Dodaj tę stronę do książki
Pokaż książkę (0 stron)
Proponowane strony| Tiencin | |
 Tiencin |
|
| Państwo |  Chińska Republika Ludowa |
| Miasto wydzielone | Tiencin |
| Powierzchnia | m. wydzielone: 11 632 km² |
| Ludność (2010) • liczba ludności • aglomeracja |
3 649 387 m. wydzielone: 10 554 545 6 426 104 |
| Nr kierunkowy | 022 |
| Kod pocztowy | 300000–301900 |
| Tablice rejestracyjne | 津 A, B, C, D, F, G, H, J, K, L, M 津E (taksówki) |
|
Położenie na mapie Chin
  Tiencin
|
|
| Na mapach: | |
 |
|
 Galeria zdjęć w Wikimedia Commons |
|
| Strona internetowa miasta | |
Tiencin[1] (Tianjin, chiń.: 天津; pinyin: Tiānjīn; dosł.: niebiański bród) – miasto w Chinach, jedno z czterech miast wydzielonych Chińskiej Republiki Ludowej. Cała jednostka administracyjna liczyła w 2010 roku 10 554 545 mieszkańców[2], z czego samo miasto Tiencin zamieszkiwało 3 649 387 osób[3].
Wielki ośrodek handlu i przemysłu (elektroniczny, informatyczny, metalurgiczny, samochodowy, maszynowy, stoczniowy, chemiczny, petrochemiczny, włókienniczy i spożywczy). Ważny port w pobliżu ujścia rzeki Hai He do Morza Żółtego. Ośrodek wydobycia ropy naftowej z Zatoki Pohaj. W mieście działa kilka szkół wyższych.
Spis treści |
Miasto przez długi czas było tylko małą wioską. Jego rozwój, jako ośrodka handlowego, zaczął się po ukończeniu Wielkiego Kanału, za czasów panowania dynastii Sui. Do 1404 roku miasto nosiło nazwę Zhigu (直沽), co oznacza Otwarty Port. W późniejszym czasie nazwa miasta została przemianowana na Tiencin (Tianjin). Niedługo miasto zostało ufortyfikowane fortem Tianjin Wei (天津卫).
Tiencin stał się osobną prefekturą już w 1725 roku. W 1731 roku jego prawa zostały jeszcze bardziej rozszerzone.
W 1856 roku do portu przybył chiński statek z towarami będącymi własnością floty Hongkongu. Pojmano wtedy 12 mężczyzn i postawiono zarzut piractwa. Wszyscy zostali skazani na karę kilkunastu lat więzienia. W odpowiedzi Wielka Brytania i Francja wysłały flotę w pobliże miasta. W 1858 roku brytyjski admirał Michael Seymour zdobył pobliskie forty Dagu. W czerwcu 1858 roku po przegranej Chin w pierwszej wojnie opiumowej w Tiencinie został podpisany traktat, gwarantujący otwarcie tutejszego portu na zagraniczny handel. W 1860 roku traktat ten został ratyfikowany przez chińskiego cesarza.
Pomiędzy 1895 a 1900 rokiem powstały tu fabryki i strefy takich państw jak Wielka Brytania, Japonia, Niemcy, Austro-Węgry, Włochy czy Belgia.
W czerwcu 1900 roku tzw. bokserzy (ruch walczący o wyzwolenie Chin spod wpływu kolonizatorów) panowali nad dużą częścią miasta. 26 czerwca siły europejskich państw zmusiły Bokserów do ustępstw. Stan ten trwał przez długi czas. W tym czasie pracował w mieście przyszły prezydent Stanów Zjednoczonych Herbert Hoover.
Tiencin został miastem wydzielonym w 1924 roku.
W okresie 30 lipca 1937–15 sierpnia 1945 Tiencin był okupowany przez Japończyków, następnie był administrowany do czerwca 1947 przez USA. 15 stycznia 1949 roku miasto zdobyły siły zbrojne komunistów.
W 1976 roku miasto nawiedziło trzęsienie ziemi. Zginęło 23 938 ludzi, a wiele budynków legło w gruzach.
Tiencin został otwarty na zagranicznych inwestorów dopiero w latach 70. XX wieku. Od tamtego czasu miasto dynamicznie się rozwija.
Tiencin leży niedaleko końca Wielkiego Kanału, łączącego rzeki Huang He i Jangcy.
Zachodnia część miasta jest z reguły bagnista, natomiast na krańcach północnych ciągnie się południowy koniuszek Gór Yan Shan. Najwyższym szczytem miasta jest Jiushanding, osiągający 1078 m n.p.m.
Miasto leży nad zatoką Pohaj, która jest częścią Morza Żółtego. W Tiencinie do morza uchodzą następujące rzeki: Ziya, Daqing, Yongding oraz Wielki Kanał. Głównymi zbiornikami wody słodkiej dla miasta są dwa jeziora retencyjne: Beidagang i Yuqiao.
