Tadeusz Mikulski

Tadeusz Mikulski (ur. 17 stycznia 1909 w Chobotowie w Rosji, zm. 26 sierpnia 1958 we Wrocławiu) – polski historyk literatury, śląskoznawca, eseista, profesor Uniwersytetu Wrocławskiego.

W 1920 przyjechał do Polski. Uczył się w toruńskim gimnazjum. Publikował w prasie już od roku 1926, w wieku 17 lat. Od roku 1927 studiował na Wydziale Polonistyki Uniwersytetu Warszawskiego, następnie, od 1929 r. na Uniwersytecie Jagiellońskim, pod opieką Ignacego Chrzanowskiego, gdzie w 1932 uzyskał stopień doktora filozofii. W latach 1932-1936 pracował w dziale starych druków Biblioteki Narodowej. Od 1936 roku był asystentem Juliana Krzyżanowskiego na Uniwersytecie Warszawskim. W latach 1937-1938 wyjechał na stypendium naukowe do Paryża.

Uczestnik kampanii wrześniowej 1939, a także obrony Warszawy. Podczas okupacji żołnierz Armii Krajowej, brał udział w tajnych kompletach. Walczył w powstaniu warszawskim (miał pseudonim "Krasicki"). Po powstaniu dostał się do niewoli niemieckiej.

Od 20 listopada 1945 r. pracował na Uniwersytecie Wrocławskim, w roku 1946 został habilitowany, a w 1947 nadano mu tytuł profesora tejże uczelni. Jest współzałożycielem Instytutu Badań Literackich Polskiej Akademii Nauk. Od 1953 r. był redaktorem naczelnym Pamiętnika Literackiego. W latach 1947-1952 jeden z redaktorów Zeszytów Wrocławskich.

W 1948 r. dostał nagrodę im. miasta Wrocławia, w 1951 – nagrodę naukową II stopnia.

W 1959 r. ufundowano nagrodę naukową im. Tadeusza Mikulskiego, przyznawaną przez Komitet Nauk o Literaturze Polskiej PAN.

Wybrane publikacje

• 1950 – Spotkania wrocławskie
• 1956 – Ze studiów nad oświeceniem
• 1960 – W kręgu oświeconych
• 1961 – Temat Wrocław
• 1964 – Rzeczy staropolskie
• 1976 – Miniatury krytyczne

Bibliografia

• Księga wspomnień. O zmarłych pracownikach powojennej polonistyki wrocławskiej, red. M. Ursel, Wrocław 2002
• Z. Hierowski, O Tadeuszu Mikulskim i jego "Spotkaniach wrocławskich, [w:] T. Mikulski, Spotkania wrocławskie, Katowice 1966 (wyd. 3)