Tanger

Tanger طنجة
Herb Tangeru
Tanger – Aleja Muhammada VI
Państwo	Maroko
Region	Tanger-Tetuan
Mer	Mohamed Hassad
Powierzchnia	199,5 km²
Wysokość	80 m n.p.m.
Ludność (2010) • liczba ludności	762 166▲
Kod pocztowy	90000
Miasta partnerskie	Faro, Portugalia Kadyks, Hiszpania Liège, Belgia Metz, Francja Moulins, Francja Dubaj, Zjednoczone Emiraty Arabskie Pasadena, Stany Zjednoczone
Położenie na mapie Maroka Tanger طنجة
35°46′N 5°48′W
Galeria zdjęć w Wikimedia Commons
Strona internetowa miasta

Tanger albo Tangier (arab. طنجة, łac. Tingis z tamazight tingis = "bagna") – miasto w północno-zachodnim Maroku w Zatoce Tangerskiej, ośrodek administracyjny prowincji Tangeru, port nad Cieśniną Gibraltarską. Liczy około 670 tys. mieszkańców.

Historia

Starożytność

Nazwa miasta wywodząca się z języka tamazight dowodzi, iż osadę pierwotnie założyli Berberowie. Dopiero ok. VII wieku p.n.e. Tanger skolonizowali Fenicjanie. W I wieku n.e. miasto stało się stolicą rzymskiej prowincji Mauretania Tingitana.

Germanie, Bizancjum i Arabowie

Na początku V wieku po upadku rzymskiego imperium, osadę zdobyły barbarzyńskie plemiona Wandalów, jednak już blisko sto lat później Tanger znalazł się pod władzą Bizancjum.

W VII wieku władzę nad miastem na krótko objęli Wizygoci, jednak już w 707 roku tereny dzisiejszego Maroka, wraz z Tangerem, znalazły się pod panowaniem arabskim. Arabowie założyli tu posterunek graniczny i bazę wypadową do najazdów na Półwysep Iberyjski.

Portugalczycy i Brytyjczycy

Po wyparciu muzułmanów z południa Półwyspu Iberyjskiego, Tanger ponownie znalazł się na granicy świata islamskiego, a w 1471 roku został zdobyty przez Portugalczyków. W 1661 roku został wraz z Bombajem oddany w ręce Brytyjczyków jako wiano dla księżniczki Katarzyny Bragançy, narzeczonej króla Karola II Stuarta. Brytyjczycy szybko uznali jednak obronę miasta przed ciągłymi atakami Arabów za nieopłacalną i w 1684 opuścili Tanger pozostawiając miasto w rękach sułtana Mulaja Ismaila. Niepodzielne panowanie arabskie w Tangerze trwało aż do początków XX wieku.

Strefa międzynarodowa

Na przełomie wieku XIX i XX Tanger jako miasto portowe o strategicznym położeniu stał się obiektem pożądania europejskich mocarstw kolonialnych. Po kolonizacji Maroka przez Francję i Hiszpanię (zob. Maroko Hiszpańskie) utworzono tu w 1923 miasto wydzielone o specjalnym międzynarodowym statusie strefy neutralnej zbliżonym do wolnego miasta, o powierzchni 373 km² i 40 tys. ludności. W latach 1940-45 na skutek okupacji Francji przez Niemcy, Tanger znajdował się pod okupacją hiszpańską.

Flaga Międzynarodowej Strefy Tangeru

Mapa Strefy Tangeru z 1953

Administratorzy Tangeru w latach 1923-56:

• Paul Alberge (Francja, 24 sierpnia 1926 – 19 sierpnia 1929)
• Joseph Le Fur (Francja, 19 sierpnia 1929 – 1 sierpnia 1940)
• Manuel Amieva (Hiszpania, 1 sierpnia 1940 – 4 listopada 1940)
• administrowany przez Maroko Hiszpańskie (4 listopada 1940 – 11 października 1945)
• Luís António de Magalhães Correia (Portugalia, 11 października 1945 – 18 czerwca 1948)
• Jonkheer H.F.L.K. van Vredenburch (Holandia, 15 sierpnia 1948 – 9 kwietnia 1951)
• José Luís Archer (Portugalia, 9 kwietnia 1951 – 21 czerwca 1954)
• Étienne de Croÿ, Fürst von Croÿ-Roeulx (Belgia, 21 czerwca 1954 – 31 grudnia 1954)
• Robert van de Kerckhove d'Hallebast (Belgia, 4 stycznia 1955 – 5 lipca 1956)

W 1956 strefa międzynarodowa została zlikwidowana, a Tanger i pozostałe jej obszary zostały włączone do niepodległego Królestwa Maroka.

Linki zewnętrzne

• strona miasta
• koncepcja tunelu pod cieśnina
• Tanger – kandydat EXPO 2012
• stary Tanger
• [1]

Bibliografia

• Maroko. Przewodnik Pascala. Bielsko-Biała: Wydawnictwo Pascal, 2006, s. 129-131.