Klimat Tiencinu jest gorący i wilgotny latem (powietrze monsunowe) oraz zimny i suchy zimą (powietrze syberyjskie).
Tiencin dzieli się na 16 jednostek administracyjnych: 13 dzielnic i 3 powiaty.
7 dzielnic miejskich:
4 dzielnice podmiejskie:
2 dzielnice wiejskie:
Oprócz dzielnic w skład miasta wchodzą 3 powiaty:
Wszystkie dzielnice i powiaty są podzielone na 240 miejskich jednostek administracyjnych (stan na 31 grudnia 2004 roku). Te z kolei dzielą się na 120 gmin miejskich, 18 gmin, 2 gminy narodowościowe i 100 osiedli.
W 2004 roku miasto wyprodukowało 293,2 miliardów renminbi (35,4 mld USD) PKB. Na głowę wskaźnik ten wynosi 31 600 renminbi (3816,4 USD). Sektor przemysłowy wyprodukował 53,2% miejskiego PKB. Inwestycje w tej dziedzinie spowodowały wzrost o 19,8% w porównaniu z rokiem poprzednim. Średnia płaca pracownika fabrycznego wynosi 11 467 renminbi (1384,9 USD) i wzrosła o 11,2% w stosunku do roku poprzedniego. Płaca rolników jest natomiast o prawie połowę mniejsza – 6525 renminbi (788 USD). Wzrosła ona w porównaniu z rokiem 2003 o 11,3%.
Gospodarstwa rolne zajmują 40% całej powierzchni miasta wydzielonego. Główne uprawy to pszenica, ryż i kukurydza. Na wybrzeżu rozwinięte jest rybołówstwo. Tiencin jest także ośrodkiem przemysłowym. Główne gałęzie to petrochemiczny, włókienniczy, samochodowy, maszynowy i metalowy. W specjalnej strefie przemysłowej zakłady mają takie firmy jak koreański Samsung, czy amerykańska Motorola.
W Tiencinie przechowuje się 1 miliard ton ropy naftowej. W dzielnicy Dagang przerabia się ją na oleje. Miasto jest największym chińskim producentem soli. Dużą część energii elektrycznej tworzą elektrownie geotermiczne. W mieście znajdują się ponadto znaczne zasoby rud manganu i boru.
Pod koniec 2004 roku zaludnienie w mieście osiągnęło 10,24 mln, z czego 9,33 mln miało tak zwane hukou (stałe mieszkania). Spośród mieszkańców hukou 5,56 mln (około 60%) mieszkało w regionach miejskich, a 3,76 mln (około 40%) w regionach wiejskich. Źródła demograficzne ONZ szacują wielkość aglomeracji Tiencinu na 6,3 mln mieszkańców (2006).
Większość mieszkańców Tiencinu to Chińczycy Han. Ponadto mieszkają tu Hui, Koreańczycy, Mandżurowie i Mongołowie.
| Grupy etniczne w Tiencinie, rok 2000 | ||
|---|---|---|
| Narodowości | Populacja | Skład procentowy |
| Han | 9 581 775 | 97,29% |
| Hui | 172 357 | 1,75% |
| Mandżurowie | 56 548 | 0,57% |
| Mongołowie | 11 331 | 0,12% |
| Koreańczycy | 11 041 | 0,11% |
| Zhuang | 4055 | 0,041% |
| Tujia | 3677 | 0,037% |
Mieszkańcy Tiencinu mówią miejscowym dialektem języka mandaryńskiego. Mimo iż miasto leży niedaleko stolicy ChRL, Pekinu, dialekt różni się całkowicie od używanego tam języka urzędowego ChRL putonghua.
Z powodu swego położenia tiencińska kuchnia koncentruje się na żywności pochodzącej z morza. Menu w restauracjach często zawierają takie dania jak: Osiem Wielkich Pucharów (jest to wymieszanie różnych stylów kucharskich), Cztery Wielkie Gulasze (to danie jest popularne w barach szybkiej obsługi w mieście; dodaje się do niego sławne baozi), Guifaxiang (dodaje się ciasto mahua) czy Erduoyan (smażony ryż będący nadzieniem ciastek; popularna zakąska w Tiencinie).
Do Tiencinu często przenikały wpływy opery pekińskiej. Mimo tego, miasto ma ciekawą, własną operę.
W Tiencinie żył Ma Sanli (1914–2003), który był słynnym komikiem i aktorem. Należał do ludu Hui, i grał typowym dla nich stylem xiangsheng. Na jego spektakle przychodziło wiele osób. Ma Sanli wystawiał swoje sztuki często mówiąc dialektem tieńcińskim.
Yangliuqing to miasto położone 15 km na zachód od centrum Tiencinu, w dystrykcie Xiqing. Znane jest ono zwłaszcza z barwnie obchodzonego Chińskiego Nowego Roku. Tiencin jest także znanym ośrodkiem produkcji glinianych figurek Zhang. Miasto także jest znane z latawców Wei.
