Dodaj tę stronę do książki
Pokaż książkę (0 stron)
Proponowane strony| Tadeusz Stanisław Sumiński Leszczyc |
|
 Tadeusz Sumiński w 2004 r. |
|
 plutonowy |
|
| Data i miejsce urodzenia | 1 kwietnia 1924 Badurki |
| Data i miejsce śmierci | 24 lutego 2009 Warszawa |
| Przebieg służby | |
| Siły zbrojne | Armia Krajowa |
| Jednostki | batalion Zośka |
| Główne wojny i bitwy | II wojna światowa powstanie warszawskie |
| Późniejsza praca | artysta fotografik |
| Odznaczenia | |
_BAR.PNG&filetimestamp=20081228165708){kind=small} |
|
Tadeusz Stanisław Sumiński "Leszczyc" (ur. 1 kwietnia 1924 w Badurkach, zm. 24 lutego 2009 w Warszawie[1]) – polski fotografik, uczestnik powstania warszawskiego, żołnierz 2. drużyny III plutonu Felek 2. kompanii Rudy batalionu Zośka.
Spis treści |
Syn Ludomira, uczestnika wojny polsko-bolszewickiej, odznaczonego Krzyżem Walecznych i Zofii z Tarnowskich. Uczeń Państwowego Gimnazjum im. Stanisława Małachowskiego w Płocku, harcerz 89. Mazowieckiej Drużyny Harcerskiej. Do 1941 roku mieszkał wraz z matką w rodzinnym majątku, skąd został wysiedlony przez Niemców. Trafił najpierw na Kielecczyznę, a następnie w 1943 r., dzięki rodzinie Tyczyńskich, do Warszawy. Od jesieni 1943 r. należał do batalionu Zośka. Brał udział w akcji Par. II (baza leśna).
W powstaniu warszawskim walczył w szeregach harcerskiego batalionu Zośka. Należał do ośmioosobowej grupy (m.in. Jerzy Gawin, Irena Kołodziejska, Andrzej Samsonowicz) odciętej od batalionu, która przeszła przez rejony zajęte przez Niemców i znalazła się w Kampinosie, a po dwóch tygodniach dołączyła do baonu, przebywającego w Śródmieściu.
Po upadku powstania znalazł się w niewoli niemieckiej. Przebywał w Stalagu XIA w Altengrabow.
W 1946 zdał maturę w V Miejskim Liceum dla Dorosłych. Z wykształcenia ekonomista, absolwent Szkoły Głównej Handlowej w Warszawie.
Aresztowany w pierwszej połowie stycznia 1949 r. przez funkcjonariuszy UB, przez pół roku przetrzymywany był w więzieniu mokotowskim za "próbę obalenia ustroju siłą" (chodziło o przynależność do Armii Krajowej). Przebywał w jednej celi z Gracjanem Frógiem. Wyszedł bez wyroku.
Był członkiem honorowym Związku Polskich Artystów Fotografików. Jego prace wielokrotnie gościły na wystawach fotograficznych w Polsce (m.in. Anatomia krajobrazu, 1985). Pracował także jako fotoreporter, lecz znany był przede wszystkim jako fotografik krajobrazu. W 1994 wystąpił w filmie Krzysztofa Langa Powstanie Warszawskie 1944, opowiadając o swoich przeżyciach wojennych.
