Dodaj tę stronę do książki
Pokaż książkę (0 stron)
Proponowane strony
Teodor Wessel herbu Działosza ( ur. ? - zm. 21 maja 1791) – wojewoda łęczycki 1759-1761, podskarbi wielki koronny w latach 1761-1775.
Za panowania Augusta III Sasa był członkiem frakcji brühlowskiej stronnictwa starorepublikańskiego.[1] W 1761 minister saski Henryk Brühl sprzedał mu urząd poskarbiego wielkiego koronnego, licząc na nielegalne zyski, jakie miał mu dostarczać Wessel z nowo utworzonej mennicy państwowej. Ten jednak już wcześniej wziął łapówkę od fałszerzy żydowsko-pruskich, na potrzeby kupna tego urzędu. Tak więc nielegalne dochody z mennicy czerpali Żydzi i Prusacy. 10 lutego 1766 wydał uniwersał o monecie, mocą którego wprowadzał nową stopę złotówki. Z grzywny kolońskiej miano odtąd wybijać 80 złotych, a złotówka dzieliła się na 4 grosze srebrne lub 30 miedzianych. Talar równy był 6 złotym a dukat 16,75 złotego. Z obiegu wycofano wszystkie monety obce, a także tzw. efraimiki - bite stemplami Augusta III w Saksonii przez okupacyjne wojska pruskie. Członek konfederacji radomskiej[2], 23 października 1767 wszedł w skład delegacji Sejmu, wyłonionej pod naciskiem posła rosyjskiego Nikołaja Repnina, powołanej w celu określenia ustroju Rzeczypospolitej. [3] 24 marca 1768 na Radzie Senatu głosował za wezwaniem wojsk rosyjskich w celu stłumienia konfederacji barskiej [4]
Jako stronnik konfederacji barskiej, był prawdopodobnie jednym z organizatorów porwania Stanisława Augusta Poniatowskiego w listopadzie 1771. Po upadku konfederacji sprzedał urząd Adamowi Ponińskiemu.
Na Sejmie Rozbiorowym 1773-1775 wszedł w skład delegacji wyłonionej pod naciskiem dyplomatów trzech państw rozbiorczych, mającej przeprowadzić rozbiór.[5]