Mieszkańcy Tiencinu są postrzegani w innych regionach ChRL jako elokwentni, z poczuciem humoru, otwarci, głośni, gadatliwi i łatwo ulegający skłanianiem ich do walki. Rodziny tiencińskie zawsze są elokwentne, często z poczuciem humoru (w ChRL takie zachowanie zwane jest wèizuǐzi). Stereotyp ten częściowo został stworzony przez Ma Sanliego.
Pierwsza stacja kolejowa została zbudowana w Tiencinie w 1888 roku. Początkowo znajdowała się przy ulicy Wangdaozhuang. W późniejszym czasie została przeniesiona do Laolongtou, niedaleko ujścia rzeki Hai He. Nazwę stacji również zmieniono na Stacja Kolejowa Laolongtou. Inne ważne stacje to Tiencin Zachodni, Tiencin Północny, Tanggu oraz TEDA, mieszcząca się na terenie Tiencińskiej Specjalnej Strefie Ekonomicznej.
Tiencin jest ważnym węzłem komunikacji kolejowej. Przez miasto przechodzą następujące linie:
Tiencin ma 3 obwodnice.
W określaniu tiencińskich ulic używa się następujących określeń: dao (aleja), xian (obwodnica lub trasa), lu (droga miejska, ulica), jie (wąska uliczka, zaułek) oraz jing lub wei.
Przez Tiencin przechodzi 7 dróg szybkiego ruchu:
Ponadto przez miasto przechodzi 6 autostrad krajowych:
Lotniskiem, obsługującym miasto jest leżący na wschód od centralnej części miasta w dzielnicy Dongli Tienciński Międzynarodowy Port Lotniczy Binhai (ZBTJ).
Pierwsza linia autobusowa w Tiencinie ruszyła już w 1904 roku i była pierwszą linią autobusów miejskich w Chinach. W 2004 roku liczba linii autobusowych wynosiła 402.
Miasto posiada też jeden z najstarszych system komunikacji tramwajowej.
Pracę nad budową tiencińskiego metra ruszyły 4 lipca 1970 roku. Budowa została ukończona w 1984 roku i był to drugi system metra w ChRL. Budowa linii nr 2 i 3 rozpoczęła się w późniejszych miesiącach 2004 roku. Według stanu z 2009 roku, metro miało 26 km linii i 26 stacji. W dniu 6 grudnia 2006r. uruchomiono linię translohr o długości 8 km. Planowana jest rozbudowa do 30 km.
Komunikację w mieście wspomaga także system kolei miejskich, zwanych LRT Binhai. Linie tej kolei biegną z centralnej części miasta, przez Tiencińską Specjalną Strefę Ekonomiczną na wybrzeże. Wschodnie linie zostały oddane do ruchu 28 marca 2004 roku. Według stanu z 2010 r. długość linii wynosiła niecałe 53 km.
Miejsca warte zwiedzenia w mieście:
Miejsca warte zwiedzenia w aglomeracji:
Obecnie w Tiencinie odnotowuje się 59 tego rodzaju obiektów.
Reprezentantka Polski w tenisie stołowym Xu Jie pochodzi z Tiencinu.
Drużyny sportowe z Tiencinu:
Podległe Ministerstwu Edukacji:
Podległy Administracji Lotnictwa Cywilnego:
Podległe samorządowi miejskiemu:
| Miasto: | Kraj: | Od: |
|---|---|---|
| Kobe |  Japonia |
24 czerwca 1973 |
| Filadelfia |  Stany Zjednoczone |
10 lutego 1980 |
| Melbourne |  Australia |
5 maja 1980 |
| Yokkaichi | Japonia |
28 października 1980 |
| Sarajewo |  Bośnia i Hercegowina |
28 maja 1981 |
| Nord-Pas-de-Calais |  Francja |
10 października 1984 |
| Lombardia |  Włochy |
9 maja 1985 |
| Groningen |  Holandia |
12 września 1985 |
| Chiba | Japonia |
7 maja 1986 |
| Płowdiw |  Bułgaria |
15 października 1989 |
| Izmir |  Turcja |
23 września 1991 |
| Abidżan |  Wybrzeże Kości Słoniowej |
26 września 1992 |
| Ułan Bator |  Mongolia |
27 września 1992 |
| Charków |  Ukraina |
14 czerwca 1993 |
| Jönköping |  Szwecja |
23 września 1993 |
| Inch'ŏn |  Korea Południowa |
7 grudnia 1993 |
| Łódź |  Polska |
1 października 1994 |
| Rio de Janeiro (stan) |  Brazylia |
18 kwietnia 1995 |
| Amazonas | Brazylia |
20 października 1997 |
| Haifong |  Wietnam |
8 stycznia 1999 |
| Namp'o |  Korea Północna |
11 sierpnia 2002 |
|
|||||||||||||||||||
