Tworzenie książki (wyłącz)
 Dodaj tę stronę do książki Pokaż książkę (0 stron) Proponowane strony

TKh1

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, szukaj
TKh1
TKh1-19 w Toruniu
TKh1-19 w Toruniu
Producent Henschel
Lata budowy 1882-1910
Układ osi C
Masa służbowa 29,5 t
Długość parowozu 8591 mm
Rozstaw osi skrajnych 3000 mm
Maksymalna siła pociągowa 6150 kG
Prędkość maksymalna 40 km/h
Ciśnienie w kotle 12 at
Powierzchnia rusztu 1,35 m²
Średnica cylindra 350 mm
Skok tłoka 550 mm
Średnica kół napędnych 1100 mm
Commons-logo.svg Galeria zdjęć w Wikimedia Commons

TKh1 – oznaczenie na Polskich Kolejach Państwowych parowozu pruskiej serii T3. Jej historia sięga roku 1882, kiedy to zaczęto dostarczać kolejom pruskim (KPEV) pierwsze parowozy tego typu. Były to typowe, małe tendrzaki do prac manewrowych i lokalnego ruchu towarowego[1].

W latach 18821910 wyprodukowano 1345 maszyn serii T3. Po 1918 r. polskie koleje posiadały 28 maszyn tej serii, które oznaczono jako TKh1. Były wykorzystywane przede wszystkim na Pomorzu. Po 1945 r. polskie koleje miały na stanie 20 parowozów, które znajdowały się w toruńskiej parowozowni. Wycofywane zostały z użytku w latach 50. Były one używane w dalszym ciągu na kolejach przemysłowych do lat 70. W Polsce znajduje się tylko kilka zachowanych parowozów z tej licznej niegdyś serii. Parowóz TKh1-20 stał się własnością Cukrowni Pelplin, a ostatecznie stał się pomnikiem w lokomotywowni w Suchej Beskidzkiej[1]. TKh1-19 stoi jako pomnik na stacji w Toruniu; TKh1-429 stanowi eksponat stacji w Rybniku. Lokomotywa oznaczona fikcyjnie TKh1-13 jest eksponatem w Muzeum Kolejnictwa w Warszawie, lecz jest tendrzakiem przemysłowym późniejszej produkcji i nie należy do serii TKh1.[2]. Oprócz pruskich kolei państwowych parowozy takiej samej konstrukcji kupowały prywatne spółki kolejowe, były one także eksportowane do Francji, Włoch, Grecji i Chin.

Spis treści

[edytuj] Dane techniczne[1]

[edytuj] Właściwości trakcyjne

TKh1 mógł po torze poziomym ciągnąć składy towarowe ładowne o masie 545 ton z szybkością 40 km/h zaś na wzniesieniu 20‰ składy 80-tonowe z prędkością 30 km/h[3].

Przypisy

  1. 1,0 1,1 1,2 Kalendarz Młodego Technika '89. Maria Pietrzyk (red.). Warszawa: Instytut Wydawniczy "Nasza Księgarnia", 1988, s. 18. 
  2. Tomisław Czarnecki, Wciąż pod parą. Wykaz zachowanych w Polsce parowozów normalnotorowych. [dostęp 10-11-2009]
  3. J.Fijałkowski, W. Kowalewski: Charakterystyki Normalnotorowych Pojazdów Trakcyjnych. Wydawnictwa Komunikacyjne, 1959. 

[edytuj] Linki zewnętrzne

[edytuj] Bibliografia

Źródło „http://pl.wikipedia.org/w/index.php?title=TKh1&oldid=31073306
Osobiste
Przestrzenie nazw

Warianty
Działania
Nawigacja
Dla czytelników
Dla wikipedystów
Narzędzia
Drukuj lub eksportuj
W innych językach

Polecamy: Pozycjonowanie, wózki dziecięce, Kino domowe, Viagra, Kredyty