Dodaj tę stronę do książki
Pokaż książkę (0 stron)
Proponowane stronyTadeusz Wincenty Dobrowolski (ur. 17 sierpnia 1899 w Nowym Sączu, zm. 7 marca 1984 w Krakowie) – historyk sztuki, profesor Uniwersytetu Jagiellońskiego, dyrektor Muzeum Narodowego w Krakowie, członek Polskiej Akademii Umiejętności.
W latach 1917-1922 studiował na Wydziale Filozoficznym UJ oraz na Akademii Sztuk Pięknych w Krakowie. W 1923 r. uzyskał doktorat z filozofii na UJ. Studia uzupełniał w Austrii, Czechach, Jugosławii, Włoszech, Francji, Niemczech, Belgii, Holandii. W latach 1922-1925 był sekretarzem konserwatora w Urzędzie Konserwacji Zabytków Sztuki w Krakowie.
W latach 1925-1927 był dyrektorem Muzeum Miejskiego w Bydgoszczy. Był organizatorem i kierownikiem Oddziału Sztuki Urzędu Wojewódzkiego Śląskiego, a równocześnie twórcą i w latach 1927-1939 dyrektorem Muzeum Śląskiego w Katowicach. W 1936 r. habilitował się na Wydziale Filozoficznym UJ z historii sztuki średniowiecznej oraz muzeologii i konserwacji zabytków.
Znalazł się w gronie krakowskich uczonych, aresztowanych 6 listopada 1939 w ramach hitlerowskiej Sonderaktion Krakau, do 8 lutego 1940 r. przebywał w obozie koncentracyjnym w Sachsenhausen. Do Krakowa powrócił ze zmianami w płucach i ogólnie wyniszczonym organizmem. W czasie pobytu w obozie stracił wskutek rekwizycji mieszkanie wraz z cenną biblioteką i materiałami naukowymi. Do 1942 r. utrzymywał się z malowania portretów, później pracował jako biegły do spraw sztuki przy Sądzie Apelacyjnym i kierownik fabryki farb i lakierów. Przez kilka miesięcy wykładał historię sztuki na tajnym Wydziale Filozoficznym UJ.
W latach 1946-1949 był docentem etatowym historii sztuki UJ. W 1949 uzyskał nominację na profesora nadzwyczajnego historii i teorii sztuki UJ, w 1954 r. profesora zwyczajnego sztuki nowoczesnej. W latach 1949-1954 pełnił obowiązki dyrektora Muzeum Narodowego w Krakowie, pracował również w Państwowym Instytucie Sztuki w Warszawie.
Od 1950 r. członek-korespondent Polskiej Akademii Umiejętności, prezes Zarządu Towarzystwa Przyjaciół Sztuki w Krakowie, członek Towarzystwa Przyjaciół Sztuk Pięknych w Poznaniu, zastępca przewodniczącego Komisji Teorii i Historii Sztuki Polskiej Akademii Nauk w Krakowie, był też redaktorem wydawnictwa "Folia Historiae Artium". Był laureatem nagrody miasta Krakowa za zasługi w dziedzinie konserwacji zabytków (1961), zespołowej nagrody państwowej II stopnia w zakresie nauk społecznych (1966), oraz nagrody Ministerstwa Oświaty i Szkolnictwa Wyższego za badania naukowe. Za publikację Nowoczesne malarstwo polskie (1764-1939) (1957-1964, 3 tomy); został odznaczony m.in. Złotym Krzyżem Zasługi, Krzyżem Oficerskim i Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski. Otrzymał również Medal Państwowej Akademii Nauk im. Kopernika (1972).
Wybitny znawca sztuki polskiej od jej zarania do czasów najnowszych, szczególnie zajmował się śląskim malarstwem ściennym i sztalugowym do początków XV w., rzeźbą i malarstwem gotyckim na Śląsku, śląskimi kościołami drewnianymi, sztuką Krakowa oraz polskim malarstwem portretowym, a także sztuką ludową; redaktor i współautor trzytomowej syntezy "Historii sztuki polskiej".
Poślubił Agnieszkę z Bieńkowskich, córkę profesora archeologii klasycznej na Uniwersytecie Jagiellońskim Piotra Bieńkowskiego. Była ona muzeologiem, autorką prac o śląskim stroju ludowym; małżeństwo Dobrowolskich wspólnie opublikowało Strój, haft i koronka w województwie śląskim (1936).
Jego bratem był Henryk Dobrowolski (1904-1985) – historyk, historyk sztuki, prezydent Krakowa w latach 1947–1950, poseł do Krajowej Rady Narodowej; potem poseł na Sejm Ustawodawczy (z ramienia PPR, potem PZPR).
Był blisko spokrewniony również z Kazimierzem Dobrowolskim (1894-1987), etnologiem i socjologiem polskim, profesorem Uniwersytetu Jagiellońskiego, członkiem Polskiej Akademii Nauk; twórcą podstaw metody integralnej w badaniach socjologicznych.
