| Thomas Johansson | |
Thomas Johansson |
|
| Państwo | |
| Miejsce zamieszkania | Monte Carlo |
| Data i miejsce urodzenia | 24 marca 1975 Linköping |
| Wzrost | 180 cm |
| Masa ciała | 80 kg |
| Gra | praworęczna |
| Status profesjonalny | 1994 |
| Zakończenie kariery | 12 czerwca 2009 |
| Gra pojedyncza | |
| Wygrane turnieje | 9 |
| Najwyżej w rankingu | 7 (10 maja 2002) |
| Australian Open | W (2002) |
| Roland Garros | 2R (1996, 2000, 2002, 2005) |
| Wimbledon | SF (2005) |
| US Open | QF (1998, 2000) |
| Gra podwójna | |
| Wygrane turnieje | 1 |
| Najwyżej w rankingu | 51 (17 lipca 2006) |
| Australian Open | 2R (2008) |
| Roland Garros | 2R (2006) |
| Wimbledon | 3R (2007) |
| US Open | 3R (2005) |
| Tenis | ||
| Pekin 2008 | debel | |
Thomas Johansson (ur. 24 marca 1975 w Linköping), tenisista szwedzki, zwycięzca wielkoszlemowego Australian Open w 2002 roku, wicemistrz olimpijski w grze podwójnej z Pekinu (2008), reprezentant w Pucharze Davisa.
W gronie tenisistów zawodowych Johansson występuje od roku 1994. Pierwsze zwycięstwo turniejowe rangi ATP Tour odniósł w 1997, wygrywając turniej halowy w Kopenhadze; tydzień później powtórzył sukces, triumfując w Sankt Petersburgu. Rok później osiągnął dwa finały, w Rotterdamie (porażka w finale z Janem Siemerinkiem) i Sztokholmie (porażka z Toddem Martinem). W 1999 wygrał rozgrywki rangi Masters Series w Montrealu, a w 2000 w Sztokholmie. W sezonie 2001 ponownie wygrał dwa turnieje tydzień po tygodniu (oba na nawierzchni trawiastej), najpierw w Halle, a potem w Nottingham.
Największy sukces w karierze Szwed odniósł w styczniu 2002 roku, wygrywając wielkoszlemowy Australian Open. Johansson pokonał w drodze po tytuł m.in. Czecha Jiříego Nováka, a w finale okazał się lepszy od Rosjanina Marata Safina[1]. Sukces w Australii pozwolił mu m.in. na udział w turnieju Masters Cup w Szanghaju w listopadzie 2002 (był rezerwowym i zastąpił w jednym meczu Andre Agassiego). Zanotował także znaczący awans w rankingach światowych, w czerwcu 2002 był notowany na pozycji nr 7. na świecie; w klasyfikacji ATP Race, obejmującej wyniki tylko z bieżącego roku, zaraz po Australian Open 2002 wyszedł na krótko na pozycję lidera (28 stycznia 2002).
Rok 2003 był głównie okresem w karierze Johanssona, kiedy leczył kontuzje; w 2004 zwyciężył ponownie w Sztokholmie, wygrywając w finale z Andre Agassim. Ponadto doszedł do finału w Nottingham (przegrana z Paradornem Srichaphanem). W lipcu 2005, po dotarciu do półfinału wielkoszlemowego Wimbledonu, powrócił do czołowej dziesiątki rankingu światowego. W październiku t.r. wygrał po raz kolejny halowy turniej w Sankt Petersburgu, pokonując w finale Niemca Nicolasa Kiefera. W sezonie 2006 osiągnął finał w Sankt Petersburgu (porażka z Mario Ančiciem), a w 2007 w Sztokholmie (porażka z Ivo Karloviciem).
W grze podwójnej jest mistrzem rozgrywek z roku 2006 w Båstad. Partnerując Jonasowi Björkmanowi pokonał w finale debel Christopher Kas-Oliver Marach. Podczas igrzysk olimpijskich w Pekinie (2008) wywalczył razem z Simonem Aspelinem srebrny medal, przegrywając meczu o złoto z parą Roger Federer-Stanislas Wawrinka[2].
W roku 1998 zadebiutował w reprezentacji Szwecji w Pucharze Davisa, podczas meczu półfinałowego z reprezentacją Hiszpanii; przyczynił się tym samym do końcowego zwycięstwa Szwecji t.r, chociaż w meczu finałowym przeciwko Włochom nie wystąpił. Łącznie w tych rozgrywkach zagrał w 34. meczach - 18. wygrał i 16. przegrał.
