Dodaj tę stronę do książki
Pokaż książkę (0 stron)
Proponowane strony
 |
Ten artykuł należy dopracować zgodnie z zaleceniami edycyjnymi: Kategoryzacja postaci niezgodna z ustalonymi zasadami. Po wyeliminowaniu niedoskonałości prosimy usunąć szablon {{Dopracować}} z kodu tego artykułu. |
| Tadeusz Hupałowski | |
 generał dywizji |
|
| Data i miejsce urodzenia | 25 czerwca 1922 Złoczów, Polska  |
| Data i miejsce śmierci | 22 grudnia 1999 Warszawa, Polska |
| Przebieg służby | |
| Lata służby | 1945–1991 |
| Stanowiska | szef Zarządu Operacyjnego Sztabu Generalnego WP, I z-ca Gł. Inspektora Obrony Terytorialnej, szef sztabu Śląskiego OW, I z-ca szefa Sztabu Generalnego WP |
| Późniejsza praca | minister administracji, gospodarki terenowej i ochrony środowiska, prezes Najwyższej Izby Kontroli |
| Odznaczenia | |
                      |
|
| Prezes Najwyższej Izby Kontroli | |
| Okres urzędowania | od marca 1983 do lutego 1991 |
| Poprzednik | Mieczysław Moczar |
| Następca | Walerian Pańko |
Tadeusz Hupałowski (ur. 25 czerwca 1922 w Złoczowie, zm. 22 grudnia 1999 w Warszawie) – generał dywizji Wojska Polskiego, minister administracji, gospodarki terenowej i ochrony środowiska, prezes Najwyższej Izby Kontroli.
Spis treści |
Do WP wstąpił w 1945 roku. Ukończył Oficerską Szkołę Piechoty (1945), Akademię Nauk Politycznych w Warszawie (1951) oraz Akademię Wojskową w Czechosłowacji (1951) i Wyższą Akademię Sztabu Generalnego Sił Zbrojnych ZSRR w Moskwie.
Był oficerem sztabowym. W latach 1958-1961 był przedstawicielem WP przy Zjednoczonym Dowództwie Sił Zbrojnych Państw-Uczestników Układu Warszawskiego w Moskwie, następnie zastępcą szefa i szefem Zarządu Operacyjnego Sztabu Generalnego WP.
W 1963 roku otrzymał awans na generała brygady.
W 1965 roku objął stanowisko zastępcy Głównego Inspektora Obrony Terytorialnej – szefa Inspektoratu Obrony Terytorialnej (gen. Grzegorza Korczyńskiego). W latach 1968-1972 był zastępcą dowódcy – szefem sztabu Śląskiego Okręgu Wojskowego z siedzibą we Wrocławiu. Kolejne lata jego służby związane były ze Sztabem Generalnym WP, gdzie w latach 1972-1973 był zastępcą szefa do spraw organizacyjno-mobilizacyjnych, a w latach 1973-1981 I zastępcą szefa Sztabu Generalnego WP.
W 1972 roku otrzymał awans na generała dywizji.
W 1981 roku brał udział w przygotowaniach do wprowadzenia w Polsce stanu wojennego. W 1981 roku powołany na ministra administracji, gospodarki terenowej i ochrony środowiska. W stanie spoczynku od 1991 roku.
W latach 1981-1983 był ministrem administracji, gospodarki terenowej i ochrony środowiska. Wchodził również w skład powołanej w okresie stanu wojennego Wojskowej Rady Ocalenia Narodowego. W 1983 został powołany przez Sejm na stanowisko prezesa Najwyższej Izby Kontroli. Na stanowisku tym zastąpił Mieczysława Moczara. Próba odwołania Hupałowskiego w 1988 roku, na wniosek Biura Politycznego KC PZPR, spotkała się ze sprzeciwem Sejmu, co było ewenementem w historii PRL. Stanowisko prezesa Najwyższej Izby Kontroli utrzymał aż do 1991 roku, gdyż Sejm RP nie był w stanie wybrać jego następcy.
Członek PZPR od 1951 roku. Delegat na VII (1975), VIII (1980) oraz X (1986) Zjazd PZPR. W latach 1975-1981 wchodził w skład Centralnej Komisji Kontroli Partyjnej PZPR. W latach 1986-1990 był wiceprzewodniczącym Centralnej Komisji Kontrolno-Rewizyjnej PZPR. Był również długoletnim prezesem Towarzystwa Przyjaźni Polsko-Libijskiej.
Zmarł 22 grudnia 1999 w Warszawie. Pochowany 28 grudnia 1999 na Cmentarzu Komunalnym (d. Wojskowym) na Powązkach w Warszawie. W pogrzebie udział wziął były Prezydent PRL gen. armii Wojciech Jaruzelski oraz Szef Sztabu Generalnego WP gen. broni Henryk Szumski. Mowy pogrzebowe wygłosili: w imieniu Sztabu Generalnego WP – gen. dyw. Franciszek Puchała, w imieniu przyjaciół – gen. broni Antoni Jasiński, w imieniu Najwyższej Izby Kontroli – prezes NIK Janusz Wojciechowski.
|
|||||||
|
|||||
