Tor łyżwiarski – specjalnie zorganizowane lodowisko do uprawiania sportu łyżwiarstwa szybkiego.
Powierzchnia toru lodowego stanowi areał owalny o obwodzie 400 m, co odpowiada jednej długości okrążenia toru[1]. Długość ta odpowiada wymiarowi bieżni lekkoatletycznej na stadionie. Tor łyżwiarski ma dwa tory przeznaczone dla dwóch rywalizujących ze sobą zawodników, którzy podczas wyścigu naprzemiennie korzystają z toru wewnętrznego (krótszy) i zewnętrznego (dłuższy).
Podobnie jak lodowiska, tory dzielą się na dwie podstawowe grupy: naturalne i sztuczne. Obiekty sztucznie mrożone mogą mieć charakter architektoniczny otwarty lub kryty.
Poza zawodami łyżwiarstwa szybkiego na torach organizuje się także zawody ice speedway (wyścigi motocyklowe na lodzie, zwane też żużel na lodzie).
Spis treści |
Pierwszy sztuczny tor łyżwiarski w Polsce (a 12 w Europie) o nazwie Torkat otwarto 7 grudnia 1930 w Katowicach przy ulicy Bankowej[2][3]. W 1976 otwarto tor łyżwiarski w Lubinie (o wymiarze 250 m).
Obecnie istnieją w Polsce cztery pełnowymiarowe, sztucznie mrożone obiekty[4]:
Wybrane tory łyżwiarskie na świecie: