| Tim Henman | |
Tim Henman |
|
| Państwo | |
| Miejsce zamieszkania | Londyn |
| Data i miejsce urodzenia | 6 września 1974 Oxford |
| Wzrost | 185 cm |
| Masa ciała | 77 kg |
| Gra | praworęczna |
| Status profesjonalny | 1993 |
| Zakończenie kariery | 23 września 2007 |
| Trener | Paul Annacone |
| Gra pojedyncza | |
| Wygrane turnieje | 11 |
| Najwyżej w rankingu | 4 (7 sierpnia 2002) |
| Australian Open | 4R (2000-2002) |
| Roland Garros | SF (2004) |
| Wimbledon | SF (1998-1999, 2001-2002) |
| US Open | SF (2004) |
| Gra podwójna | |
| Wygrane turnieje | 4 |
| Najwyżej w rankingu | 62 (21 lutego 2001) |
| Tenis ziemny | ||
| Atlanta 1996 | debel | |
Tim Henman (ur. 6 września 1974 w Oksfordzie), tenisista brytyjski.
Tenisista zawodowy od 1993, w cyklu ATP Tour debiutował rok później. Od 1996 lider tenisa brytyjskiego, w t.r. zdobył srebrny medal na igrzyskach olimpijskich w Atlancie w grze podwójnej (w parze z Neilem Broadem). W 1997 wygrał dwa turnieje w grze pojedynczej – w Sydney (pokonał w finale Carlosa Moyę) i Taszkiencie (pokonał w finale Marca Rosseta). Po raz pierwszy w karierze dotarł do ćwierćfinału turnieju wielkoszlemowego na Wimbledonie (wyeliminował m.in. obrońcę tytułu, Richarda Krajicka).
W 1998 był półfinalistą Wimbledonu (przegrał z Samprasem), wygrywał turnieje w Taszkencie (zwycięstwo finałowe nad Kafelnikowem) i Bazylei (w finale z Agassim). Po raz pierwszy w karierze zakwalifikował się do turnieju Masters (odpadł w półfinale z Moyą). W 1999 jeszcze raz uległ Samprasowi w półfinale Wimbledonu.
Ponownie dotarł do wimbledońskiego półfinału w 2001, uległ późniejszemu zwycięzcy, Goranowi Ivaniseviciowi w pięciu setach w dramatycznym meczu, wielokrotnie przerywanym ze względu na deszcz; w 2002 w półfinale Wimbledonu pokonał go Lleyton Hewitt. W 2003 Henman wygrał swój pierwszy turniej z tzw. serii mistrzowskiej, w paryskiej hali Bercy.
W 2004 po raz pierwszy w karierze dotarł do półfinału innego niż Wimbledon turnieju wielkoszlemowego; niespodziewanie awansował do półfinału French Open, przegrywając dopiero z Guillermo Corią z Argentyny. Po drodze dwukrotnie wygrywał pojedynki ze stanu 0:2 w setach, oba z reprezentantami Francji – Cyrilem Saulnierem i Michaëlem Llodrą.
Wygrane turnieje:
Był m.in. finalistą turnieju w Indian Wells (dwukrotnie, 2002 i 2004).
Specjalista gry serwis-wolej; pochodzi z rodziny o tradycjach tenisowych (m.in. jego dziadek występował na Wimbledonie w latach 50.). Reprezentant Wielkiej Brytanii w Pucharze Davisa.