Dodaj tę stronę do książki
Pokaż książkę (0 stron)
Proponowane strony| Tarō Katsura | |
 Tarō Katsura |
|
| Data i miejsce urodzenia | 4 stycznia 1848 Hagi |
| Data i miejsce śmierci | 10 października 1913 Tokio |
| 11. Premier Japonii | |
| Okres urzędowania | od 2 czerwca 1901 do 7 stycznia 1906 |
| Poprzednik | Kinmochi Saionji (pełniący obowiązki premiera) |
| Następca | Kinmochi Saionji |
| 13. Premier Japonii | |
| Okres urzędowania | od 14 lipca 1908 do 30 sierpnia 1911 |
| Poprzednik | Kinmochi Saionji |
| Następca | Kinmochi Saionji |
| 15. Premier Japonii | |
| Okres urzędowania | od 21 grudnia 1912 do 20 lutego 1913 |
| Poprzednik | Saionji Kinmochi |
| Następca | Gonnohyōe Yamamoto |
| Odznaczenia | |
   _1Class_BAR.svg&filetimestamp=20110323064733){kind=small}      .svg&filetimestamp=20070224113959){kind=small}  |
|
 Galeria zdjęć w Wikimedia Commons |
|
Tarō Katsura (jap. 桂太郎 Katsura Tarō?, ur. 4 stycznia 1848, zm. 10 października 1913) – japoński generał i polityk z okresu Meiji, trzykrotnie pełnił funkcję premiera Japonii. Zwolennik przywrócenia władzy cesarskiej i ograniczenia wpływów europejskich w Japonii.
Katsura urodził się w Hagi w lennie Chōshū (obecnie prefektura Yamaguchi). Pochodził z rodziny samurajskiej[1]. W młodości brał udział w wystąpieniach przeciwko rodowi Tokugawa[2]. W 1868 roku, podczas restauracji Meiji, opowiedział się za przywróceniem władzy cesarzowi i odstąpieniem od rządów siogunów z rodu Tokugawa[3].
W następnych latach został wysłany do Niemiec, gdzie uczył się strategii i taktyki wojskowej oraz pełnił funkcję attaché wojskowego Ambasady Japonii od 1875 do 1878 roku. Po powrocie do kraju otrzymał stopień generała brygady[4]. W 1886 roku mianowano Katsurę na stanowisko wiceministra armii[3].
Katsura brał udział w pierwszej wojnie chińsko-japońskiej (1894-1895), w której dowodził 3. Dywizją Cesarskiej Armii[5]. 2 czerwca 1896 roku otrzymał posadę generalnego gubernatora Tajwanu, którą piastował do października tego samego roku[6]. W 1898 został ministrem armii, a trzy lata później, 2 czerwca 1901 roku, premierem Japonii. W czasie pięcioletniego premierostwa Katsury Japonia zawarła sojusz z Wielką Brytanią (1902) i odniosła zwycięstwo w wojnie z Rosją (1904-1905), umacniając swoją pozycję na arenie międzynarodowej. Urząd premiera przestał sprawować 7 stycznia 1906 roku.
W latach 1908–1911 ponownie pełnił funkcję premiera kraju. W 1910 roku doprowadził do uznania Korei za japoński protektorat i do jej aneksji. Wkrótce po zakończeniu sprawowania urzędu Katsura został mianowany księciem (kōshaku), opiekunem Tajnej Pieczęci (nai-daijin) oraz czcigodnym mężem stanu (genrō)[3].
Mimo że początkowo Katsura sprzeciwiał się idei partii politycznych, to podczas swojego trzeciego premierostwa (21 grudnia 1912 – 20 lutego 1913) utworzył partię Rikken Dōshikai (Konstytucyjne Stowarzyszenie Jednomyślnych), która miała być odpowiedzią na dominację opozycyjnej partii Rikken Seiyūkai (Konstytucyjne Stowarzyszenie Przyjaciół Polityki) w Zgromadzeniu Narodowym. Ugrupowanie Katsury, pomimo początkowych niepowodzeń, stało się jedną z dwóch głównych sił politycznych w Japonii w okresie przed II wojną światową. Katsura przestał piastować stanowisko premiera po zaledwie siedmiu tygodniach, ze względu na wybuch protestów przeciwko jego oligarchicznym metodom i planom zwiększenia zbrojeń[3]. Katsura zmarł kilka miesięcy później w Tokio.
|
|||||||||||
