Dodaj tę stronę do książki
Pokaż książkę (0 stron)
Proponowane strony| T 196 | |
| Historia | |
| Stocznia | Germania |
| Położenie stępki | 1910 |
| Wodowanie | 24 maja 1911 |
 Kaiserliche Marine |
|
| Wejście do służby | 2 października 1911 |
 Kriegsmarine |
|
 WMF ZSRR |
|
| Dane taktyczno-techniczne | |
| Wyporność | projektowa 660t pełna: 810 t |
| Długość | na linii wodnej: 73,6 m , pełna: 74 m |
| Szerokość | 7,6 m |
| Zanurzenie | 3,1 m |
| Prędkość | 32 węzły |
| Zasięg | 2590 mm/12 w. 1150 mm/17 w. 420 mm/30 w. |
| Załoga | 84 |
| Napęd | |
| 4 kotły parowe 2 turbiny Germania 2 śruby napędowe 18 200 KM |
|
| Uzbrojenie | |
| 2 x armata okrętowa 8.8 cm KL/30 4 wyrzutnie torpedowe kal. 500 mm (stan początkowy) |
|
| Wcześniejsza nazwa | G 196 |
| Następna nazwa | Pronzitielnyj ( , 1945) |
T 196 (wcześniej G 196) - niemiecki niszczyciel[1] z okresu I wojny światowej, po wojnie przeklasyfikowany na torpedowiec, służył jako okręt pomocniczy także w czasie II wojny światowej. Po wojnie przejęty przez ZSRR.
Należał do niszczycieli typu 1906 (S138), podtypu G 192. Służył podczas I wojny światowej. Był jednym z okrętów, które zezwolono zachować Niemcom po wojnie, przeklasyfikowany wówczas na torpedowiec, ze zmianą oznaczenia z G 196 na T 196 (litera T oznaczała torpedowce)[2]. Na początku lat 20. został zmodernizowany w Wilhelmshaven, m.in. zmieniono mostek i kominy[2]. Od lat 30., będąc zupełnie przestarzały w swojej pierwotnej roli, pełnił funkcje pomocnicze. Od 1937 został okrętem flagowym Dowódcy Trałowców (FdM), zdemontowano wówczas wyrzutnie torped i wyposażono go w pomieszczenia sztabowe[3]. Jego uzbrojenie składało się wówczas z 2 armat 105 mm i 2 armat przeciwlotniczych 20 mm. Później pełnił rolę okrętu szkolnego[3].
Po wybuchu II wojny światowej, intensywnie używany podczas kampanii wrześniowej jako okręt flagowy Dowódcy Trałowców. Ostrzeliwał pozycje polskie na Westerplatte i Kępie Oksywskiej[4]. Był w służbie do 1945, gdy został przejęty przez ZSRR w ramach reparacji wojennych. W barwach radzieckich służył krótko jako "Pronzitielnyj" (Пронзительный), wycofany ok. 1949.[3].
