Dodaj tę stronę do książki
Pokaż książkę (0 stron)
Proponowane stronyTadeusz Antoni Bilikiewicz (ur. 5 kwietnia 1901 we Lwowie, zm. 10 listopada 1980) — polski lekarz psychiatra, historyk i filozof medycyny, ojciec Adama Bilikiewicza.
Spis treści |
Syn agenta handlowego Bolesława i Kazimiery ze Swaryczyńskich. Ukończył Gimnazjum św. Anny w Krakowie. Jesienią 1918 roku na ochotnika wraz całą klasą zgłosił się do wojska. W potyczce z Ukraińcami został ciężko ranny w obie nogi. Za namową ojca w latach 1919-1925 studiował medycynę. Następnie w latach 1928-1931 studiował filozofię na Uniwersytecie Jagiellońskim. W 1925 został doktorem wszech nauk lekarskich. W latach 1926-1928 pracował w Szwajcarii w uniwersyteckiej Klinice Psychiatrycznej "Burghölzli" w Zurychu. W latach 1928-1935 był asystentem Zakładu Historii Medycyny. W roku 1931 habilitował się na UJ jako docent historii filozofii i medycyny.
W latach 1935-1939 był ordynatorem Zakładu Psychiatrycznego w Kocborowie. W szpitalu tym pracował również podczas okupacji hitlerowskiej, pełniąc — oprócz pracy w oddziale psychiatrycznym — funkcję kierownika laboratorium i pracowni radiologicznej[1] W okresie terroru hitlerowskiego ukrywał Polaków i Żydów w obszernych podziemiach szpitala. W 1950 roku Minister Zdrowia powierzył mu kierownictwo Katedry i Kliniki Psychiatrii Akademii Medycznej w Gdańsku (funkcję tę sprawował de facto od początku 1946 roku, ponadto kierował Katedrą Historii i Filozofii Medycyny)[1].
Od połowy lat 50. był czołowym przedstawicielem nurtu psychiatrii upatrującego podłoże biologiczne w powstawaniu psychoz, takich jak schizofrenia czy psychozy afektywne. Podkreślał też zasadniczą rolę w leczeniu psychoz przy użyciu metod farmakologicznych (neuroleptyki, leki przeciwdepresyjne).
Z małżeństwa z Klementyną z domu Sedlaczek miał syna Adama i córkę Danutę Bilikiewicz.
W 1971 roku odszedł na emeryturę. Zmarł w 1980 roku, pochowany jest na Cmentarzu Łostowickim w Gdańsku.
