Dodaj tę stronę do książki
Pokaż książkę (0 stron)
Proponowane stronyTowarzystwo Przyjaźni Polsko-Radzieckiej (TPPR) – stowarzyszenie powstałe w 1944 roku, które koncentrowało się na organizowaniu głównie imprez propagandowych, takich jak obchody rocznic rewolucji październikowej, wycieczek do ZSRR, wymianę grup (tzw. "pociągi przyjaźni"), dni radzieckiej kultury, techniki, książki, filmu a także Festiwal Piosenki Radzieckiej w Zielonej Górze (dla amatorów).
Pierwszym prezesem Zarządu Głównego TPPR był Józef Wasowski. Do lat 80. TPPR liczyło ok. 3 miliony członków, głównie poprzez masowe zapisywanie uczniów i pracowników przedsiębiorstw i instytucji państwowych. W 1991 TPPR zostało przekształcone w Stowarzyszenie Polska-Rosja.
Spis treści |
Od 1983 roku przy TPPR funkcjonowała Komisja Braterstwa Broni ZG TPPR, której zadaniem było krzewienie Braterstwa Broni pomiędzy Siłami Zbrojnymi PRL i ZSRR. Pierwszym przewodniczącym komisji był gen. dyw. Jan Śliwiński a wiceprzewodniczącym gen. bryg. Franciszek Cymbarewicz.
Towarzystwo wydawało czasopismo "Przyjaźń". Innym czasopismem był tygodnik "Kraj Rad" wydawany przez Agencję Prasową Nowosti dla Polaków.
17 listopada 1989 roku, a więc 2 miesiące po powołaniu pierwszego niekomunistycznego rządu w Polsce, w siedzibie Towarzystwa, wręczono grupie działaczy medale "Zasłużony Działacz TPPR" za zasługi "w dziedzinie rozwijania przyjaźni polsko-radzieckiej". Wśród odznaczonych znaleźli się m. in. : gen. bryg. Franciszek Cymbarewicz, gen. broni Zygmunt Huszcza, Władysław Kruczek, Ignacy Loga-Sowiński, Jadwiga Łokkaj, Józef Ozga-Michalski, gen. dyw. pil. Jan Raczkowski, Jan Szydlak oraz gen. bryg. Tadeusz Walichnowski.
