5 | MPG | FG% | 3P% | FT% | RPG | APG | SPG | BPG | PPG |
|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|
| 03-04 | Bucks | 55 | 55 | 26.8 | 0.384 | 0.238 | 0.816 | 3.2 | 6.5 | 1.1 | 0.0 | 7.1 |
| 05-06 | Bucks | 72 | 70 | 35.5 | 0.416 | 0.337 | 0.754 | 4.3 | 6.6 | 1.4 | 0.1 | 12.2 |
| 06-07 | Raptors | 75 | 71 | 29.9 | 0.436 | 0.304 | 0.819 | 3.1 | 7.9 | 1.4 | 0.1 | 14.0 |
| 07-08 | Raptors | 51 | 26 | 23.5 | 0.469 | 0.294 | 0.880 | 2.0 | 6.1 | 1.1 | 0.0 | 12.1 |
| 08-09 | Pacers | 74 | 49 | 30.5 | 0.452 | 0.337 | 0.872 | 3.5 | 5.3 | 1.2 | 0.2 | 14.9 |
| 09-10 | Pacers | 47 | 32 | 25.3 | 0.445 | 0.160 | 0.770 | 3.2 | 3.8 | 0.9 | 02. | 10.3 |
| 10-11 | Pacers | 41 | 3 | 18.9 | 0.386 | 0.188 | 0.729 | 2.0 | 3.4 | 0.8 | 0.2 | 5.4 |
| 11-12 | Spurs | 14 | 0 | 13.6 | 0.442 | 0.250 | 0.786 | 1.3 | 3.2 | 0.6 | 0.1 | 3,6 |
| Kariera | 429 | 306 | 27.7 | 0.433 | 0.289 | 0.815 | 3.1 | 5.8 | 1.2 | 0.1 | 11.2 |
| Sezon | Drużyna | M | S5 | MPG | FG% | 3P% | FT% | RPG | APG | SPG | BPG | PPG |
|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|
| 05-06 | Bucks | 5 | 5 | 32.4 | 0.490 | 0.400 | 0.917 | 4.0 | 6.4 | 0.6 | 0.0 | 12.6 |
| 06-07 | Raptors | 6 | 5 | 22.7 | 0.487 | 0.500 | 0.810 | 1.7 | 4.0 | 1.2 | 0.3 | 16.0 |
| 07-08 | Raptors | 5 | 5 | 24.8 | 0.362 | 0.125 | 0.938 | 4.4 | 6.6 | 1.0 | 0.0 | 11.6 |
| 10-11 | Pacers | 2 | 0 | 7 | 1.000 | 1.000 | 0.000 | 0.5 | 1.0 | 0.0 | 0.0 | 3.5 |
| Kariera | 18 | 15 | 24.2 | 0.457 | 0.375 | 0.878 | 2.9 | 5.1 | 0.8 | 0.1 | 12.4 |
Ford założył fundacje we wrześniu 2004. Organizację która ma na celu pomocy osób w złych sytuacjach, w celu ich rozwoju: edukacji, rekreacji, fizyczności i dobrobytu społecznego we współpracy z rodzinami i wspólnotami[3]. Owa ma swoje filię w: Texasie, Milwaukee, i Wisconsin[36].
T.J. Ford występuje w utworze rapera Paul Walla "Get Aphilliated", gdzie Ford rapuje "I'm like that T.J. Ford, I'm deadly on them threes", co po Polsku znaczy "Jestem T.J. Ford nieśmiertelny król "trójek". Także w Break Bread, gdzie jednak Wall podaje się za niego[37]
|
|||||
|
||||||||
