Dodaj tę stronę do książki
Pokaż książkę (0 stron)
Proponowane strony
 |
Ten artykuł od 2009-09 wymaga uzupełnienia źródeł podanych informacji. Informacje nieweryfikowalne mogą zostać zakwestionowane i usunięte. Aby uczynić artykuł weryfikowalnym, należy podać przypisy do materiałów opublikowanych w wiarygodnych źródłach. |
 |
Ten artykuł należy dopracować zgodnie z zaleceniami edycyjnymi. Dokładniejsze informacje o tym, co należy poprawić, być może znajdują się na stronie dyskusji tego artykułu. Po wyeliminowaniu niedoskonałości prosimy usunąć szablon {{Dopracować}} z kodu tego artykułu. |
Terceryzm (określany także jako Trzecia Pozycja bądź Trzecia Droga[1]) - doktryna polityczna oparta na poszukiwaniu "trzeciej drogi" (stąd nazwa) pomiędzy lewicą i prawicą.
Spis treści |
Za prekursora terceryzmu uważa się argentyński justycjalizm Juana Peróna, łączący nacjonalizm (skierowany głównie przeciw USA i Wielkiej Brytanii) i autorytarne rządy wodzowskie (caudillismo) z populistycznym programem socjalnym opartym na związkach zawodowych.
Ideologia Trzeciej Pozycji zyskała na popularności we Francji w 1985 roku, kiedy Jean-Gilles Malliarakis założył Troisième Voie (TV). Uznając za głównych wrogów Stany Zjednoczone, komunizm i Syjonizm, grupa dążyła radykalnymi drogami do narodowej rewolucji. W owym czasie grupa była związana z Groupe Union Défense, podchodząc z dystansem do Front National, kiedy to w 1991 Malliarakis zdecydował się aby dołączyć do FN. Rezultatem owej akcji był rozpad TV i głównie wchłonięcie do FN, a także utworzenie przez Christiana Bouchet Nouvelle Résistance, która to reprezentowała poglądy tercerystyczne.
W 1981 roku powstała jedyna polska partia tercerystyczna, Narodowe Odrodzenie Polski, założona przez Adama Gmurczyka, pierwotnie jako ugrupowanie zrzeszające ludzi o podobnych poglądach.
We Włoszech, Trzecia Pozycja została zaszczepiona przez Roberto Fiore razem z Gabriele Adinolfi i Peppe Di Mitri w duchu tradycji włoskiego neofaszyzmu.
Celem stworzenia podstaw kulturowych dla ideologii, Fiore zwrócił swój wzrok ku tradycjonalizmowi integralnemu Juliusa Evoli, łącząc to z potrzebą duchowo-kulturalnej (kontr)rewolucji i kreacji omul nou (nowego człowieka), jak to nazywał Corneliu Zelea Codreanu. Fiore zaadaptował pewne poglądy przypisywane "skrajnej prawicy", głównie etnopluralizm (myśl głosząca rasową równość poprzez separację, w mysl zasady "osobno ale na równi") Alaina de Benoista, a także faszystowskim wariantem paneuropeizmu, propagowanym przez Oswalda Mosley i Jeana Thiriarta. Fiore był jednym z fundatorów ruchu Terza Posizione w 1979. Ideologia Trzeciej Pozycji jest teraz reprezentowana we Włoszech przez Forza Nuova z jej liderem (Fiore) na czele.
Fiore, przebywając w Wielkiej Brytanii w latach 80., "przywiózł" ze sobą nowa ideologię na Wyspy, gdzie woa została podchwycona przez grupę Brytyjskich radykalnych (kontr)rewolucjonistów z Patrickiem Harringtonem i Derekiem Hollandem na czele, co przerodziło się oficjalnie w Official National Front. Grupa wzywala do stworzenia Political Soldiers (żołnierzy politycznych) którzy byliby oddani ideologii nacjonalistycznej i rasowej separacji, a także pomagając zrozumieć ideologię Trzeciej Pozycji odnosząc ją do wczesnych lat 20 wieku łącząc z dystrybucjonistami, kredytowcami społecznymi i innymi "radykalnymi patriotami". W Wielkiej Brytanii ideologia była mniej katolicka niż we Włoszech, aczkolwiek Katolicka nauka społeczna pozostała ważnym aspektem brytyjskich grup tercerystycznych.
Terceryzm jest doktryną polityczną opartą na poszukiwaniu "trzeciej drogi" (stąd nazwa) pomiędzy lewicą i prawicą. Terceryści odrzucają ten podział, twierdząc, że bardziej adekwatnym do opisania sceny politycznej jest podział na demoliberalny "System" i jego wrogów.
Jeśli chodzi o poglądy gospodarcze, terceryści najczęściej odrzucają kapitalizm i socjalizm, wybierając korporacjonizm.
W sprawach religijnych terceryści są podzieleni w zależności od kraju, kultury i miejsca w jakim się znajdują. Większość tercerystów jest silnie przywiązana do Kościoła Katolickiego i jego nauk (np. Polskie NOP czy Włoska Forza Nuova). Dla niekatolickich tercerystów (np. brytyjskich protestantów, rumuńskich prawosławnych czy agnostyków) religia chrześcijańska pozostaje nadal ważnym punktem odniesienia.
Terceryści sprzeciwiają się globalizacji, promując rasową i kulturową separację zapewniającą przetrwanie i rozwój poszczególnych narodów i ras bez ich autodestrukcji w postaci np. społeczeństwa multikulturowego, wszelkiego imperializmu (m.in. obecnej polityce USA), "rewolucyjnemu postępowi" w postaci idei lewicowych i oświeceniowych oraz nowych ruchów religijnych, nawołując przy tym do "narodowej (kontr)rewolucji" (obejmującej fizyczne i duchowe odrodzenie się narodów w tym co ukształtowało je od początku istnienia) mającej przywrócić "odwiecznie ustalony porządek przez Boga".
