Dodaj tę stronę do książki
Pokaż książkę (0 stron)
Proponowane strony| TIROS 1 | |
 |
|
| Inne nazwy | TIROS I, TIROS-A, A-1 |
| Zaangażowani | NASA, US Army Signal Research and Development Lab, US Weather Bureau, US Naval Photographic Interpretation Center (USA) |
| Indeks COSPAR | 1960-002B |
| Rakieta nośna | Thor Able II |
| Miejsce startu | Cape Canaveral Air Force Station, USA |
| Orbita (docelowa, początkowa) |
|
| Perygeum | 693 km |
| Apogeum | 750 km |
| Okres obiegu | 99,16 min |
| Nachylenie | 48,4° |
| Mimośród | 0,004012 |
| Czas trwania | |
| Początek misji | 1 kwietnia 1960 (11:40:09 GMT) |
| Koniec misji | 15 czerwca 1960 |
| Wymiary | |
| Wymiary | średnica 1,07 m; wysokość 0,56 m |
| Masa całkowita | 122,5 kg |
TIROS 1 (ang. Television Infrared Observational Satellite; Satelita obserwacji telewizyjnych i podczerwonych) – pierwszy w historii satelita meteorologiczny. Przesłał pierwsze zdjęcia Ziemi widzianej z Kosmosu. TIROS 1 był przełomem we współczesnej meteorologii; zmienił sposób w jaki postrzegamy Ziemię i w jaki sposób zbieramy dane o atmosferze. Zamiast oddzielnych kontynentów, można było po raz pierwszy zaobserwować, że ziemia i atmosfera ziemska to jedna całość. Rozpoczął długą serię satelitów serii TIROS. Jej następczyniami były serie ITOS i NOAA.
Spis treści |
Statek TIROS 1 został opracowany przez Goddard Space Flight Center, część NASA, oraz firmy: Radio Corporation of America (RCA), Astro Electronic Division (dzisiejszy Lockheed Martin). Satelitą zarządzało US Weather Bureau (dzisiejsza National Oceanic and Atmospheric Administration). Zadaniem statku były globalne obserwacje pogody. TIROS 1 był pierwszym w historii satelitą pogodowym. Satelita pracował bez zakłóceń do 15 czerwca 1960 (awaria zasilania - przepalenie nadajnika radiowego[1], przekazującego na Ziemię zdjęcia telewizyjne). Przez 79 dni (ok. 188 godzin pracy ciągłej) przesłał na Ziemię 22 952 zdjęć pokrywy chmur przekazane do stacji odbiorczych w New Jersey i na Hawajach (w tym 19 389 użytecznych pod względem meteorologicznym).
Satelita cały czas pozostaje na orbicie, której trwałość określana jest na około 50 lat.
Szkielet satelity wykonano z aluminium i stali nierdzewnej. Pokrycie statku stanowiło 9 2000 ogniw słonecznych, każde o wymiarach 1 na 2 cm. Gromadziły energię w 21 akumulatorach niklowo-kadmowych. U spodu statku zamontowano trzy stałopędne silniczki nadające satelicie ruch obrotowy z prędkością od 8 do 12 obrotów na minutę. Do łączności z Ziemią używano pojedynczej anteny monopolowej. Umieszczona była na szczycie statku. Dwie anteny dipolowe (4 pręty wystające ze spodu statku) służyły do nadawania telemetrii (częstotliwość 235 MHz; moc 2W). Wysłanie 32 obrazów (cała zawartość rejestratora taśmowego) zajmowało 100 sekund.
System telewizyjny TIROSa 1 został zaprojektowany z myślą o sprawdzeniu możliwości wykonywania zdjęć pokrywy chmur z orbity. Głównymi częściami systemu były dwie kamery TV, rejestrator taśmowy i nadajniki radiowe. Jedna z kamer była szerokokątna (102°, f/1,5) a druga (12°, f/1,8) wąskokątna. Mogły pracować niezależnie lub w sposób sprzężony. Osie optyczne kamer były równoległe do osi obrotu statku leżącej w płaszczyźnie orbity. Kamery uruchamiały się automatycznie, gdy tylko Ziemia wchodziła w ich pole widzenia. Zdjęcia ze statku mogły być odbierane w czasie rzeczywistym, gdy był on w zasięgu stacji naziemnych, lub gromadzone w rejestratorze taśmowym (mieścił najwyżej 32 zdjęcia).Jak się okazało , w obu przypadkach uzyskiwano na Ziemi zdjęcia o takiej samej jakości. Kamery posiadały obiektywy Vidicon 127 mm i miały rozdzielczość 500 linii po 500 pikseli każda. Zdjęcia wykonywane z nominalnej wysokości orbity (700 km) obejmowały:
Kamera mogła wykonywać zdjęcia wyłącznie za dnia fotografując obszary położone między 55° szerokości geograficznej południowej a 55° szerokości geograficznej północnej.
|
|||||||
