| Thermus thermophilus | |
| Systematyka | |
| Królestwo | Bakterie |
| Typ | Deinococcus-Thermus |
| Klasa | Deinococci |
| Rząd | Thermales |
| Rodzina | Thermaceae |
| Rodzaj | Thermus |
| Gatunek | T. thermophilus |
| Nazwa systematyczna | |
| Thermus thermophilus | |
| Oshima & Imahori (1974) | |
Thermus thermophilus – Gram-ujemna eubakteria będąca organizmem skrajnie termofilnym (optymalna temperatura wzrostu to 65ºC). Używana jako organizm modelowy w biotechnologii, biologii molekularnej, inżynierii genetycznej i pokrewnych naukach, a także jako źródło termostabilnych enzymów i innych substancji biologicznych.
Po raz pierwszy odkryta i wyizolowana z gorących źródeł w Japonii przez Tairo Oshime i Kazutomo Imahoriego[1].
Wyróżnia się kilka szczepów T. thermophilus; najpowszechniej używanymi są szczepy HB8 i HB27, których genomy zostały niezależnie zsekwencjonowane w 2004 roku[2].
Z tego organizmu pochodzi używany w nauce enzym - polimeraza DNA rTh (a także zbliżona do niej polimeraza DNA Tth) – rekombinowana, termostabilna polimeraza DNA. Jej temperaturowe optimum aktywności wynosi 70-80ºC. Używana w niektórych reakcjach PCR[3]. W obecności jonów manganu posiada także aktywność odwrotnej transkryptazy[4], co pozwala na przeprowadzenie reakcji syntezy DNA na matrycy RNA (odwrotna transkrypcja), a następnie powielenie powstałego produktu w rekacji PCR (po usunięciu jonów manganu za pomocą czynnika chelatującego), przy pomocy jednego enzymu i mieszaniny reakcyjnej[5].
Ekstrakty (wyciągi, enzymy) z Thermus thermophilus (na etykietach produktów najczęściej jako Thermus thermophilus ferment) są także dodatkami do niektórych kosmetyków, w których mają pełnić rolę antyoksydantów[6] potencjalnie aktywowanych cieplnie (np. podczas mycia, masażu etc.)[7].