Dodaj tę stronę do książki
Pokaż książkę (0 stron)
Proponowane strony| Toomas Hendrik Ilves | |
 |
|
| Data i miejsce urodzenia | 25 grudnia 1953 Sztokholm |
| Prezydent Estonii | |
| Przynależność polityczna | Partia Socjaldemokratyczna |
| Okres urzędowania | od 9 października 2006 |
| Poprzednik | Arnold Rüütel |
| Odznaczenia | |
       |
|
 Galeria zdjęć w Wikimedia Commons |
|
 Kolekcja cytatów w Wikicytatach |
|
Toomas Hendrik Ilves (wym. [ˈtoːmɑs ˈhendrik ˈilves]; ur. 26 grudnia 1953 w Sztokholmie) – estoński polityk, dyplomata, przewodniczący Partii Socjaldemokratycznej w latach 2001–2002, prezydent Estonii od 9 października 2006.
Urodził się w Szwecji w rodzinie uchodźców z zajętej przez Związek Radziecki Estonii. Ukończył studia z zakresu psychologii na Columbia University i University of Pennsylvania.
W latach 80. pracował jako dziennikarz w Radiu Wolna Europa. Po odzyskaniu przez Estonię niepodległości był ambasadorem w USA, Kanadzie i Meksyku. W latach 1996–1998 po raz pierwszy sprawował urząd ministra spraw zagranicznych. W 1998 wstąpił do partii agrarnej, przekształconej w Partię Ludową, przy udziale której powstał blok wyborczy "Umiarkowani" i następnie Estońska Partia Umiarkowanych. W wyborach w 1999 Toomas Hendrik Ilves uzyskał mandat do Riigikogu, wkrótce ponownie stanął na czele ministerstwa spraw zagranicznych w koalicyjnym rządzie Marta Laara. Funkcję tę pełnił do 2002, powracając do pracy w Zgromadzeniu Państwowym. Rok wcześniej został przewodniczącym swojego ugrupowania (od 2003 działającego pod nazwą Partia Socjaldemokratyczna), ustąpił już w 2002 po porażce w wyborach samorządowych.
W 2003 został obserwatorem w Parlamencie Europejskim. W pierwszych estońskich wyborach uzyskał mandat eurodeputowanego. Do 2006 zasiadał w grupie Partii Europejskich Socjalistów, był wiceprzewodniczącym Komisji Spraw Zagranicznych[1].
23 września 2006 został wybrany na prezydenta Estonii z poparciem socjaldemokratów, Partii Reform i konserwatystów. W kolegium elektorskim, zwołanym po nieudanych głosowaniach w parlamencie, otrzymał 174 głosy, pokonując urzędującego Prezydenta Arnolda Rüütela (162 głosy)[2].
29 sierpnia 2011 parlament wybrał go na kolejną kadencję prezydencką. Jego kandydaturę poparło 73 deputowanych, podczas gdy 23 zagłosowało na jego kontrkandydata, Indreka Taranda; jeden głos był pusty, dwa były nieważne. Toomas Hendrik Ilves uzyskał wymagane poparcie co najmniej 2/3 głosów (68 głosów) już w pierwszej turze głosowania. Poparcia udzieliły mu partie koalicji: Estońska Partia Reform i Związek Ojczyźniany i Res Publica, a także jego macierzyste ugrupowanie – Partia Socjaldemokratyczna[3].
|
||||||||||