W sezonie 2008 był w składzie reprezentacji Szwecji, która wygrała Drużynowy Puchar Świata w tenisie ziemnym. W finale Szwedzi pokonali zespół Rosji 2:1[3]. Johansson wystąpił 4. meczach singlowych (2. wygrał i 2. przegrał) oraz 1. zwycięskim pojedynku deblowym.
Dnia 12 czerwca 2009 Johansson ogłosił zakończenie kariery tenisowej[4].
Spis treści |
| Legenda |
| Wielki Szlem |
| Tennis Masters Cup |
| ATP Masters Series |
| Igrzyska Olimpijskie |
| ATP Tour 500 |
| ATP Tour 250 |
| Nr | Końcowy wynik | Rok | Turniej | Nawierzchnia | Przeciwnik | Wynik finału |
| 1. | Zwycięzca | 1997 | Dywanowa (hala) | 6:4, 3:6, 6:2 | ||
| 2. | Zwycięzca | 1997 | Dywanowa (hala) | 6:3, 6:3 | ||
| 3. | Finalista | 1998 | Dywanowa (hala) | 6:7, 2:6 | ||
| 4. | Finalista | 1998 | Twarda (hala) | 3:6, 4:6, 4:6 | ||
| 5. | Zwycięzca | 1999 | Twarda | 1:6, 6:3, 6:3 | ||
| 6. | Zwycięzca | 2000 | Twarda (hala) | 6:2, 6:4, 6:4 | ||
| 7. | Zwycięzca | 2001 | Trawiasta | 6:3, 6:7, 6:2 | ||
| 8. | Zwycięzca | 2001 | Trawiasta | 7:5, 6:3 | ||
| 9. | Zwycięzca | 2002 | Twarda | 3:6, 6:4, 6:4, 7:6 | ||
| 10. | Finalista | 2004 | Trawiasta | 6:1, 6:7, 3:6 | ||
| 11. | Zwycięzca | 2004 | Twarda (hala) | 3:6, 6:3, 7:6 | ||
| 12. | Zwycięzca | 2005 | Dywanowa (hala) | 6:4, 6:2 | ||
| 13. | Finalista | 2006 | Dywanowa (hala) | 5:7, 6:7 | ||
| 14. | Finalista | 2007 | Twarda (hala) | 3:6, 6:3, 1:6 |
| Turniej | 1994 | 1995 | 1996 | 1997 | 1998 | 1999 | 2000 | 2001 | 2002 | 2003 | 2004 | 2005 | 2006 | 2007 | Wygrane turnieje | Bilans w turnieju |
|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|
| 1R | – | 2R | 2R | 1R | 1R | 2R | 3R | W | 1R | 4R | 4R | 2R | 1R | 1 / 13 | 19-12 | |
| – | 1R | 2R | 1R | 1R | – | 2R | 1R | 2R | – | 2R | 1R | 1R | 1R | 0 / 11 | 4-11 | |
| – | – | 4R | 2R | 3R | 2R | 4R | 2R | 1R | 3R | SF | 1R | 1R | 2R | 0 / 12 | 19-12 | |
| – | – | 2R | 1R | QF | – | QF | 4R | – | 3R | 2R | 1R | 3R | 1R | 0 / 10 | 17-10 | |
| Wygrane turnieje | 0 / 1 | 0 / 1 | 0 / 4 | 0 / 4 | 0 / 4 | 0 / 2 | 0 / 4 | 0 / 4 | 1 / 3 | 0 / 3 | 0 / 4 | 0 / 4 | 0 / 4 | 0 / 4 | 1 / 46 | N/A |
| Bilans spotkań | 0-1 | 0-1 | 6-4 | 2-4 | 6-4 | 1-2 | 9-4 | 6-4 | 8-2 | 4-3 | 10-4 | 3-4 | 3-4 | 1-4 | N/A | 59-45 |
| Nr | Końcowy wynik | Rok | Turniej | Nawierzchnia | Partner | Przeciwnicy w finale | Wynik finału |
| 1. | Zwycięzca | 2006 | Ceglana | 6:3, 4:6, 10-4 | |||
| 2. | Finalista | 2008 | Twarda | 3:6, 4:6, 7:6, 3:6 |