Tlenek glinu [nazwa systematyczna: tlenek glinu(III)], Al2O3 – nieorganiczny związek chemiczny, tlenek glinu na stopniu utlenienia +III. Występuje w wielu odmianach polimorficznych, z których najważniejsze to:
- α-Al2O3 (korund) – jest to postać najtrwalsza, odznaczająca się dużą twardością (9 stopień w skali Mohsa). Temperatura topnienia 2053[3]–2072[4] °C, a wrzenia 2980[4]–ok. 3000[3] °C (dla korundu naturalnego temp. topn. wynosi 2015 ±15 °C, a temp. wrzenia 2980 ±60 °C[4]). Dobrze przewodzi ciepło, jest odporna na działanie czynników chemicznych, nierozpuszczalna w kwasach. Powstaje podczas prażenia do 1000 °C odmiany γ. Stosowana do wytwarzania materiałów szlifierskich (szmergiel) i ogniotrwałych.
- γ-Al2O3 jest to biały, higroskopijny proszek, nierozpuszczalny w wodzie, rozpuszczalny w mocnych kwasach. Otrzymywany przez łagodne prażenie wodorotlenku glinu. Ma właściwości amfoteryczne, z alkaliami tworzy gliniany (np. NaAlO2). Jest surowcem do otrzymywania metalicznego glinu metodą elektrochemiczną.
Znane są również formy η, χ, δ i θ, różniące się właściwościami i budową krystaliczną[5]. Tzw. tlenek aluminium β jest w rzeczywistości glinianem sodu o wzorze NaAl11O17[6].
[edytuj] Wytwórstwo przemysłowe
Podstawową rudą aluminium, z której uzyskiwany jest tlenek glinu, są boksyty. Tak uzyskany tlenek glinu może posłużyć do produkcji aluminium.
Największym producentem tlenku glinu na świecie jest korporacja Alcoa, dalej Alcan i Rusal. Największymi wytwórcami aluminium są połączone Rio Tinto i Alcan, za nimi Rusal i Alcoa[7].
[edytuj] Inne tlenki glinu
Oprócz tlenku glinu(III) znane są również (rzadko spotykane):
- tlenek glinu(I), Al2O [8]
- tlenek glinu(II), AlO [9]
[edytuj] Zobacz też
Przypisy
- ↑ 1,0 1,1 1,2 1,3 Sigma-Aldrich: Aluminum oxide (ang. • niem. • pol.). [dostęp 2010-05-12].
- ↑ Tlenek glinu – podsumowanie (ang.). PubChem Public Chemical Database.
- ↑ 3,0 3,1 CRC Handbook of Chemistry and Physics, 83th ed.; s. 4-2; CRC Press LLC: Boca Raton, 2003
- ↑ 4,0 4,1 4,2 CRC Handbook of Chemistry and Physics, 73th ed.; s. 4-36; CRC Press LLC: Boca Raton, 1993
- ↑ G. Paglia: Determination of the Structure of γ-Alumina using Empirical and First Principles Calculations Combined with Supporting Experiments. Curtin University of Technology, Perth, 2004. [dostęp 2009-05-05].
- ↑ Arnold Frederic Holleman: Inorganic chemistry. San Diego: Academic Press, 2001. ISBN 0-12-352651-5.
- ↑ The Economist (2006)
- ↑ Dohmeier, C.; Loos, D.; Schnöckel, H. (1996). "Aluminum(I) and Gallium(I) Compounds: Syntheses, Structures, and Reactions". Angewandte Chemie International Edition 35: 129–149 (abstract).
- ↑ D. C. Tyte (1964). "Red (B2Π–A2σ) Band System of Aluminium Monoxide". Nature 202: 383 (abstract).
|
ATC (D10) – Leki przeciwtrądzikowe |
|
D 10 A – Leki przeciwtrądzikowe
do stosowania zewnętrznego
|
|
|
|
|
D 10 AB – Preparaty zawierające siarkę |
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
D 10 AF – Leki przeciwinfekcyjne stosowane
w leczeniu trądzika
|
|
|
|
D 10 AX – Inne
|
|
|
|
D 10 B – Leki do stosowania wewnętrznego
|
|
D 10 BA – Retinoidy
|
|
|
|
D 10 BX – Inne
|
|
|
|
Dodaj tę stronę do książki
Pokaż książkę (0 stron)
Proponowane strony
