Dodaj tę stronę do książki
Pokaż książkę (0 stron)
Proponowane stronyTeresa Remiszewska-Damsz (ur. 19 czerwca 1928 w Międzychodzie, zm. 2 marca 2002[1]) – polska żeglarka, jachtowy kapitan żeglugi wielkiej, instruktor żeglarstwa, harcmistrz Związku Harcerstwa Polskiego i członek Rady Harcerskiego Kręgu Morskiego, prekursorka samotnego kobiecego żeglarstwa w Polsce.
Córka Jadwigi i Kazimierza Remiszewskich, miała dwie starsze siostry. W czasie okupacji kształciła się na tajnych kompletach, a po wojnie ukończyła studia na Uniwersytecie Jagiellońskim.
Po zawarciu związku małżeńskiego mieszkała w Nowej Hucie (1948), a od 1965 ponownie w Gdyni, podejmując pracę w Stoczni im. Komuny Paryskiej.
Teresa Remiszewska jako pierwsza Polka wzięła udział w 1972 roku w Transatlantyckich Regatach Samotnych żeglarzy OSTAR, w których wystartowała na jachcie "Komodor". Była czwartą w historii żeglarstwa kobietą, która samotnie przepłynęła Atlantyk (w czasie 57 dni, 3 godzin i 18 minut). W latach 80. działała w NSZZ "Solidarność" w komisji ochrony środowiska NSZZ "S" i jako dziennikarka. W okresie stanu wojennego była więziona[1].
Za pierwszy polski kobiecy samotny rejs bałtycki otrzymała w 1970 roku nagrodę "Rejs Roku", a za udział w regatach OSTAR w roku 1972 wyróżnienie. Swój oceaniczny rejs opisała w książce "Z goryczy soli moja radość"[2].
Przetłumaczyła (pod pseudonimem Urszula Karpińska) wydaną w podziemiu pracę Normana Daviesa "Biały orzeł, czerwona gwiazda".
