Tahmasp II

Tahmasp II (1704? – 1740) był przedostatnim szachem Iranu z rodu Safawidów. Panował w latach 1729 - 1732.

Tahmasp był synem szacha Sultana Husajna. Gdy jego ojciec zmuszony został do abdykacji przez Afgańczyków w roku 1722 książę Tahmasp zapragnął tronu dla siebie. Uszedł do miasta Tebriz, gdzie powołał rząd. Otrzymał wsparcie od Sunnitów z Kaukazu, a także od licznych plemion włączając do tego Afszarów, z których pochodził przyszły władca Iranu, Nadir Szah. Tahmasp uzyskał w końcu uznanie dwóch najpotężniejszych sąsiadów - Rosji i Osmanów. Każde z tych mocarstw obawiało się, by to drugie nie uzyskało w Persji zbyt wielkich wpływów. Około 1729, gdy Tahmasp kontrolował już większość kraju, ogłoszony został w mieście Isfahan szachem Iranu. W ogromnym stopniu przyczynił się do tego wybitny wódz i przyszły szach Persji - Nadir. W czasie gdy Nadir tłumił rebelię w Chorasan, Tahmasp II ruszył z potężną armią przeciwko Imperium Osmańskiemu, chcąc odzyskać tereny, które zagarnęło ono wykorzystując okupację Iranu przez Afgańczyków. Wyprawa Tahmaspa zakończyła się klęską. W wyniku traktatu pokojowego Osmanowi uzyskali Gruzję i Armenię. Wódz perski Nadir w 1732 przybył do Isfahanu i wygnał Tahmaspa II do Chorasanu, pozbawiając go tronu. Na jego miejscu posadził zaledwie ośmiomiesięcznego Abbasa III i został jego regentem. W 1736 Nadir sam wstąpił na tron, natomiast Tahmasp i jego syn Abbas zostali zamordowani w więzieniu w roku 1740. Rok 1740 to ostateczny koniec dynastii Safawidów.

Poprzednik Mahmud Chan

Szach Persji 1729-1732

Następca Abbas III

Zobacz też

• Władcy Persji