Tadeusz Orłowski (ur. 13 września 1917, zm. 30 lipca 2008) – wspinacz, pionier polskiej transplantologii, internista, nefrolog, członek rzeczywisty PAN. Syn Witolda Eugeniusza, lekarza internisty.
Profesor zwyczajny Akademii Medycznej w Warszawie, dr h.c. Collegium Medicum UJ, członek Prezydium PAN w latach 1969–1980, 1984–1989[1]. W 1966 wraz z Janem Nielubowiczem dokonał pierwszego udanego przeszczepu nerki ze zwłok.
Wytyczył liczne nowe drogi w Tatrach, przełomowe dla rozwoju taternictwa; w szczególności pierwsze przejście Żlebu Drège'a, komina Świerza i północno-zachodniej ściany Galerii Gankowej. To ostatnie przejście było uznawane za najtrudniejszą drogę okresu międzywojennego w Tatrach. Przeszedł drogi wspinaczkowe w Alpach i górach Wietnamu.
19 września 1997 r. postanowieniem prezydenta Aleksandra Kwaśniewskiego w uznaniu wybitnych zasług w działalności naukowej oraz za osiągnięcia w pracy na rzecz ochrony zdrowia został odznaczony Krzyżem Wielkim Orderu Odrodzenia Polski[2]