Teofil Długosz (ur. 2 grudnia 1887 w Świdowie, zm. 22 lipca 1971 w Krakowie) - polski ksiądz katolicki, profesor teologii i historyk Kościoła.
Święcenia kapłańskie przyjął w 1912. W latach 1919-1930 pracował jako katecheta szkół lwowskich. Był organizatorem ruchu teologicznego w Polsce. W 1920 został pierwszym redaktorem naczelnym kwartalnika "Przegląd Teologiczny[1], a w 1924 należał do współzałożycieli powołanego we Lwowie Polskiego Towarzystwa Teologicznego). Wykładał historię Kościoła na uniwersytetach we Lwowie (1931-1939)[2] i Krakowie (1949-1954). W latach 1954-1957 był profesorem Akademii Teologii Katolickiej w Warszawie. Autor Historii Kościoła katolickiego (Lwów 1923) i Dziejów diecezji smoleńskiej (Lwów 1937).