Teoria Dowa

Teoria Dowa

Twórca tej teorii był Charles H. Dow (1851–1902), dziennikarz, założyciel i pierwszy redaktor czasopisma The Wall Street Journal oraz współzałożyciel Dow Jones and Company. Dow przedstawił swą teorię na łamach kierowanego przez siebie czasopisma w serii artykułów, nie określając jej jednak mianem, pod którym znana jest obecnie.

Po raz pierwszy nazwa teoria Dowa pojawiła się w pracy S.A. Nelsona The ABC of Stock Speculation opublikowanej w 1903 roku.

Założenia teorii

1. Średnie giełdowe dyskontują wszystko

   Wszystkie informacje wpływające na popyt i podaż znajdują swe odbicie w średnich giełdowych, więc efektywne inwestowanie może opierać się wyłącznie na analizie cen.

2. Trzy kategorie trendu rynkowego

   Dow wyróżnił trend wzrostowy (kolejne maksymalne i minimalne wartości występują na coraz to wyższym poziomie), oraz przeciwny - trend spadkowy. Przedstawione przez niego kategorie obejmują trend - główny, wtórny, krótkookresowy.

3. Trzy fazy trendu głównego

   Wyróżnione zostały: faza akumulacji (aktywność profesjonalnych inwestorów), faza napływania nowych inwestorów (opierających się na analizie technicznej) oraz ostania faza masowego udziału inwestorów.

4. Średnie rynkowe potwierdzają się nawzajem

   Średnie odnoszące się do różnych sektorów np. przemysłowego i transportowego muszą wskazywać na to samo, aby uzyskać pewność do charakteru sygnału.

5. Wolumen potwierdza trend

   Wolumen powinien kształtować się w zgodzie z głównym trendem (główny trend wzrostowy oznacza wzrost wolumenu podczas zwyżek i spadek przy zniżkach, w trendzie spadkowym odwrotnie).

6. Kontynuacja trendu

   Aktualny trend utrzymuje swój kierunek aż do momentu, w którym pojawi się odwrócenie trendu (co wydaje się być oczywiste, jednak ma za zadanie podkreślić wagę pełnego wykorzystania trendu).

Bibliografia

1. John J. Murphy, Analiza techniczna, Warszawa 1995, WIG - Press