Tworzenie książki (wyłącz)
 Dodaj tę stronę do książki Pokaż książkę (0 stron) Proponowane strony

Tadeusz Fijewski

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, szukaj
Tadeusz Fijewski
Tadeusz Fijewski, 1969
Tadeusz Fijewski, 1969
Data i miejsce urodzenia 14 lipca 1911
Warszawa
Data i miejsce śmierci 12 listopada 1978
Warszawa
Zawód aktor
Współmałżonek Helena Makowska-Fijewska (do jego śmierci)
Odznaczenia
Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski Order Sztandaru Pracy II klasy Odznaka 1000-lecia Państwa Polskiego
Commons Multimedia w Wikimedia Commons
Tadeusz Fijewski, Lata 60

Tadeusz Fijewski (ur. 14 lipca 1911 w Warszawie, zm. 12 listopada 1978 tamże) – polski aktor teatralny, filmowy i telewizyjny oraz radiowy.

Spis treści

[edytuj] Życiorys

Urodził się i wychował na warszawskim Powiślu; miał dziesięcioro rodzeństwa, a w domu panowała bieda. Był synem Wacława (malarza pokojowego) i Marianny z Lubańskich (pochodził z robotniczego Powiśla, rodzina Fijewskich nie mogła więc legitymować się tradycjami artystycznymi. Niemniej, zarówno siostra Barbara Fijewska, jak i brat Włodzimierz Fijewski także związali swoje losy z teatrem).

Zadebiutował w 1921 jako statysta w Chorym z urojenia Moliera, w Teatrze Polskim w Warszawie, kierowanym przez jego założyciela Arnolda Szyfmana. Aktorem Teatru Polskiego był następnie aż do śmierci w 1978. Po debiucie występował w spektaklach amatorskich i przedstawieniach dla dzieci, a od 1927 również w filmie. Na ekranie zadebiutował jako szesnastoletni laureat konkursu zorganizowanego przez dziennik "ABC" w filmie Zew morza w reż. Henryka Szaro, wcielając się w rolę dziesięcioletniego Stacha.

W 1927, po nieudanym podejściu do aktorskiego egzaminu eksternistycznego, podjął przerwaną naukę w gimnazjum, nadal występując na scenie i w filmach. W 1936 ukończył Państwowy Instytut Sztuki Teatralnej w Warszawie. Po studiach aktorskich grał w objazdowym Teatrze dla Dzieci "Płomyku" i "Płomyczku". Do września 1939 był związany ponadto z warszawskimi scenami Teatru Malickiej i Teatru Ateneum oraz teatrem w Sosnowcu.

Po wybuchu II wojny światowej zgłosił się do Wojska Polskiego, ale do służby nie został powołany. W czasie wojny był więźniem obozów koncentracyjnych Oranienburg i Dachau. Po uwolnieniu z obozów w 1941 pracował w warszawskich barach, współpracował z AK. Uczestniczył w powstaniu warszawskim, a po jego upadku był więziony w obozach jenieckich na terenie III Rzeszy. Po wyjściu na wolność był aktorem teatru powstańczego BIiP AK (1944) Leona Schillera oraz członkiem zespołu estradowego stworzonego przez Kazimierza Krukowskiego, który występował w polskich obozach na terenie okupowanych Niemiec.

W 1945 powrócił do Polski. Występował na deskach teatrów w Toruniu, Łodzi i Warszawie. Aktor teatrów warszawskich: Nowego (1947–1949), Narodowego (1949–1954), Współczesnego (1954–1968) i Polskiego (1968–1978).

Wystąpił w ponad 50 filmach. Występował w radiowej powieści Matysiakowie oraz w radiowym Teatrze Eterek Jeremiego Przybory w roli Mundzia, syna wdowy Eufemii, granej przez Irenę Kwiatkowską.

W pamięci widzów pozostaje jako Rzecki w Lalce Wojciecha Hasa oraz Kuba w Chłopach Jana Rybkowskiego i stary Czereśniak w serialu telewizyjnym Czterej pancerni i pies w reż. Konrada Nałęckiego.

Jego żoną była Helena Makowska-Fijewska. Został pochowany wraz z żoną w Alei Zasłużonych na Cmentarzu Powązkowskim w Warszawie[1].

Skwer znajdujący się u zbiegu ulicy Topiel i ulicy Zajęczej na Powiślu w Dzielnicy Śródmieście m.st. Warszawy nosi imię rodzeństwa Tadeusza, Marii, Barbary i Włodzimierza Fijewskich[2]. Imieniem Tadeusza Fijewskiego nazwano również ulicę w Katowicach: 50°10′44.83″N 18°56′30.57″E / 50.1791194, 18.941825

[edytuj] Role teatralne (wybór)

Sen nocy letniej Williama Szekspira – Dudka
Major Barbara – Adolf Ciusins
Szczęśliwe dni – Bernard Gassin
Cud mniemany, czyli Krakowiacy i Górale Wojciecha Bogusławskiego – Świstos
Wesele Figara Pierre'a de Beaumarchaisa – Don Guzman Gąska (1947)
Rewizor Nikołaja Gogola – Piotr Iwanowicz Bobczyński (1947)
Słomkowy kapelusz Eugene'a Labiche'a – Bobin (1948)
Zemsta nietoperza Johanna Straussa – Książę Gigi (1949)
Jegor Bałyczow i inni Maksyma Gorkiego w reż. Władysława Krasnowieckiego (1949)
Sułkowski Stefana Żeromskiego – Zalesiak (1951)
Rewizor Nikołaja Gogola – Chlestakow (1952)
Bobrowe futro Gerharta Hauptmanna – Krueger (1953)
Niemcy Leona Kruczkowskiego – Juryś (1955)
Czekając na Godota Samuela Becketta – Gogo (1957)
Historia fryzjera Vasco Georges'a Schehade'a – Cezar (1961)
Kariera Artura Ui Bertolta Brechta – Fish (1962)
Trzy siostry Antona Czechowa – Fierapont (1963)
Dożywocie Aleksandra Fredry – Twardosz (1963)
Androkles i lew George'a Bernarda Shawa – Androkles (1964)
Tango Sławomira Mrożka – Wuj Eugeniusz (1965)
Dwa teatry Jerzego Szaniawskiego – Ojciec (1968)
Martwe dusze Nikołaja Gogola – Pluszkin (1969)
Szkoła żon Wojciecha Bogusławskiego – Anzelm (1969)
Intryga i miłość Friedricha Schillera – Miller (1969)
Cymbelin Williama Szekspira – Cymbelin (1970)
Chłopcy Stanisława Grochowiaka – Kalmita (1970)
Pan Benet Aleksandra Fredry – Pan Benet (1975)
Pigmalion George'a Bernarda Shawa – Alfred Doolittle (1975)
Maria Stuart Friedrich Schiller – George Talbot (1976)

[edytuj] Filmografia

Grób Tadeusza Fijewskiego i jego żony Heleny na Cmentarzu Powązkowskim w Warszawie

Filmy (lata 1927–1939)

Filmy (po 1945)

Seriale telewizyjne

[edytuj] Odznaczenia i nagrody

Przypisy

[edytuj] Linki zewnętrzne

[edytuj] Bibliografia

Źródło „http://pl.wikipedia.org/w/index.php?title=Tadeusz_Fijewski&oldid=31195323
Osobiste
Przestrzenie nazw

Warianty
Działania
Nawigacja
Dla czytelników
Dla wikipedystów
Narzędzia
Drukuj lub eksportuj
W innych językach

Polecamy: Pozycjonowanie, wózki dziecięce, Kino domowe, Viagra, Kredyty