Dodaj tę stronę do książki
Pokaż książkę (0 stron)
Proponowane strony| Tadeusz Dajczer | |
| Data i miejsce urodzenia | 10 sierpnia 1931 Pruszków |
| Data i miejsce śmierci | 8 września 2009 Warszawa |
| Wyznanie | katolickie |
| Kościół | rzymskokatolicki |
| Inkardynacja | archidiecezja warszawska |
| Prezbiterat | 1955 |
Tadeusz Józef Dajczer (ur. 10 sierpnia 1931 w Pruszkowie, zm. 8 września 2009[1][2] w Warszawie) – polski prezbiter katolicki, religioznawca, kanonik, profesor teologii.
Spis treści |
Ukończył studia na Wydziale Teologicznym w Warszawie i otrzymał święcenia prezbiteratu z rąk bp. Wacława Majewskiego w 1955. Następnie studiował na Papieskim Uniwersytecie Gregorianum w Rzymie (1966–1972), gdzie uzyskał stopień doktora. Po powrocie do Polski został pierwszym kierownikiem Katedry Fenomenologii Religii utworzonej na Wydziale Teologicznym Akademii Teologii Katolickiej w Warszawie przez ks. dr. hab. Władysława Kowalaka. Habilitował się na ATK 14 grudnia 1981. W 1985 założył Ruch Rodzin Nazaretańskich, który działa obecnie w około 40 krajach świata. W 1994 otrzymał z rąk prezydenta Lecha Wałęsy tytuł naukowy profesora nauk teologicznych. Do śmierci był rezydentem w parafii Św. Teresy od Dzieciątka Jezus na Tamce.
W 1972, w Parafii Najświętszego Zbawiciela założył koło życia wewnętrznego[3]. W 1983 grupa przeszła do Parafii Św. Teresy od Dz. Jezus na ul. Tamka, gdzie przyjęła nazwę Ecclesia. W 1985 powstały struktury Ruchu Rodzin Nazaretańskich, z inicjatywy świeckich, szczególnie Sławomira Bieli (jednym z założycieli był ks. Dajczer, który nie ingerował w zarządzanie Ruchem)[4]. Na jesieni 1995 ks. Dajczer poważnie zachorował[5], co bardzo ograniczyło jego możliwości fizyczne i wyłączyło go z działalności publicznej do tego stopnia, że otrzymał pisemne pozwolenie Kurii Metropolitalnej Warszawskiej na sprawowanie Mszy św. u siebie w mieszkaniu zamiast w kościele[5]. W 1999 przestał być wykładowcą na ATK w Warszawie[6]. Dalej współredagował materiały formacyjne RRN i wraz ze Sławomirem Bielą oraz dwoma kapłanami był w zespole do którego należało kierowanie Ruchem, jednak członkowie Ruchu, którzy weszli do wspólnoty później, nie mieli szansy poznać założyciela[7].
W 2009 Komisja Teologiczno-Prawna, powołana przez abp Kazimierza Nycza, stwierdziła, że „ks. Dajczer – co wynika z oświadczenia p. S. Bieli z 28 II 2008 r. – wykreował (w początkowej fazie trwania Ruchu) dla potrzeb własnych i RRN charyzmat maryjny w osobie p. S. Bieli"[7]. Sam ksiądz Tadeusz Dajczer w czasie prac komisji, 8 kwietnia 2008, stwierdził o Sławomirze Bieli, że „nic nadprzyrodzonego w nim nie odkrył, poza tym, że jest to człowiek, znający treści duchowe świętych (np. św. Jana od Krzyża), umiejący przemawiać, i jako animator mający dobry kontakt z ludźmi”[8].
Nazwisko ks. Dajczera znalazło się na tzw. liście Wildsteina[9], ponieważ był prześladowany przez UB[10]. Z powodu nieprzyjęcia propozycji współpracy nie otrzymał przedłużenia paszportu przez cały okres swoich studiów na Gregorianum i przez to nie mógł przyjechać do Polski. Gdy wyjeżdżał do Rzymu Ks. Prymas Kardynał Stefan Wyszyński powierzył mu misję mogącą się przyczynić do umożliwienia wyjazdów Prymasa Polski do Ojca Świętego. Dzięki temu poznał w Rzymie osoby, które później pomogły mu otrzymać włoskie dokumenty niezbędne do pozostawania za granicą bez ważnego polskiego paszportu. Dr hab. Jan Żaryn z IPN dał mu odpis jego teczki ubeckiej ujawniającej nazwisko osoby, która na niego donosiła[11]. Część jego kolegów z czasu pobytu w Istituto Polacco (dom dla polskich księży studiujących w Rzymie) było TW, a w późniejszym okresie zajmowali ważne stanowiska w Kościele[11].
