Dodaj tę stronę do książki
Pokaż książkę (0 stron)
Proponowane strony| Tadeusz Porębski | |
| Data urodzenia | 16 kwietnia 1931 |
| Data śmierci | 17 lipca 2001 |
| Poseł IX kadencji Sejmu PRL | |
| Przynależność polityczna | Polska Zjednoczona Partia Robotnicza |
| Okres urzędowania | od 13 października 1985 do 3 czerwca 1989 |
Tadeusz Porębski (ur. 16 kwietnia 1931, zm. 17 lipca 2001) – poseł na Sejm PRL VIII i IX kadencji z ramienia PZPR, od czerwca 1988 wicemarszałek Sejmu.
Ukończył Państwowe Liceum im. Marszałka Józefa Piłsudskiego w Bielsku. Studiował w latach 1951–1956 na Wydziale Mechanicznym Politechniki Wrocławskiej. W 1961 uzyskał stopień doktora nauk technicznych. W 1965 został docentem, a w 1969 otrzymał tytuł profesora.
Specjalizował się w mechanice ciała stałego, zwłaszcza w zakresie zmęczenia materiałów. Był kierownikiem Zakładu Zmęczenia Materiałów, a także kierownikiem Centralnego Laboratorium Wytrzymałości Materiałów.
W 1968 był członkiem uczelnianej komisji dyscyplinarnej Politechniki Wrocławskiej odpowiedzialnej za sankcje w stosunku do studentów, którzy brali udział w antykomunistycznych protestach marcowych i majowych we Wrocławiu. Typową karą dla zbuntowanych studentów było wyrzucenie ze studiów i powołanie do wojska[1].
Był rektorem (1969–1980) Politechniki Wrocławskiej, posłem na Sejm PRL (1980–1989) i członkiem Komitetu Centralnego PZPR, a w latach 1981–1988 członkiem Biura Politycznego KC PZPR i sekretarzem KC. W okresie 1980–1983 był również I sekretarzem KW PZPR we Wrocławiu.
W grudniu 1988 usunięty z Biura Politycznego KC PZPR w ramach rekonstrukcji kierownictwa partii przeprowadzonej przez gen. Wojciecha Jaruzelskiego. Obok niego z biura odeszli wówczas również m.in. Zbigniew Messner, gen. Józef Baryła, Jan Główczyk, Zofia Stępień i Zygmunt Murański.
Od 1988 do 1989 był krótko wicemarszałkiem Sejmu PRL IX kadencji.
W 1989 mianowany ambasadorem PRL w Jugosławii, jednak już w 1990 został odwołany przez rząd Tadeusza Mazowieckiego.
Od 1994 pracował w Centralnym Instytucie Ochrony Pracy w Warszawie.
Głównym organizatorem jego pogrzebu była Kancelaria Prezydenta Aleksandra Kwaśniewskiego, a ze strony Centralnego Instytutu Ochrony Pracy, Bogusław Kędzia.
