Dodaj tę stronę do książki
Pokaż książkę (0 stron)
Proponowane strony| Tam, gdzie rosną poziomki Smultronstället |
|
| Gatunek | dramat |
| Data premiery | 26 grudnia 1957 (świat) 1960 (Polska) |
| Kraj produkcji |  Szwecja |
| Język | szwedzki |
| Czas trwania | 91 min |
| Reżyseria | Ingmar Bergman |
| Scenariusz | Ingmar Bergman |
| Główne role | Victor Sjöström Bibi Andersson Ingrid Thulin |
| Muzyka | Erik Nordgren Göte Lovén |
| Zdjęcia | Gunnar Fischer |
| Scenografia | Gittan Gustafsson |
| Kostiumy | Millie Ström |
| Montaż | Oscar Rosander |
| Produkcja | Allan Ekelund |
| Dystrybucja | Svensk Filmindustri Arthaus Filmverleih Gutek Film |
Tam, gdzie rosną poziomki (szw. Smultronstället) – dramat produkcji szwedzkiej z 1957 nakręcony przez Ingmara Bergmana. W Polsce na duży ekran wszedł po raz pierwszy w roku 1960, ponownie dystrybuowany od 13 października 2006.
W roku 1995, w stulecie narodzin kina, obraz Bergmana znalazł się na watykańskiej liście 45 filmów fabularnych, które propagują szczególne wartości religijne, moralne lub artystyczne[1].
Spis treści |
Film przedstawia podróż profesora Issaka Borga ze Sztokholmu do Lund w celu odebrania tytułu doktora honoris causa. Trasa pokonywana samochodem jest również okazją do sentymentalnej podróży starzejącego się profesora w przeszłość oraz ukazania trudnych relacji z najbliższymi. Jest próbą pogodzenia się wiekowego człowieka ze wspomnieniami, błędami z przeszłości i strachem przed śmiercią.
 |
Ta sekcja od 2010-06 wymaga uzupełnienia źródeł podanych informacji. Informacje nieweryfikowalne mogą zostać zakwestionowane i usunięte. Aby uczynić sekcję weryfikowalną, należy podać przypisy do materiałów opublikowanych w wiarygodnych źródłach. |
Wielopoziomowa narracja, odwołująca się do świata snu i wspomnień, oraz postać Victora Sjöströma odtwarzającego główną rolę pozwala doszukiwać się w filmie hołdu dla tradycyjnej kinematografii szwedzkiej, w tym Furmana śmierci z roku 1921. Zauważalne są również inspiracje twórczością Alfa Sjöberga, objawiające się zachwianiem struktury czasu, chronologii wydarzeń. Dzieło Bergmana, często interpretowane przez krytykę doszukującą się w nim dzieła symbolicznego o faustowskiej wymowie, jest obrazem wyjątkowym, ostatnim, w którym twórca zastosował tak skomplikowane zabiegi formalne. Oryginalny tytuł filmu, Smultronstället, stał się inspiracją do nazwania szwedzkiej sieci kin studyjnych.
|
|||||||||||||||||||||||||
